De laatste uurtjes zijn aangebroken...ik besef het nog niet goed. Het is raar om te bedenken dat ik nu nog in een kleedje zit en dat ik morgen hoogst waarschijnlijk sneeuw zal zien.
De tijd is werkelijk voorbij gevlogen!!
Ik hou niet van afscheid nemen, maar ik weet dat dit niet de laatste keer is dat ik me op latijns-amerikaans grondgebied zal bevinden!
Hopelijk hebben jullie een beetje genoten van mijn blog en de foto's!
De foto's van mijn laatste reisjes komen nog, dus neem de komende dagen toch nog af en toe eens een kijkje!
Voor de laatste keer heel veel groetjes vanuit Lima!!!
dinsdag 21 december 2010
vrijdag 17 december 2010
Iquitos y la selva!!!
Na een slapeloze nacht op de nachtbus ben ik terug in Lima,voor eventjes weliswaar want dinsdagavond stap ik het vliegtuig terug op richting Bélgica.
Ik kan nog altijd niet geloven dat mijn tijd in Peru er echt bijna opzit…
Wat heb ik de afgelopen maand zoal uitgestoken?
Na mijn reis naar Argentinië heb ik nog drie weken stage gelopen. De stage is een beetje in mineur geëindigd, maar ik ben nog altijd heel blij met mijn keuze en ik heb hier veel geleerd.
De week na mijn laatste week stage ben ik in Lima gebleven om te werken aan enkele papers die ik nog moest schrijven en om gewoon nog wat van Lima te genieten.
Op 6 december hebben we naar goede Belgische gewoonte ook Sinterklaas gevierd! We hebben allemaal ons schoentje gezet :)
En op 7 december ben ik op reis vertrokken richting Iquitos, een stad gelegen in de selva (het regenwoud), samen met Annelien, Ruth en Kristien (ons nieuwe huisgenootje, ook uit België). Toen we uit het vliegtuig stapten in Iquitos viel de warmte echt op ons neer!!! Zo vochtig…ik heb goed gezweet!!!
De eerste dag zijn we in Iquitos gebleven en hebben we een tour van 4 dagen en 3 nachten in de selva geboekt. Iquitos is heel anders dan Lima, je ziet er bijna geen auto’s maar het krioelt er van de mototaxi’s (taxi’s op 3 wielen) en de bussen hebben er geen ramen, dat is immers niet nodig met die warmte. We hebben verschillende ritjes gemaakt in die mototaxi’s en dat was toch telkens een belevenis :) Ik denk dat veel van de bestuurders van de mototaxi’s (altijd mannen) het vooral heel leuk vonden om rond te crossen met vier blanke meisjes achterop.
Woensdag 8 december zijn we dan ’s morgens vroeg vertrokken richting onze lodge in het regenwoud, die gelegen was aan de rio cumaceba op zo’n 260 km van Iquitos.
Eerst zijn we met de taxi (dit keer een gewone taxi) gereden tot Nauta, een stadje op zo’n twee uur rijden van Iquitos en vandaar zijn we verder gegaan met de boot.
Bij aankomst bij onze lodge hebben we kennis gemaakt met onze gids (Romin), die al heel zijn leven in het regenwoud woont. Ik zet zeker wat foto’s van onze lodge online zodat jullie die ook eens kunnen zien, maar ze was dik in orde! Er was een douche, een WC, een bed met een muskietennet over, meer moet dat niet zijn! Uiteraard was er geen elektriciteit, geen internet, geen ontvangst voor de gsm, maar dat vond ik juist zalig! Zo enkele dagen afgesloten van de buitenwereld kunnen af en toe echt goed doen!
Hoewel ik wel moet toegeven dat ik toch echt een stadsmens ben, ik heb super hard genoten van mijn verblijf in de selva, maar ik zou er nooit kunnen wonen.
Maar het is wel ideaal om tot rust te komen, het enige ‘lawaai’ dat je hoort is het geluid dat alle dieren die in het regenwoud wonen maken en het geronk van de motoren van de bootjes.
Het is ook indrukwekkend om te horen hoe de geluiden verschillen ’s nachts en overdag.
De eerste namiddag zijn we op een klein bootje gaan varen op de rio cumaceba op zoek naar verschillende soorten vogels. We hebben inderdaad heel wat vogels gezien en ik vond het ook zalig om gewoon te luisteren naar al de geluiden en te genieten van de natuur. Zo’n boottochtje kan ook wel spannend zijn aangezien er af en toe wel eens een vis in de boot durft te springen. Het is toch altijd even schrikken als daar plots een vis ligt te spartelen.
Wat de beten betreft: dankzij een goede laag muggenmelk viel dat goed mee, tot dan toe…
Die eerste avond zijn we vroeg in ons bedje gekropen, we waren allemaal moe en als er geen elektriciteit is valt er ook niet zo veel te doen natuurlijk. Zo een nacht in het regenwoud is toch best spannend hoor! Al die geluiden…en als je naar de WC moet is het toch altijd hopen dat er geen een of ander vies beest in de wc-pot zit. Hetzelfde bij het douchen trouwens, een keer had ik bezoek van een vies, groot, vliegend sprinkhaanachtig beest, ik heb me nog nooit zo snel gewassen!
Donderdagochtend hebben we een ‘caminata en la selva’ (een wandeling door het regenwoud) van een 4 à 5 uur gemaakt. Dat was de moeite!!!! Gewoon al het feit dat je door het regenwoud aan het wandelen bent is een fantastische gedachte. We hebben veel insecten gezien, aapjes, vogels, spinnen, een stekelvarken,…gedronken van het water van de lianen..een heel avontuur!
Een groot nadeel: de muggen!!!! Ik had me helemaal ingesmeerd met muggenmelk, behalve mijn gezicht en dat was precies niet zo slim. De muggen hebben mijn gezicht echt bijna leeggezogen en dan dat voortdurende gezoem rond mijn oren. Op een bepaald moment stond mijn gezicht echt precies in brand en kon ik aan niets anders meer denken dan aan die jeuk. Maar goed, dat hoort er nu eenmaal bij.
In de namiddag hebben we een bezoek gebracht aan de het dorpje van onze gids, Puerto Miguel. Het was heel interessant om te zien hoe de mensen daar wonen en leven, hoewel ik me toch ook een beetje ongemakkelijk en een voyeur voelde.
Die avond hebben we ook nog een avondwandeling gemaakt in het regenwoud. Super spannend!!! Al die geluiden, en het feit dat je bijna niets ziet…brrr! Er waren ook heel wat vliegende kakkerlakken, een is zelfs onder mijn bloes gevlogen, ik kan jullie verzekeren dat dat niet aangenaam was! Maar toch heb ik genoten van de toch, we hebben weer heel wat dieren gezien: tarantulas, andere spinnen, een grote pad, ratjes, etc.
Het is weer moeilijk om het allemaal met woorden te beschrijven, maar de foto’s zullen het al wat levendiger maken!
Vrijdagochtend zijn we gaan vissen! Super grappig, hoewel ik wel beseft heb dat ik geen ‘vistype’ ben. Voor even vind ik het leuk, maar na een tijdje is het toch wat saai, zo staren naar een hengel in het water. Maar ik heb toch twee vissen gevangen: een piraña en een katvis (daar had ik nog nooit van gehoord). Bij het middageten hebben we onze vangst mogen opeten, best lekker!
In de namiddag zijn we dolfijnen gaan spotten, geen gewone dolfijnen, roze dolfijnen!!! Ze hebben ook een andere vorm dan grijze dolfijnen. En na het overwinnen van onze angsten hebben we ook gezwommen in de rivier! Dat was toch wel spannend want er zitten heel wat (vieze) beesten in dat water, gelukkig heb ik niks gevoeld of gezien. En de duik was heerlijk verfrissend. Ik denk wel dat onze gids en bootbestuurder zich kostelijk geamuseerd hebben toen. Daarna hebben we nog een beetje verder gevaren om te genieten van een prachtige zonsondergang…Die avond hebben we ook nog een tochtje gemaakt op de boot op zoek naar caimannen, jammer genoeg zijn we er geen tegen gekomen. Maar het was toch weer een hele belevenis om in het donker op dat bootje te zitten. En de sterrenhemel was prachtig, ik heb nog niet vaak zoveel sterren gezien!
De laatste dag (zaterdag) zijn we heel vroeg opgestaan (op 10 voor 4 op precies te zijn) om naar de zonsopgang te gaan kijken. Weer in het donker het bootje op…we waren al even onderweg toen we plots stopten en naar de kant gingen, waar de gids duidelijk iets gezien had. Plots greep hij ergens naar met zijn hand en eerst dacht ik dat hij een slang vasthield, maar het bleek een caiman te zijn!!!! Dus we hebben er toch een gezien en we hebben hem zelfs allemaal geaaid en vastgehad! Daarna heeft hij heel de tijd bij ons in het bootje gezeten omdat de gids hem ook aan andere mensen die nog in onze lodge verbleven wou laten zien. De zonsopgang was ook fantastisch mooi, misschien zelfs nog mooier dan de zonsondergang.
Die laatste voormiddag zijn we ook nog gaan slingeren aan lianen! De gids had een steuntje gemaakt voor onze voeten (hij had ingezien dat wij nooit puur op onze armspieren aan die lianen zouden kunnen slingeren), en zo konden we echt goed slingeren. Echt super leuk! We voelden ons allemaal eventjes Jane.
Als afscheid heeft het regenwoud ons ook nog getrakteerd op een onweer zoals je ze volgens mij alleen maar in het regenwoud tegenkomt. De knallen van de donders waren zo luid dat de grond werkelijk daverde. Dat had ik nog nooit meegemaakt, het was toch een beetje eng. Gelukkig duurt zo een onweer nooit lang.
En dan zijn we de boot weer opgekropen richting Nauta. Onze vierdaagse in de selva zat er weeral op. Het was een hele belevenis die ik nooit zal vergeten!!!!
Zondag 12 december waren we dan terug in Lima en maandagavond zijn we met de nachtbus richting Trujillo (een stad ten noorden van Lima, aan de kust) vertrokken. Tja, het zijn de laatste dagen in Peru, we moeten het ervan nemen nietwaar?
Dit was een heel ander soort vakantie, veel rustiger: wat aan het strand liggen, op het gemak Trujillo wat verkennen, lekker eten, veel lezen…heerlijk ontspannen dus.
Ik ben ook in de zee geweest, super koud!!! Maar ik kan hier toch niet vertrekken zonder in de stille oceaan geweest te zijn?
Gisterenavond heb ik de nachtbus terug genomen en nu ben ik sinds enkele uurtjes terug in Lima. Ik ben van plan nog met volle teugen te genieten van mijn laatste vier dagen hier.
Vier maanden is eigenlijk toch maar kort. Het is beter dan niets natuurlijk, ik wil niet ondankbaar overkomen, maar ik heb het gevoel dat ik nog niet echt ‘klaar’ ben om naar huis te gaan. Maar het zal wel moeten, er staan immers heel wat verplichtingen op mij te wachten in België!
Ik doe mijn best om zo snel mogelijk nog wat foto’s online te zetten, maar deze laatste dagen zullen nogal druk en hectisch worden dus misschien zal het pas lukken als ik terugben in België.
Groetjes vanuit Lima, waar de zon schijnt!!!!
Ik kan nog altijd niet geloven dat mijn tijd in Peru er echt bijna opzit…
Wat heb ik de afgelopen maand zoal uitgestoken?
Na mijn reis naar Argentinië heb ik nog drie weken stage gelopen. De stage is een beetje in mineur geëindigd, maar ik ben nog altijd heel blij met mijn keuze en ik heb hier veel geleerd.
De week na mijn laatste week stage ben ik in Lima gebleven om te werken aan enkele papers die ik nog moest schrijven en om gewoon nog wat van Lima te genieten.
Op 6 december hebben we naar goede Belgische gewoonte ook Sinterklaas gevierd! We hebben allemaal ons schoentje gezet :)
En op 7 december ben ik op reis vertrokken richting Iquitos, een stad gelegen in de selva (het regenwoud), samen met Annelien, Ruth en Kristien (ons nieuwe huisgenootje, ook uit België). Toen we uit het vliegtuig stapten in Iquitos viel de warmte echt op ons neer!!! Zo vochtig…ik heb goed gezweet!!!
De eerste dag zijn we in Iquitos gebleven en hebben we een tour van 4 dagen en 3 nachten in de selva geboekt. Iquitos is heel anders dan Lima, je ziet er bijna geen auto’s maar het krioelt er van de mototaxi’s (taxi’s op 3 wielen) en de bussen hebben er geen ramen, dat is immers niet nodig met die warmte. We hebben verschillende ritjes gemaakt in die mototaxi’s en dat was toch telkens een belevenis :) Ik denk dat veel van de bestuurders van de mototaxi’s (altijd mannen) het vooral heel leuk vonden om rond te crossen met vier blanke meisjes achterop.
Woensdag 8 december zijn we dan ’s morgens vroeg vertrokken richting onze lodge in het regenwoud, die gelegen was aan de rio cumaceba op zo’n 260 km van Iquitos.
Eerst zijn we met de taxi (dit keer een gewone taxi) gereden tot Nauta, een stadje op zo’n twee uur rijden van Iquitos en vandaar zijn we verder gegaan met de boot.
Bij aankomst bij onze lodge hebben we kennis gemaakt met onze gids (Romin), die al heel zijn leven in het regenwoud woont. Ik zet zeker wat foto’s van onze lodge online zodat jullie die ook eens kunnen zien, maar ze was dik in orde! Er was een douche, een WC, een bed met een muskietennet over, meer moet dat niet zijn! Uiteraard was er geen elektriciteit, geen internet, geen ontvangst voor de gsm, maar dat vond ik juist zalig! Zo enkele dagen afgesloten van de buitenwereld kunnen af en toe echt goed doen!
Hoewel ik wel moet toegeven dat ik toch echt een stadsmens ben, ik heb super hard genoten van mijn verblijf in de selva, maar ik zou er nooit kunnen wonen.
Maar het is wel ideaal om tot rust te komen, het enige ‘lawaai’ dat je hoort is het geluid dat alle dieren die in het regenwoud wonen maken en het geronk van de motoren van de bootjes.
Het is ook indrukwekkend om te horen hoe de geluiden verschillen ’s nachts en overdag.
De eerste namiddag zijn we op een klein bootje gaan varen op de rio cumaceba op zoek naar verschillende soorten vogels. We hebben inderdaad heel wat vogels gezien en ik vond het ook zalig om gewoon te luisteren naar al de geluiden en te genieten van de natuur. Zo’n boottochtje kan ook wel spannend zijn aangezien er af en toe wel eens een vis in de boot durft te springen. Het is toch altijd even schrikken als daar plots een vis ligt te spartelen.
Wat de beten betreft: dankzij een goede laag muggenmelk viel dat goed mee, tot dan toe…
Die eerste avond zijn we vroeg in ons bedje gekropen, we waren allemaal moe en als er geen elektriciteit is valt er ook niet zo veel te doen natuurlijk. Zo een nacht in het regenwoud is toch best spannend hoor! Al die geluiden…en als je naar de WC moet is het toch altijd hopen dat er geen een of ander vies beest in de wc-pot zit. Hetzelfde bij het douchen trouwens, een keer had ik bezoek van een vies, groot, vliegend sprinkhaanachtig beest, ik heb me nog nooit zo snel gewassen!
Donderdagochtend hebben we een ‘caminata en la selva’ (een wandeling door het regenwoud) van een 4 à 5 uur gemaakt. Dat was de moeite!!!! Gewoon al het feit dat je door het regenwoud aan het wandelen bent is een fantastische gedachte. We hebben veel insecten gezien, aapjes, vogels, spinnen, een stekelvarken,…gedronken van het water van de lianen..een heel avontuur!
Een groot nadeel: de muggen!!!! Ik had me helemaal ingesmeerd met muggenmelk, behalve mijn gezicht en dat was precies niet zo slim. De muggen hebben mijn gezicht echt bijna leeggezogen en dan dat voortdurende gezoem rond mijn oren. Op een bepaald moment stond mijn gezicht echt precies in brand en kon ik aan niets anders meer denken dan aan die jeuk. Maar goed, dat hoort er nu eenmaal bij.
In de namiddag hebben we een bezoek gebracht aan de het dorpje van onze gids, Puerto Miguel. Het was heel interessant om te zien hoe de mensen daar wonen en leven, hoewel ik me toch ook een beetje ongemakkelijk en een voyeur voelde.
Die avond hebben we ook nog een avondwandeling gemaakt in het regenwoud. Super spannend!!! Al die geluiden, en het feit dat je bijna niets ziet…brrr! Er waren ook heel wat vliegende kakkerlakken, een is zelfs onder mijn bloes gevlogen, ik kan jullie verzekeren dat dat niet aangenaam was! Maar toch heb ik genoten van de toch, we hebben weer heel wat dieren gezien: tarantulas, andere spinnen, een grote pad, ratjes, etc.
Het is weer moeilijk om het allemaal met woorden te beschrijven, maar de foto’s zullen het al wat levendiger maken!
Vrijdagochtend zijn we gaan vissen! Super grappig, hoewel ik wel beseft heb dat ik geen ‘vistype’ ben. Voor even vind ik het leuk, maar na een tijdje is het toch wat saai, zo staren naar een hengel in het water. Maar ik heb toch twee vissen gevangen: een piraña en een katvis (daar had ik nog nooit van gehoord). Bij het middageten hebben we onze vangst mogen opeten, best lekker!
In de namiddag zijn we dolfijnen gaan spotten, geen gewone dolfijnen, roze dolfijnen!!! Ze hebben ook een andere vorm dan grijze dolfijnen. En na het overwinnen van onze angsten hebben we ook gezwommen in de rivier! Dat was toch wel spannend want er zitten heel wat (vieze) beesten in dat water, gelukkig heb ik niks gevoeld of gezien. En de duik was heerlijk verfrissend. Ik denk wel dat onze gids en bootbestuurder zich kostelijk geamuseerd hebben toen. Daarna hebben we nog een beetje verder gevaren om te genieten van een prachtige zonsondergang…Die avond hebben we ook nog een tochtje gemaakt op de boot op zoek naar caimannen, jammer genoeg zijn we er geen tegen gekomen. Maar het was toch weer een hele belevenis om in het donker op dat bootje te zitten. En de sterrenhemel was prachtig, ik heb nog niet vaak zoveel sterren gezien!
De laatste dag (zaterdag) zijn we heel vroeg opgestaan (op 10 voor 4 op precies te zijn) om naar de zonsopgang te gaan kijken. Weer in het donker het bootje op…we waren al even onderweg toen we plots stopten en naar de kant gingen, waar de gids duidelijk iets gezien had. Plots greep hij ergens naar met zijn hand en eerst dacht ik dat hij een slang vasthield, maar het bleek een caiman te zijn!!!! Dus we hebben er toch een gezien en we hebben hem zelfs allemaal geaaid en vastgehad! Daarna heeft hij heel de tijd bij ons in het bootje gezeten omdat de gids hem ook aan andere mensen die nog in onze lodge verbleven wou laten zien. De zonsopgang was ook fantastisch mooi, misschien zelfs nog mooier dan de zonsondergang.
Die laatste voormiddag zijn we ook nog gaan slingeren aan lianen! De gids had een steuntje gemaakt voor onze voeten (hij had ingezien dat wij nooit puur op onze armspieren aan die lianen zouden kunnen slingeren), en zo konden we echt goed slingeren. Echt super leuk! We voelden ons allemaal eventjes Jane.
Als afscheid heeft het regenwoud ons ook nog getrakteerd op een onweer zoals je ze volgens mij alleen maar in het regenwoud tegenkomt. De knallen van de donders waren zo luid dat de grond werkelijk daverde. Dat had ik nog nooit meegemaakt, het was toch een beetje eng. Gelukkig duurt zo een onweer nooit lang.
En dan zijn we de boot weer opgekropen richting Nauta. Onze vierdaagse in de selva zat er weeral op. Het was een hele belevenis die ik nooit zal vergeten!!!!
Zondag 12 december waren we dan terug in Lima en maandagavond zijn we met de nachtbus richting Trujillo (een stad ten noorden van Lima, aan de kust) vertrokken. Tja, het zijn de laatste dagen in Peru, we moeten het ervan nemen nietwaar?
Dit was een heel ander soort vakantie, veel rustiger: wat aan het strand liggen, op het gemak Trujillo wat verkennen, lekker eten, veel lezen…heerlijk ontspannen dus.
Ik ben ook in de zee geweest, super koud!!! Maar ik kan hier toch niet vertrekken zonder in de stille oceaan geweest te zijn?
Gisterenavond heb ik de nachtbus terug genomen en nu ben ik sinds enkele uurtjes terug in Lima. Ik ben van plan nog met volle teugen te genieten van mijn laatste vier dagen hier.
Vier maanden is eigenlijk toch maar kort. Het is beter dan niets natuurlijk, ik wil niet ondankbaar overkomen, maar ik heb het gevoel dat ik nog niet echt ‘klaar’ ben om naar huis te gaan. Maar het zal wel moeten, er staan immers heel wat verplichtingen op mij te wachten in België!
Ik doe mijn best om zo snel mogelijk nog wat foto’s online te zetten, maar deze laatste dagen zullen nogal druk en hectisch worden dus misschien zal het pas lukken als ik terugben in België.
Groetjes vanuit Lima, waar de zon schijnt!!!!
zaterdag 20 november 2010
Mi querida Argentina
Na een maandje stilte is het dringend tijd om nog eens iets op mijn blog te schrijven!!!
Mijn laatste blogbericht heb ik afgesloten met de mededeling dat ik voor een weekje naar Santa Fe zou gaan, dus laat ik daar wat meer over vertellen.
Mijn verblijf in Santa Fe was…zalig, emotioneel, moeilijk met momenten, en nog zoveel meer. Het is eigenlijk heel moeilijk om het in woorden te omschrijven, maar ik zal toch een poging doen.
Mijn Argentijns avontuurtje begon donderdagavond 28 oktober, op het moment dat het vliegtuig richting Buenos Aires de lucht in ging. De reis van Lima naar Santa Fe was best nog lang en vermoeiend. Eerst ben ik van Lima naar Buenos Aires gevlogen, een vlucht van 4 en een half uur. Dan heb ik de bus van Buenos Aires naar Rosario (een stad gelegen op 2 uur rijden van Santa Fe) genomen, en die bus heeft er behoorlijk lang over gedaan (een kleine 6 uur) omdat het super hard aan het regenen was en je de weg amper kon zien. Spannend!
In Rosario stond Mariana (de zus van mijn ex-vriend) mij op te wachten en samen met haar heb ik dan nog een bus genomen, dit keer richting Santa Fe. Het deed raar toen we Santa Fe binnen reden, raar op een leuke manier. Toen ik de bus uitstapte stonden Bea (mijn gastmama) en Santiago, één van mijn gastbroers mij op te wachten. Het weerzien was fantastisch. Ondertussen was ook de zon weer beginnen schijnen, dus ik was helemaal gelukkig. Dan zijn we richting thuis gereden en ik kreeg direct weer mijn oude kamer toegewezen. In het huis zelf zijn wel enkele dingen veranderd, zoals de keuken, die nu veel ruimer is dan vroeger. De grootste verandering is uiteraard het feit dat Pachacho (mijn gastpapa) er niet meer is. Voor diegene die het niet zouden weten: mijn gastpapa is in februari van dit jaar zeer onverwacht overleden. Hij heeft echt een leegte achtergelaten in het huis. De eerste dagen had ik het gevoel dat hij elk moment kon komen binnenwandelen, maar dan is het besef gekomen dat hij er echt niet meer is. Een pijnlijk besef.
Ik moet zeggen dat Bea en mijn gastbroers heel goed omgaan met heel de situatie, ik heb echt enorm veel bewondering voor hen. Ik vind het ook leuk dat er nog altijd veel over Pachacho gesproken wordt, zo blijft hij toch een beetje aanwezig.
Ik ben eindelijk ook eens naar San Jerónimo, de plaats waar Pachacho werkte, geweest. Hij wou mij altijd meenemen, maar het is er in het jaar dat ik er woonde jammer genoeg nooit van gekomen. Ik ben blij dat ik er nu toch geraakt ben, zodat ik mij toch een beeld kan vormen van de plaats waar hij zoveel tijd doorbracht.
Mijn weekje in Santa Fe was dus zeker niet altijd gemakkelijk, maar ik denk dat het voor mijn familie, en zeker voor Bea, veel betekend heeft dat ik hen ben gaan bezoeken en dat maakt het het allemaal waard. Het is natuurlijk ook leuk om te weten dat ze zo blij zijn dat je op bezoek komt. Het was echt grappig, elke keer als ik met Bea ergens kwam deed ze het hele verhaal: dat ik haar dochter uit België was en dat ik een jaar bij hen gewoond heb, en dat ik nu terug op bezoek was, dus dat ik het toch wel leuk moet gevonden hebben bij hen en dat ze hoopt dat ik volgend jaar, na mij afstuderen, terugkeer om er voor langere tijd te blijven.
Ik heb trouwens op een week tijd ook honderd keer gehoord ‘te cortaste el pelo! Te queda bien! (voor de niet Spaanssprekende onder ons: ‘je hebt je haar geknipt! Het staat je goed!’) en ‘estas muy flaca!’ (je bent zo dun!). Ter verduidelijking: toen ik er woonde had ik langer haar en was ik ook enkele kilootjes dikker van al het eten dat ik ginder at :)
Het weerzien met mijn vrienden was ook super leuk. Het was niet altijd eenvoudig om af te spreken want de meesten hadden het behoorlijk druk met de universiteit enz., maar iedereen die ik echt wou zien heb ik tenminste een keer gezien.
Ik heb ook genoten van gewoon weer door de straten van Santa Fe te wandelen, en uiteraard heb ik ook enorm genoten van het zonnetje!!! Het weer was echt prachtig, één dag was minder, maar voor de rest is het altijd meer dan 30 graden geweest, zalig!
Lima leek wel grijzer dan ooit toen ik terugkwam…gelukkig begint het zonnetje nu ook in Lima meer en meer te schijnen.
En zo is mijn weekje in Santa Fe eigenlijk heel vlug voorbij gegaan. Het was een week vol super uiteenlopende emoties, ik was ook met heel gemengde gevoelens naar daar vertrokken, maar ik ben heel blij dat ik er weer eventjes geweest ben. Het voelde toch nog altijd een beetje als thuiskomen, en ik vind het mooi dat dat na 5 jaar nog altijd zo is.
Ondertussen is dit allemaal al weer bijna twee weken geleden en gaat mijn laatste maand in Peru bijna in. De stage loopt ook op zijn einde, nog maar één weekje te gaan. Daarna heb ik nog een dikke drie weken om nog enkele opdrachten af te werken, nog een beetje te reizen en nog een beetje rond te kuieren in Lima. En dan zit mijn Peru-ervaring er weeral op en wordt het tijd om afscheid te nemen. Ik vraag me af: wordt afscheid nemen makkelijker naarmate je het vaker moet doen? Of blijft het altijd even moeilijk?
Un beso!
Ps: ga zeker ook nog eens naar de foto’s kijken! Ik heb er wat foto’s van in Santa Fe opgezet en ook van mijn stageplaats, zoals beloofd!
Mijn laatste blogbericht heb ik afgesloten met de mededeling dat ik voor een weekje naar Santa Fe zou gaan, dus laat ik daar wat meer over vertellen.
Mijn verblijf in Santa Fe was…zalig, emotioneel, moeilijk met momenten, en nog zoveel meer. Het is eigenlijk heel moeilijk om het in woorden te omschrijven, maar ik zal toch een poging doen.
Mijn Argentijns avontuurtje begon donderdagavond 28 oktober, op het moment dat het vliegtuig richting Buenos Aires de lucht in ging. De reis van Lima naar Santa Fe was best nog lang en vermoeiend. Eerst ben ik van Lima naar Buenos Aires gevlogen, een vlucht van 4 en een half uur. Dan heb ik de bus van Buenos Aires naar Rosario (een stad gelegen op 2 uur rijden van Santa Fe) genomen, en die bus heeft er behoorlijk lang over gedaan (een kleine 6 uur) omdat het super hard aan het regenen was en je de weg amper kon zien. Spannend!
In Rosario stond Mariana (de zus van mijn ex-vriend) mij op te wachten en samen met haar heb ik dan nog een bus genomen, dit keer richting Santa Fe. Het deed raar toen we Santa Fe binnen reden, raar op een leuke manier. Toen ik de bus uitstapte stonden Bea (mijn gastmama) en Santiago, één van mijn gastbroers mij op te wachten. Het weerzien was fantastisch. Ondertussen was ook de zon weer beginnen schijnen, dus ik was helemaal gelukkig. Dan zijn we richting thuis gereden en ik kreeg direct weer mijn oude kamer toegewezen. In het huis zelf zijn wel enkele dingen veranderd, zoals de keuken, die nu veel ruimer is dan vroeger. De grootste verandering is uiteraard het feit dat Pachacho (mijn gastpapa) er niet meer is. Voor diegene die het niet zouden weten: mijn gastpapa is in februari van dit jaar zeer onverwacht overleden. Hij heeft echt een leegte achtergelaten in het huis. De eerste dagen had ik het gevoel dat hij elk moment kon komen binnenwandelen, maar dan is het besef gekomen dat hij er echt niet meer is. Een pijnlijk besef.
Ik moet zeggen dat Bea en mijn gastbroers heel goed omgaan met heel de situatie, ik heb echt enorm veel bewondering voor hen. Ik vind het ook leuk dat er nog altijd veel over Pachacho gesproken wordt, zo blijft hij toch een beetje aanwezig.
Ik ben eindelijk ook eens naar San Jerónimo, de plaats waar Pachacho werkte, geweest. Hij wou mij altijd meenemen, maar het is er in het jaar dat ik er woonde jammer genoeg nooit van gekomen. Ik ben blij dat ik er nu toch geraakt ben, zodat ik mij toch een beeld kan vormen van de plaats waar hij zoveel tijd doorbracht.
Mijn weekje in Santa Fe was dus zeker niet altijd gemakkelijk, maar ik denk dat het voor mijn familie, en zeker voor Bea, veel betekend heeft dat ik hen ben gaan bezoeken en dat maakt het het allemaal waard. Het is natuurlijk ook leuk om te weten dat ze zo blij zijn dat je op bezoek komt. Het was echt grappig, elke keer als ik met Bea ergens kwam deed ze het hele verhaal: dat ik haar dochter uit België was en dat ik een jaar bij hen gewoond heb, en dat ik nu terug op bezoek was, dus dat ik het toch wel leuk moet gevonden hebben bij hen en dat ze hoopt dat ik volgend jaar, na mij afstuderen, terugkeer om er voor langere tijd te blijven.
Ik heb trouwens op een week tijd ook honderd keer gehoord ‘te cortaste el pelo! Te queda bien! (voor de niet Spaanssprekende onder ons: ‘je hebt je haar geknipt! Het staat je goed!’) en ‘estas muy flaca!’ (je bent zo dun!). Ter verduidelijking: toen ik er woonde had ik langer haar en was ik ook enkele kilootjes dikker van al het eten dat ik ginder at :)
Het weerzien met mijn vrienden was ook super leuk. Het was niet altijd eenvoudig om af te spreken want de meesten hadden het behoorlijk druk met de universiteit enz., maar iedereen die ik echt wou zien heb ik tenminste een keer gezien.
Ik heb ook genoten van gewoon weer door de straten van Santa Fe te wandelen, en uiteraard heb ik ook enorm genoten van het zonnetje!!! Het weer was echt prachtig, één dag was minder, maar voor de rest is het altijd meer dan 30 graden geweest, zalig!
Lima leek wel grijzer dan ooit toen ik terugkwam…gelukkig begint het zonnetje nu ook in Lima meer en meer te schijnen.
En zo is mijn weekje in Santa Fe eigenlijk heel vlug voorbij gegaan. Het was een week vol super uiteenlopende emoties, ik was ook met heel gemengde gevoelens naar daar vertrokken, maar ik ben heel blij dat ik er weer eventjes geweest ben. Het voelde toch nog altijd een beetje als thuiskomen, en ik vind het mooi dat dat na 5 jaar nog altijd zo is.
Ondertussen is dit allemaal al weer bijna twee weken geleden en gaat mijn laatste maand in Peru bijna in. De stage loopt ook op zijn einde, nog maar één weekje te gaan. Daarna heb ik nog een dikke drie weken om nog enkele opdrachten af te werken, nog een beetje te reizen en nog een beetje rond te kuieren in Lima. En dan zit mijn Peru-ervaring er weeral op en wordt het tijd om afscheid te nemen. Ik vraag me af: wordt afscheid nemen makkelijker naarmate je het vaker moet doen? Of blijft het altijd even moeilijk?
Un beso!
Ps: ga zeker ook nog eens naar de foto’s kijken! Ik heb er wat foto’s van in Santa Fe opgezet en ook van mijn stageplaats, zoals beloofd!
zondag 24 oktober 2010
Y las prácticas? - En de stage?
Bij het doornemen van mijn blog viel het mij op dat ik al veel verteld heb over alle leuke, ontspannende dingen die ik hier doe, maar over mijn stage heb ik nog niet echt veel geschreven. Laat ik dit toch even duidelijk stellen: ik werk hier wel degelijk :)
Hoewel ik me kan inbeelden dat jullie die indruk niet echt krijgen als jullie mijn verhalen lezen, daarom zal ik eens wat meer over mijn stage vertellen.
Laat ik beginnen bij de naam van mijn stageplaats, namelijk ‘Pebal’, wat staat voor ‘Programma de Educación Básica Laboral’. Pebal bestaat al sinds 1978 en is gesticht door de jezuïeten ter ere van de honderdste verjaardag van het ‘Colegio La Inmaculada’, een school gelegen in een gigantisch domein waar de ouders vermoedelijk behoorlijk wat geld moet neertellen voor de opleiding van hun kinderen. Het idee achter de stichting van Pebal was om (een deel van) de armere bevolking van Lima ook een kans te geven op onderwijs. Ondertussen is Pebal uitgegroeid tot een soort centrum waar je naast een school (kleuter- en lagere school, technisch onderwijs en volwassenenonderwijs) onder andere ook een ‘Centro de salud’ (centrum voor gezondheidszorg) vindt en uiteraard ook de psychologische consultatiedienst waar ik mijn stage doe. Deze dienst bestaat uit één gemeenschappelijke ruimte waar we zitten als er geen cliënten zijn en 3 kleine kamertjes waar de consultaties doorgaan. De dienstverlening is gratis, wat ik zeer positief vind, het gevolg is echter dat de mensen vaak niet komen opdagen als ze een afspraak hebben, of veel te laat komen of op een ander moment komen. Het is best frustrerend om te zitten wachten op iemand die uiteindelijk nooit komt opdagen en ik vind het ook verontrustend, want vaak hebben die mensen echt wel hulp nodig. We hebben dit jaar pech in de zin dat er niet veel mensen op consultatie komen. Wat de reden hiervan is weten we niet maar het is inderdaad een feit dat er dagen zijn waarop er niemand langskomt, en dan gaat de tijd soms wel traag vooruit. Gelukkig hebben we meestal wel nog iets voor te bereiden en weten we ons dus wel bezig te houden, maar het blijft jammer dat er niet wat meer mensen langskomen. En als ze dan toch komen, komen ze natuurlijk allemaal te samen!
Naast de consultaties geven we ook nog workshops, zowel aan ouders als aan kinderen. Zo hebben we deze week nog een workshop gegeven aan de ouders over het belang van het spel voor de ontwikkeling van kinderen. Normaal gezien moesten we deze workshop vorige week geven, maar uiteraard waren de ouders niet verwittigd en was er dus niemand komen opdagen…lang leve het gebrek aan communicatie en stiptheid hier in zuid-amerika! Deze week zijn er uiteindelijk 6 moeders komen opdagen, de helft met hun kinderen. Probeer maar eens deftig een workshop te geven in een zaal waar de akoestiek verschrikkelijk is en de kinderen zitten te roepen en te lopen :). Maar goed, ik heb hier wel al geleerd dat je de dingen nemen zoals ze zijn en proberen er het beste van te maken.
Met de kindjes zijn we op dit moment bezig met een workshop over emoties. Ik vind het super leuk om met die kindjes te werken, ze zijn altijd heel enthousiast als ze ons zien en we krijgen direct een dikke knuffel, maar na een uur ben ik ook altijd weer blij dat ik weg mag want het is ook super vermoeiend. Het klasje bestaat uit een stuk of 20 kindjes tussen 3 en 6 jaar en ze doen allemaal waar ze zin in hebben. Het is echt onmogelijk om ze allemaal samen in een kring te krijgen. Als je het mij vraag is er een groot gebrek aan discipline in die klas, de kindjes zijn duidelijk niet gewoon van regels op te volgen of van op een gepaste manier terecht gewezen te worden. Voor zover ik het mij kan herinneren was er toch heel wat meer orde in de klas toen ik een kleutertje was :). Ik zeg niet dat ik het beter zou doen hoor, maar ik heb er dan ook niet voor gekozen om kleuterleidster te zijn. Het is alleen wel jammer om te zien dat er verschillende kindjes zijn die nu al ‘verontrustend’ gedrag vertonen waarvan je weet dat dit nog perfect zou kunnen veranderen indien ze thuis en op school wat meer orde, routine en discipline zouden ervaren.
Binnenkort gaan we ook beginnen met een workshop die als doel heeft de psychomotorische ontwikkeling van de kindjes te stimuleren. We moeten ze nog ineen steken maar ik denk wel dat het leuk gaat worden!
Zo, nu hebben jullie toch een iets beter beeld van wat ik hier doe tijdens de week. Ik ga ook eens proberen wat foto’s te nemen zodat jullie ook kunnen zien hoe het eruit ziet, maar dan moet ik eerst mijn fototoestel eens meenemen naar Pebal. Jullie moeten je er niet veel bij voorstellen hoor, het is alles behalve een mooie buurt.
Ondertussen zit ik trouwens ook al dik over de helft van mijn verblijf in Lima…De tijd gaat hier echt verschrikkelijk snel. Ik weet dat ik dat al verschillende keren gezegd, maar het is echt waar. Voor ik het besef is er weer een week voorbij! En de komende twee weken zullen ook weer voorbij vliegen, donderdagavond (28 oktober) vertrek ik naar Argentinië om mijn familie en vrienden in Santa Fe te gaan bezoeken. Ik blijf er tot zondag 7 november. Spannend!! Ik kijk er echt super hard naar uit, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik ook wat zenuwen heb. Het zal raar zijn om iedereen terug te zien na meer dan 3 jaar…het zal een emotionele week worden denk ik.
En zo sluit ik dit blogbericht af met een niet stagegerelateerd onderwerp, om toch in de lijn te blijven van de andere berichten :)
Un abrazo!!
Hoewel ik me kan inbeelden dat jullie die indruk niet echt krijgen als jullie mijn verhalen lezen, daarom zal ik eens wat meer over mijn stage vertellen.
Laat ik beginnen bij de naam van mijn stageplaats, namelijk ‘Pebal’, wat staat voor ‘Programma de Educación Básica Laboral’. Pebal bestaat al sinds 1978 en is gesticht door de jezuïeten ter ere van de honderdste verjaardag van het ‘Colegio La Inmaculada’, een school gelegen in een gigantisch domein waar de ouders vermoedelijk behoorlijk wat geld moet neertellen voor de opleiding van hun kinderen. Het idee achter de stichting van Pebal was om (een deel van) de armere bevolking van Lima ook een kans te geven op onderwijs. Ondertussen is Pebal uitgegroeid tot een soort centrum waar je naast een school (kleuter- en lagere school, technisch onderwijs en volwassenenonderwijs) onder andere ook een ‘Centro de salud’ (centrum voor gezondheidszorg) vindt en uiteraard ook de psychologische consultatiedienst waar ik mijn stage doe. Deze dienst bestaat uit één gemeenschappelijke ruimte waar we zitten als er geen cliënten zijn en 3 kleine kamertjes waar de consultaties doorgaan. De dienstverlening is gratis, wat ik zeer positief vind, het gevolg is echter dat de mensen vaak niet komen opdagen als ze een afspraak hebben, of veel te laat komen of op een ander moment komen. Het is best frustrerend om te zitten wachten op iemand die uiteindelijk nooit komt opdagen en ik vind het ook verontrustend, want vaak hebben die mensen echt wel hulp nodig. We hebben dit jaar pech in de zin dat er niet veel mensen op consultatie komen. Wat de reden hiervan is weten we niet maar het is inderdaad een feit dat er dagen zijn waarop er niemand langskomt, en dan gaat de tijd soms wel traag vooruit. Gelukkig hebben we meestal wel nog iets voor te bereiden en weten we ons dus wel bezig te houden, maar het blijft jammer dat er niet wat meer mensen langskomen. En als ze dan toch komen, komen ze natuurlijk allemaal te samen!
Naast de consultaties geven we ook nog workshops, zowel aan ouders als aan kinderen. Zo hebben we deze week nog een workshop gegeven aan de ouders over het belang van het spel voor de ontwikkeling van kinderen. Normaal gezien moesten we deze workshop vorige week geven, maar uiteraard waren de ouders niet verwittigd en was er dus niemand komen opdagen…lang leve het gebrek aan communicatie en stiptheid hier in zuid-amerika! Deze week zijn er uiteindelijk 6 moeders komen opdagen, de helft met hun kinderen. Probeer maar eens deftig een workshop te geven in een zaal waar de akoestiek verschrikkelijk is en de kinderen zitten te roepen en te lopen :). Maar goed, ik heb hier wel al geleerd dat je de dingen nemen zoals ze zijn en proberen er het beste van te maken.
Met de kindjes zijn we op dit moment bezig met een workshop over emoties. Ik vind het super leuk om met die kindjes te werken, ze zijn altijd heel enthousiast als ze ons zien en we krijgen direct een dikke knuffel, maar na een uur ben ik ook altijd weer blij dat ik weg mag want het is ook super vermoeiend. Het klasje bestaat uit een stuk of 20 kindjes tussen 3 en 6 jaar en ze doen allemaal waar ze zin in hebben. Het is echt onmogelijk om ze allemaal samen in een kring te krijgen. Als je het mij vraag is er een groot gebrek aan discipline in die klas, de kindjes zijn duidelijk niet gewoon van regels op te volgen of van op een gepaste manier terecht gewezen te worden. Voor zover ik het mij kan herinneren was er toch heel wat meer orde in de klas toen ik een kleutertje was :). Ik zeg niet dat ik het beter zou doen hoor, maar ik heb er dan ook niet voor gekozen om kleuterleidster te zijn. Het is alleen wel jammer om te zien dat er verschillende kindjes zijn die nu al ‘verontrustend’ gedrag vertonen waarvan je weet dat dit nog perfect zou kunnen veranderen indien ze thuis en op school wat meer orde, routine en discipline zouden ervaren.
Binnenkort gaan we ook beginnen met een workshop die als doel heeft de psychomotorische ontwikkeling van de kindjes te stimuleren. We moeten ze nog ineen steken maar ik denk wel dat het leuk gaat worden!
Zo, nu hebben jullie toch een iets beter beeld van wat ik hier doe tijdens de week. Ik ga ook eens proberen wat foto’s te nemen zodat jullie ook kunnen zien hoe het eruit ziet, maar dan moet ik eerst mijn fototoestel eens meenemen naar Pebal. Jullie moeten je er niet veel bij voorstellen hoor, het is alles behalve een mooie buurt.
Ondertussen zit ik trouwens ook al dik over de helft van mijn verblijf in Lima…De tijd gaat hier echt verschrikkelijk snel. Ik weet dat ik dat al verschillende keren gezegd, maar het is echt waar. Voor ik het besef is er weer een week voorbij! En de komende twee weken zullen ook weer voorbij vliegen, donderdagavond (28 oktober) vertrek ik naar Argentinië om mijn familie en vrienden in Santa Fe te gaan bezoeken. Ik blijf er tot zondag 7 november. Spannend!! Ik kijk er echt super hard naar uit, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik ook wat zenuwen heb. Het zal raar zijn om iedereen terug te zien na meer dan 3 jaar…het zal een emotionele week worden denk ik.
En zo sluit ik dit blogbericht af met een niet stagegerelateerd onderwerp, om toch in de lijn te blijven van de andere berichten :)
Un abrazo!!
dinsdag 12 oktober 2010
Verkiezingen enzo
Er zijn weer al twee weekjes voorbij sinds mijn onvergetelijke reis naar Cuzco en Machu Picchu, tijd voor een volgend berichtje!
Ondertussen zit ik al in de helft van mijn stage hier in Peru…Ik heb het gevoel dat ik nog maar pas begonnen ben en eigenlijk is dat ook zo. Twaalf weken is kort, te kort vind ik, maar ook weer beter dan niks dus ik klaag niet!
Na de rust en de zon in Cuzco was het toch weer even wennen aan de chaos in het vaak grijze Lima. Begrijp me niet verkeerd, in tegenstelling tot velen vind ik dat Lima ondanks het lawaai, de chaos, het vreselijke verkeer, de wolken, etc. ook zijn charmes heeft, maar het is en blijft een drukke grootstad. Zelfs nu, om 11 uur ’s avonds, hoor ik nog getoeter van auto’s, lang leve de oordopjes!
Oh ja, voor hen die het moest interesseren: mijn oog ziet er weer helemaal normaal en gezond uit, ik word niet langer vol medelijden aangekeken op straat. Uiteindelijk is het nog behoorlijk snel weggetrokken vind ik, op mijn benen kan ik soms weken met dezelfde blauwe plekken rondlopen. Dit even geheel terzijde.
Een dikke week geleden (zondag drie oktober) waren het hier verkiezingen. Toen we hier toekwamen hing Lima al vol met grote campagneborden, niet direct een mooi zicht. Er werd gestemd voor de burgemeesters in de verschillende districten en ook voor de burgemeester van Lima in het algemeen. Dit zal hoe dan ook een vrouw zijn aangezien de twee grote kanshebbers twee vrouwen zijn. Wie nu uiteindelijk gewonnen heeft is me eerlijk gezegd nog altijd niet duidelijk. Het was echt een nek aan nek race (nog geen procent verschil) en het gerucht ging de ronde dat er nieuwe verkiezingen zouden moeten plaatsvinden maar dat blijkt uiteindelijk toch niet het geval te zijn. Gelukkig maar, want heel Lima lag toch wat overhoop door de verkiezingen. In het weekend van de verkiezingen ging de mis niet door, cinema’s waren gesloten en het grappigste fenomeen vind ik dat van ‘la ley seca’. Deze ley (=wet) houdt in dat er vanaf de vrijdag voor de verkiezingen tem de maandag erna geen alcohol meer verkocht mag worden. Dit om ervoor te zorgen dat de Peruanen zeker nuchter zijn als ze gaan stemmen :)
In de winkel stond de alcohol achter slot en grendel en ook op restaurant en in cafés werd geen alcohol geschonken. Voor ons Belgen werd er wel een kleine uitzondering gemaakt, de wijn werd echter wel in een kan geserveerd ipv in de fles en er werd ons op het hart gedrukt dat we moesten zeggen dat we chicha (een typisch drankje van hier gemaakt van zwarte mais) aan het drinken waren indien ze het ons zouden vragen. Er staan wel degelijk zware boetes op het serveren van alcohol tijdens het weekend van de verkiezingen.
Maar goed, ik moet dus dringend eens zien te weten te komen wat de uiteindelijke resultaten zijn. Hoewel, als de politici hier ook maar een klein beetje lijken op de Belgische politici zal ik al lang terug in ons Belgenlandje zijn tegen dat er duidelijke beslissingen genomen zijn.
Het afgelopen weekend zijn we (=Ruth, Annelien, Iris, Lore en ik) (weer) eventjes op reis geweest. Ik heb even getwijfeld of ik wel mee zou gaan omdat we nog maar pas terug zijn van onze vorige reis maar ik ben heel blij dat ik uiteindelijk toch ben meegegaan. Het waren echt twee zalige dagen. Heel ontspannend ook. We zijn zaterdagnamiddag vertrokken met de bus vanuit Lima richting Paracas (een dikke vier uur rijden van Lima). Paracas is een klein dorpje gelegen aan de kust dat leeft van toerisme. Het dorpje zelf is niet echt speciaal maar op een half uurtje varen liggen de Islas Ballestas, die werkelijk prachtig zijn. Het zijn indrukwekkende rotsformaties, gelegen in de zee en bedekt met honderden en honderden vogels, pelikanen, pinguïns, zeehondjes,…. Ik heb nog nooit zoveel vogels bij elkaar gezien!
Het was echt indrukwekkend. En op de terugweg naar het vaste land hebben we ook dolfijnen gezien!
Na de boottocht hebben we een tour gemaakt doorheen ‘la reserva nacional de Paracas’ (het reservaat). Ook prachtig en niet met woorden te beschrijven. Er was alleen ongelooflijk veel wind, op bepaalde momenten dacht ik dat ik bijna zou wegwaaien, maar het uitzicht was zo mooi dat ik de wind er met plezier bijnam.
In de namiddag hebben we een bezoekje gebracht aan een ‘bodega de pisco’. We kregen een rondleiding en daarna hebben we ook verschillende soorten wijnen en pisco’s mogen proeven. Het proeven ging nogal aan een hoog tempo, gelukkig dat het kleine glaasjes waren! Daarna zijn we doorgereden naar Huacachina, waar we de tweede nacht hebben doorgebracht. Huacachina is een heel klein ‘dorpje’, omgeven door grote zandbergen en gelegen rondom een rivier, dat bestaat uit restaurants en hotelletjes. Klinkt vreselijk maar dat was het eigenlijk echt niet. Tenminste niet als je er maar een dagje bent. Zondagavond hebben we er, na een vermoeiende klim naar boven op de zandbergen, genoten van een prachtige zonsondergang en sterrenhemel. In Lima zie je geen sterren dus het was dubbel genieten. Maandagochtend zijn we met een buggy (lijkt een beetje op een grote gocart met een motor) doorheen de zandbergen gaan racen. Echt super leuk! We hebben ook gesandboard (een beetje zoals snowboarden maar dan in zand) maar na het één keer rechtopstaand te hebben geprobeerd zijn we overgegaan op onze buik. Veel leuker!
Daarna zijn we teruggekeerd naar ons hotelletje en hebben we genoten van het zonnetje en de rust. In de hangmat liggen, een lekkere jugo drinken, een duikje in het zwembad nemen…wat heeft een mens nog meer nodig?
Jammer genoeg komen aan mooie liedjes snel een einde en tegen half vijf hebben we de taxi richting Ica (stad gelegen op zo’n 10 minuutjes rijden van Huacachina en een klein uurtje van Paracas) genomen om daar de bus richting Lima te nemen.
Een zeer ontspannend weekendje dus, ideaal om de batterijen weer op te laden om zo met veel energie aan een nieuwe stageweek te kunnen beginnen!
Besos!!
Ondertussen zit ik al in de helft van mijn stage hier in Peru…Ik heb het gevoel dat ik nog maar pas begonnen ben en eigenlijk is dat ook zo. Twaalf weken is kort, te kort vind ik, maar ook weer beter dan niks dus ik klaag niet!
Na de rust en de zon in Cuzco was het toch weer even wennen aan de chaos in het vaak grijze Lima. Begrijp me niet verkeerd, in tegenstelling tot velen vind ik dat Lima ondanks het lawaai, de chaos, het vreselijke verkeer, de wolken, etc. ook zijn charmes heeft, maar het is en blijft een drukke grootstad. Zelfs nu, om 11 uur ’s avonds, hoor ik nog getoeter van auto’s, lang leve de oordopjes!
Oh ja, voor hen die het moest interesseren: mijn oog ziet er weer helemaal normaal en gezond uit, ik word niet langer vol medelijden aangekeken op straat. Uiteindelijk is het nog behoorlijk snel weggetrokken vind ik, op mijn benen kan ik soms weken met dezelfde blauwe plekken rondlopen. Dit even geheel terzijde.
Een dikke week geleden (zondag drie oktober) waren het hier verkiezingen. Toen we hier toekwamen hing Lima al vol met grote campagneborden, niet direct een mooi zicht. Er werd gestemd voor de burgemeesters in de verschillende districten en ook voor de burgemeester van Lima in het algemeen. Dit zal hoe dan ook een vrouw zijn aangezien de twee grote kanshebbers twee vrouwen zijn. Wie nu uiteindelijk gewonnen heeft is me eerlijk gezegd nog altijd niet duidelijk. Het was echt een nek aan nek race (nog geen procent verschil) en het gerucht ging de ronde dat er nieuwe verkiezingen zouden moeten plaatsvinden maar dat blijkt uiteindelijk toch niet het geval te zijn. Gelukkig maar, want heel Lima lag toch wat overhoop door de verkiezingen. In het weekend van de verkiezingen ging de mis niet door, cinema’s waren gesloten en het grappigste fenomeen vind ik dat van ‘la ley seca’. Deze ley (=wet) houdt in dat er vanaf de vrijdag voor de verkiezingen tem de maandag erna geen alcohol meer verkocht mag worden. Dit om ervoor te zorgen dat de Peruanen zeker nuchter zijn als ze gaan stemmen :)
In de winkel stond de alcohol achter slot en grendel en ook op restaurant en in cafés werd geen alcohol geschonken. Voor ons Belgen werd er wel een kleine uitzondering gemaakt, de wijn werd echter wel in een kan geserveerd ipv in de fles en er werd ons op het hart gedrukt dat we moesten zeggen dat we chicha (een typisch drankje van hier gemaakt van zwarte mais) aan het drinken waren indien ze het ons zouden vragen. Er staan wel degelijk zware boetes op het serveren van alcohol tijdens het weekend van de verkiezingen.
Maar goed, ik moet dus dringend eens zien te weten te komen wat de uiteindelijke resultaten zijn. Hoewel, als de politici hier ook maar een klein beetje lijken op de Belgische politici zal ik al lang terug in ons Belgenlandje zijn tegen dat er duidelijke beslissingen genomen zijn.
Het afgelopen weekend zijn we (=Ruth, Annelien, Iris, Lore en ik) (weer) eventjes op reis geweest. Ik heb even getwijfeld of ik wel mee zou gaan omdat we nog maar pas terug zijn van onze vorige reis maar ik ben heel blij dat ik uiteindelijk toch ben meegegaan. Het waren echt twee zalige dagen. Heel ontspannend ook. We zijn zaterdagnamiddag vertrokken met de bus vanuit Lima richting Paracas (een dikke vier uur rijden van Lima). Paracas is een klein dorpje gelegen aan de kust dat leeft van toerisme. Het dorpje zelf is niet echt speciaal maar op een half uurtje varen liggen de Islas Ballestas, die werkelijk prachtig zijn. Het zijn indrukwekkende rotsformaties, gelegen in de zee en bedekt met honderden en honderden vogels, pelikanen, pinguïns, zeehondjes,…. Ik heb nog nooit zoveel vogels bij elkaar gezien!
Het was echt indrukwekkend. En op de terugweg naar het vaste land hebben we ook dolfijnen gezien!
Na de boottocht hebben we een tour gemaakt doorheen ‘la reserva nacional de Paracas’ (het reservaat). Ook prachtig en niet met woorden te beschrijven. Er was alleen ongelooflijk veel wind, op bepaalde momenten dacht ik dat ik bijna zou wegwaaien, maar het uitzicht was zo mooi dat ik de wind er met plezier bijnam.
In de namiddag hebben we een bezoekje gebracht aan een ‘bodega de pisco’. We kregen een rondleiding en daarna hebben we ook verschillende soorten wijnen en pisco’s mogen proeven. Het proeven ging nogal aan een hoog tempo, gelukkig dat het kleine glaasjes waren! Daarna zijn we doorgereden naar Huacachina, waar we de tweede nacht hebben doorgebracht. Huacachina is een heel klein ‘dorpje’, omgeven door grote zandbergen en gelegen rondom een rivier, dat bestaat uit restaurants en hotelletjes. Klinkt vreselijk maar dat was het eigenlijk echt niet. Tenminste niet als je er maar een dagje bent. Zondagavond hebben we er, na een vermoeiende klim naar boven op de zandbergen, genoten van een prachtige zonsondergang en sterrenhemel. In Lima zie je geen sterren dus het was dubbel genieten. Maandagochtend zijn we met een buggy (lijkt een beetje op een grote gocart met een motor) doorheen de zandbergen gaan racen. Echt super leuk! We hebben ook gesandboard (een beetje zoals snowboarden maar dan in zand) maar na het één keer rechtopstaand te hebben geprobeerd zijn we overgegaan op onze buik. Veel leuker!
Daarna zijn we teruggekeerd naar ons hotelletje en hebben we genoten van het zonnetje en de rust. In de hangmat liggen, een lekkere jugo drinken, een duikje in het zwembad nemen…wat heeft een mens nog meer nodig?
Jammer genoeg komen aan mooie liedjes snel een einde en tegen half vijf hebben we de taxi richting Ica (stad gelegen op zo’n 10 minuutjes rijden van Huacachina en een klein uurtje van Paracas) genomen om daar de bus richting Lima te nemen.
Een zeer ontspannend weekendje dus, ideaal om de batterijen weer op te laden om zo met veel energie aan een nieuwe stageweek te kunnen beginnen!
Besos!!
maandag 27 september 2010
Enamorada de Peru-Verliefd op Peru
De woorden schieten me te kort om te beschrijven wat ik deze week allemaal heb ervaren en gezien, maar één ding is zeker: Peru is werkelijk een prachtig land!!! Latijns-Amerika heeft nog maar eens mijn hart gestolen…
Zondagochtend 19 september zijn we na een super vlotte vlucht (met ontbijt en een vliegtuig met zalige zetels, Iberia kan hier nog niets van leren!) geland in Cuzco. Cuzco is de ‘hoofdstad’ van het Incarijk en is gelegen op een hoogte van 3310 m. Aangezien we ondertussen Lima, gelegen aan de zee, gewoon zijn, was het toch wel even wennen aan de hoogte, maar gelukkig is het bij iedereen gebleven bij wat kortademigheid, een verkoudheid en nog wat andere vreemde bijwerkingen. Cuzco is een super mooi en gezellig stadje en vooral heel wat rustiger dan het chaotische en drukke Lima! Het krioelt er dan wel weer van de toeristen, en zo heeft alles zijn voor- en nadelen. De eerste dag hebben we vooral Cuzco wat verkend en ’s avonds zijn we naar een dansvoorstelling van traditionele dansen gaan kijken. Daarna zijn we gaan eten in een speciaal restaurantje waar het eten enorm lekker was en hebben we geklonken op Annelien haar verjaardag, 22 jaar worden in Cuzco, er zijn ergere dingen!
Maandag zijn we vroeg opgestaan en na een goed ontbijt in ons hostal zijn we vertrokken op een tour doorheen de ‘Valle Sagrado’ (Heilige/gewijde vallei). Het was veel in de bus zitten en meestal hadden we te weinig tijd om de ruines op ons gemak te kunnen bezoeken, maar het was een goed alternatief om toch zoveel mogelijk te zien op korte tijd. Zo hebben we in de voormiddag Pisac, een stadje met zeer bekende ‘Inca’ ruines, bezocht. Na een stevig middagmaal in Urubamba dat normaal gezien 20 soles kostte maar waar wij maar 10 sol voor hebben betaald omdat we 20 sol te duur vonden, zijn we doorgereden naar Ollantaytambo (ook ruines) en we zijn de dag geëindig met een bezoek aan Chinchero waar we een heel mooi kerkje hebben kunnen bewonderen. Ik weet dat al deze namen jullie niet veel zeggen, daarom raad ik jullie aan om zeker eens naar de foto’s te kijken die ik zo snel mogelijk online zal zetten! ’s Avonds zijn we gaan eten in een zeer typisch Peruaans restaurantje waar we een ‘menu economico’ hebben gegeten voor de zeer lage prijs van 5 soles! Aangezien ons avondeten zo goedkoop was zijn we daarna nog een lekkere cocktail gaan drinken, een mooie afsluiter van een mooie dag :)
Dinsdag werden we wakker in een eerder doods Cuzco: winkels gesloten, geen auto’s of bussen, etc. Reden: staking. Er waren heel wat protestacties…dat was toch ook eens een ervaring. De reden van de staking is me nog niet helemaal duidelijk maar het heeft te maken met een project dat de president (Alan Garcia) wil doorvoeren en waardoor men in Cuzco (nog) minder water zou hebben. De staking leek me dan ook zeer terecht. Het enige waar we wel schrik voor hadden was dat door deze staking, die ook de volgende dag nog zou doorgaan, onze vierdaagse trektocht met als eindbestemming Machu Picchu (Inca Jungle Trail) in het water zou vallen. In ons hostal wisten ze ons gelukkig te vertellen dat we wel zouden vertrekken, maar wel om 3u (!) ’s nachts om mogelijke blokkades te vermijden. Eens we waren gerustgesteld zijn we begonnen aan een leuke wandeling door Cuzco die ons tot Saqsaywaman heeft gebracht (nog meer ruines). Het was een behoorlijke klim om er te geraken maar het was zeker de moeite waard. We hebben daar een zeer interessante rondleiding gekregen van een goede gids die echt veel wist over het thema. Ik heb veel bijgeleerd over de Inca’s de afgelopen week! Zo weet ik bijvoorbeeld dat je eigenlijk niet mag spreken over ‘de Inca’s’ want de ‘Inca’ was slechts een persoon, namelijk ‘de leider, heerser,…’
’s Avonds hebben we nog inkopen gedaan voor onze trektocht en na weer lekker te hebben gegeten zijn we snel ons bedje ingekropen want om half 3 moesten we er al weer uit…geeuw!!!
Woensdagnacht zijn we dan om 3u stipt met de auto vertrokken aan ons hostal. Naast de gids en ons ‘belgen groepje ‘(Annelien, iris, Ruth, Bruno en ik) waren er nog twee Zweedse meisjes en een Hollander die samen met ons de trektocht zouden doen. We hebben eerst een hele tijd gereden, en eens we voorbij het gebied waren waar de grootste kans op blokkades was, zijn we aan de kant gaan staan en hebben we nog een hele tijd stilgestaan en geslapen in de auto. Toen we verder reden was de zon al opgekomen. En dan begon de trektocht echt: mountainbiken! Ik had dat nog nooit gedaan, en de eerste vijf minuten was ik er niet zo wild van, vooral omdat ik dacht dat mijn vingers er zouden afvriezen (we zijn onze tocht begonnen op 4350m, ik kan je verzekeren dat het dan koud is!), maar daarna ben ik het echt geweldig gaan vinden. We moesten gewoon bergaf rijden, allesbehalve vermoeiend dus, en het uitzicht was werkelijk prachtig. Fietsen, genieten van het uitzicht en verder nergens aan moeten denken…het was zalig. Omdat ze aan de weg aan het werken zijn, konden we jammer genoeg niet helemaal tot aan onze eerste slaapplaats fietsen, we hebben dus nog een deel met de auto moeten doen, maar dat zou de laatste keer zijn dat we in de auto zaten voor de komende dagen. Onze eerste slaapplaats was in Santa Maria (1430m), we zijn hier al tegen de middag aangekomen omdat we zo vroeg vertrokken waren. In de namiddag zijn we dan gaan raften. Ik had dit nog nooit gedaan maar iedereen zei dat het super leuk was, dus ik dacht ‘ok, kom, dat doen we!’. Nu bleek die rivier toch wel behoorlijk wild te zijn en toen we de uitleg kregen dacht ik al ‘oh oooh, dit is niks voor mij!’. En inderdaad, we zaten vijf minuten in de boot toen er een grote golf aan kwam en hop, ik lag in het water. Ter mijn verdedeging: Ruth en Iris lagen er ook in, het was dus echt wel een grote golf! Ik moet wel zeggen dat ik super hard verschoten was en ik ben blijkbaar met mijn oog tegen een steen gebotst met als resultaat een blauw oog. Op zich doet het nu geen pijn meer, maar het ziet er niet uit! Als jullie goed kijken op de foto’s zullen jullie het misschien wel zien. De eerste vijf minuten na mijn val had ik er even genoeg van, maar eens ik doorhad ik me goed vast kon zetten en hoe ik mijn evenwicht moest bewaren ben ik er van gaan genieten. Het was echt super leuk en de omgeving was ook weer zo mooi! Het is een ervaring die ik nooit zal vergeten en het blauwe oog neem ik er maar bij, hoewel ik toch blij zal zijn als het blauw is weggetrokken :)
Donderdag moesten we weer vroeg uit de veren want om 7u stond het ontbijt klaar. En dan begon het zware deel van de trektocht: wandelen. Op zich valt wandelen best mee, maar als je ook een rugzak moet dragen en daarnaast nog eens verschillende honderden meters moet stijgen terwijl de zon schijnt en het boven de 20 graden is, wordt het toch al wat vermoeiender! Ik heb gezweet zoals ik nog nooit tevoren gezweet heb! Af en toe was het afzien, zeker omdat mijn buik het een goed idee vond om juist tijdens de trektocht van zich te laten horen (maw: ik had zeer pijnlijke krampen) maar ik ben toch heel blij dat ik het gedaan heb! We hebben onderweg echt prachtige dingen gezien. Nogmaals: Peru is een prachtig land en ik ben er helemaal verliefd op! Op een bepaald moment heeft de gids ook ‘geschilderd’ op ons gezicht met een bepaald soort vrucht, dat zijn de rode strepen die je op onze gezichten ziet op de foto’s. We hebben ook traditionele kleren aangedaan en op cocablaadjes gekauwd (dit zorgt ervoor dat je tong op den duur verdoofd aanvoelt, een raar gevoel!),…het was een vakantie van verschillende ‘eerste keren’: eerste keer moutainbiken, eerste keer raften, eerste keer een blauw oog, eerste keer op cocabladeren kauwen etc.
Na een lange en vermoeiende dag kwamen we ’s avonds aan bij warmwaterbronnen. De zon was al onder en ginder in de bergen heb je niet zomaar licht, dus we zaten daar in de pikkedonker te genieten van het hete water. Zalig voor de spieren!! Daarna konden we kiezen of we met de bus dan wel te voet doorgingen tot aan onze tweede slaapplaats in Santa Teresa (1900m). Ik heb even getwijfeld omdat ik best moe was, maar uiteindelijk heb ik toch voor de laatste optie gekozen omdat ik echt wil kunnen zeggen dat ik helemaal te voet tot aan Machu Picchu ben geraakt!
Vrijdag vond ik persoonlijk de minst leuke dag. Zeker de namiddag was zwaar: ik was enorm moe en begon last te krijgen van mijn achillespees. Zoals ik al zei: af en toe was het afzien :)
Wat dan wel weer leuk was, was dat we in de verte de Machu Picchu al konden zien: ons einddoel kwam dichterbij! Vrijdagavond hebben we overnacht in Aguas Calientes, hier krioelde het echt van de toeristen. Eén nachtje was dan ook meer dan voldoende! Hier waren ook weer warmwaterbronnen, maar deze vielen nogal tegen, zeker in vergelijking met die van de vorige avond. ’s Avonds zijn we weer vroeg ons bedje ingekropen want de volgende dag zouden we naar Machu Picchu gaan en daar moesten we toch goed voor uitgerust zijn he!
Zaterdagochtend: om half 4 gaat de wekker (voor wie het nog niet doorhad: het was een vakantie van vroeg opstaan en weinig slapen!) want om 4u moesten we klaar staan om te beginnen aan de laatste tocht tot aan Machu Picchu. Eerste moesten we een kleine twintig minuutjes stappen tot aan een bepaalde brug die pas tegen 5u openging. Er stond al heel wat volk te wachten toen wij daar aankwamen. Eigenlijk echt zot als je er over nadenkt, maar het had ook echt wel iets: daar staan wachten in het midden van de nacht tot de brug opengaat. Eens deze open was begon het zware werk: we moesten nog 400m stijgen voor we aan Machu Picchu zouden zijn. 400m trappen, ongeveer een uur lang stijgen! Toen we er nog aan moesten beginnen dacht ik echt dat ik er nooit zou geraken, maar om een of andere reden ging het verbazend goed! Terwijl we aan het klimmen waren begon de zon ook op te komen en het uitzicht was zo ongelooflijk mooi dat ik denk dat dat mij energie heeft gegeven :)
En eens je boven bent besef je dat het het echt wel waard was: Machu Picchu is terecht één van de zeven wereldwonderen! Het voordeel van dat we er zo vroeg waren was dat er in het begin nog niet zo veel toeristen waren, want tegen 9u à 10u begonnen de bussen echt toe te stromen. Een ander voordeel was ook dat je het ‘decor’ echt zag veranderen. Eerst waren de bergen gehuld in mist en wolken, later scheen de zon. Een laatste voordeel van het vroege uur was dat we ook nog een toegangsstempel tot de Wayna Picchu (de berg die je op al de postkaartjes ziet) hebben kunnen bemachtigen. Per dag mogen er namelijk maar 400 mensen op deze berg: 200 tussen 7u en 8u en nog eens 200 tussen 10u en 11u. We waren echter zo moe dat we maar tot halverwege de Wayna Picchu geraakt zijn, het is echt een ongelooflijk steile berg en we hadden de moed niet meer om nog verder te gaan. Maar we kunnen tenminste zeggen dat we er zijn op geweest!
Tegen twaalf uur hebben we afscheid genomen van Machu Picchu en hebben we de bus richting Aguas Calientes genomen. En zo restte ons alleen nog de terugreis (per trein en bus) naar Cuzco, de trektocht zat erop!
We waren/zijn allemaal super moe maar ook zeer voldaan. Ik zal zeker enkele dagen nodig hebben om te recupereren van deze reis, maar ik ben zeker dat het een week is die ik niet snel zal vergeten!
Ik zou nog bladzijden kunnen doorschrijven maar sommige dingen kan je gewoon niet vertellen en ik denk ook dat mijn verslag nu al behoorlijk lang geworden is :)
Ik wil alleen nog maar zeggen: kijk eens op jullie gemak naar de foto’s en geniet! Foto’s zijn natuurlijk niet hetzelfde als de werkelijkheid maar ze geven er toch een goed beeld van.
Zo, nu kruip ik mijn bedje in want ik ben nog steeds niet uitgerust van de reis en morgen moet ik er weer vroeg uit want dan moet ik weer gaan werken. Het beloven nog drukke tijden te worden hier in Peru!
Un beso vanuit Lima!
Zondagochtend 19 september zijn we na een super vlotte vlucht (met ontbijt en een vliegtuig met zalige zetels, Iberia kan hier nog niets van leren!) geland in Cuzco. Cuzco is de ‘hoofdstad’ van het Incarijk en is gelegen op een hoogte van 3310 m. Aangezien we ondertussen Lima, gelegen aan de zee, gewoon zijn, was het toch wel even wennen aan de hoogte, maar gelukkig is het bij iedereen gebleven bij wat kortademigheid, een verkoudheid en nog wat andere vreemde bijwerkingen. Cuzco is een super mooi en gezellig stadje en vooral heel wat rustiger dan het chaotische en drukke Lima! Het krioelt er dan wel weer van de toeristen, en zo heeft alles zijn voor- en nadelen. De eerste dag hebben we vooral Cuzco wat verkend en ’s avonds zijn we naar een dansvoorstelling van traditionele dansen gaan kijken. Daarna zijn we gaan eten in een speciaal restaurantje waar het eten enorm lekker was en hebben we geklonken op Annelien haar verjaardag, 22 jaar worden in Cuzco, er zijn ergere dingen!
Maandag zijn we vroeg opgestaan en na een goed ontbijt in ons hostal zijn we vertrokken op een tour doorheen de ‘Valle Sagrado’ (Heilige/gewijde vallei). Het was veel in de bus zitten en meestal hadden we te weinig tijd om de ruines op ons gemak te kunnen bezoeken, maar het was een goed alternatief om toch zoveel mogelijk te zien op korte tijd. Zo hebben we in de voormiddag Pisac, een stadje met zeer bekende ‘Inca’ ruines, bezocht. Na een stevig middagmaal in Urubamba dat normaal gezien 20 soles kostte maar waar wij maar 10 sol voor hebben betaald omdat we 20 sol te duur vonden, zijn we doorgereden naar Ollantaytambo (ook ruines) en we zijn de dag geëindig met een bezoek aan Chinchero waar we een heel mooi kerkje hebben kunnen bewonderen. Ik weet dat al deze namen jullie niet veel zeggen, daarom raad ik jullie aan om zeker eens naar de foto’s te kijken die ik zo snel mogelijk online zal zetten! ’s Avonds zijn we gaan eten in een zeer typisch Peruaans restaurantje waar we een ‘menu economico’ hebben gegeten voor de zeer lage prijs van 5 soles! Aangezien ons avondeten zo goedkoop was zijn we daarna nog een lekkere cocktail gaan drinken, een mooie afsluiter van een mooie dag :)
Dinsdag werden we wakker in een eerder doods Cuzco: winkels gesloten, geen auto’s of bussen, etc. Reden: staking. Er waren heel wat protestacties…dat was toch ook eens een ervaring. De reden van de staking is me nog niet helemaal duidelijk maar het heeft te maken met een project dat de president (Alan Garcia) wil doorvoeren en waardoor men in Cuzco (nog) minder water zou hebben. De staking leek me dan ook zeer terecht. Het enige waar we wel schrik voor hadden was dat door deze staking, die ook de volgende dag nog zou doorgaan, onze vierdaagse trektocht met als eindbestemming Machu Picchu (Inca Jungle Trail) in het water zou vallen. In ons hostal wisten ze ons gelukkig te vertellen dat we wel zouden vertrekken, maar wel om 3u (!) ’s nachts om mogelijke blokkades te vermijden. Eens we waren gerustgesteld zijn we begonnen aan een leuke wandeling door Cuzco die ons tot Saqsaywaman heeft gebracht (nog meer ruines). Het was een behoorlijke klim om er te geraken maar het was zeker de moeite waard. We hebben daar een zeer interessante rondleiding gekregen van een goede gids die echt veel wist over het thema. Ik heb veel bijgeleerd over de Inca’s de afgelopen week! Zo weet ik bijvoorbeeld dat je eigenlijk niet mag spreken over ‘de Inca’s’ want de ‘Inca’ was slechts een persoon, namelijk ‘de leider, heerser,…’
’s Avonds hebben we nog inkopen gedaan voor onze trektocht en na weer lekker te hebben gegeten zijn we snel ons bedje ingekropen want om half 3 moesten we er al weer uit…geeuw!!!
Woensdagnacht zijn we dan om 3u stipt met de auto vertrokken aan ons hostal. Naast de gids en ons ‘belgen groepje ‘(Annelien, iris, Ruth, Bruno en ik) waren er nog twee Zweedse meisjes en een Hollander die samen met ons de trektocht zouden doen. We hebben eerst een hele tijd gereden, en eens we voorbij het gebied waren waar de grootste kans op blokkades was, zijn we aan de kant gaan staan en hebben we nog een hele tijd stilgestaan en geslapen in de auto. Toen we verder reden was de zon al opgekomen. En dan begon de trektocht echt: mountainbiken! Ik had dat nog nooit gedaan, en de eerste vijf minuten was ik er niet zo wild van, vooral omdat ik dacht dat mijn vingers er zouden afvriezen (we zijn onze tocht begonnen op 4350m, ik kan je verzekeren dat het dan koud is!), maar daarna ben ik het echt geweldig gaan vinden. We moesten gewoon bergaf rijden, allesbehalve vermoeiend dus, en het uitzicht was werkelijk prachtig. Fietsen, genieten van het uitzicht en verder nergens aan moeten denken…het was zalig. Omdat ze aan de weg aan het werken zijn, konden we jammer genoeg niet helemaal tot aan onze eerste slaapplaats fietsen, we hebben dus nog een deel met de auto moeten doen, maar dat zou de laatste keer zijn dat we in de auto zaten voor de komende dagen. Onze eerste slaapplaats was in Santa Maria (1430m), we zijn hier al tegen de middag aangekomen omdat we zo vroeg vertrokken waren. In de namiddag zijn we dan gaan raften. Ik had dit nog nooit gedaan maar iedereen zei dat het super leuk was, dus ik dacht ‘ok, kom, dat doen we!’. Nu bleek die rivier toch wel behoorlijk wild te zijn en toen we de uitleg kregen dacht ik al ‘oh oooh, dit is niks voor mij!’. En inderdaad, we zaten vijf minuten in de boot toen er een grote golf aan kwam en hop, ik lag in het water. Ter mijn verdedeging: Ruth en Iris lagen er ook in, het was dus echt wel een grote golf! Ik moet wel zeggen dat ik super hard verschoten was en ik ben blijkbaar met mijn oog tegen een steen gebotst met als resultaat een blauw oog. Op zich doet het nu geen pijn meer, maar het ziet er niet uit! Als jullie goed kijken op de foto’s zullen jullie het misschien wel zien. De eerste vijf minuten na mijn val had ik er even genoeg van, maar eens ik doorhad ik me goed vast kon zetten en hoe ik mijn evenwicht moest bewaren ben ik er van gaan genieten. Het was echt super leuk en de omgeving was ook weer zo mooi! Het is een ervaring die ik nooit zal vergeten en het blauwe oog neem ik er maar bij, hoewel ik toch blij zal zijn als het blauw is weggetrokken :)
Donderdag moesten we weer vroeg uit de veren want om 7u stond het ontbijt klaar. En dan begon het zware deel van de trektocht: wandelen. Op zich valt wandelen best mee, maar als je ook een rugzak moet dragen en daarnaast nog eens verschillende honderden meters moet stijgen terwijl de zon schijnt en het boven de 20 graden is, wordt het toch al wat vermoeiender! Ik heb gezweet zoals ik nog nooit tevoren gezweet heb! Af en toe was het afzien, zeker omdat mijn buik het een goed idee vond om juist tijdens de trektocht van zich te laten horen (maw: ik had zeer pijnlijke krampen) maar ik ben toch heel blij dat ik het gedaan heb! We hebben onderweg echt prachtige dingen gezien. Nogmaals: Peru is een prachtig land en ik ben er helemaal verliefd op! Op een bepaald moment heeft de gids ook ‘geschilderd’ op ons gezicht met een bepaald soort vrucht, dat zijn de rode strepen die je op onze gezichten ziet op de foto’s. We hebben ook traditionele kleren aangedaan en op cocablaadjes gekauwd (dit zorgt ervoor dat je tong op den duur verdoofd aanvoelt, een raar gevoel!),…het was een vakantie van verschillende ‘eerste keren’: eerste keer moutainbiken, eerste keer raften, eerste keer een blauw oog, eerste keer op cocabladeren kauwen etc.
Na een lange en vermoeiende dag kwamen we ’s avonds aan bij warmwaterbronnen. De zon was al onder en ginder in de bergen heb je niet zomaar licht, dus we zaten daar in de pikkedonker te genieten van het hete water. Zalig voor de spieren!! Daarna konden we kiezen of we met de bus dan wel te voet doorgingen tot aan onze tweede slaapplaats in Santa Teresa (1900m). Ik heb even getwijfeld omdat ik best moe was, maar uiteindelijk heb ik toch voor de laatste optie gekozen omdat ik echt wil kunnen zeggen dat ik helemaal te voet tot aan Machu Picchu ben geraakt!
Vrijdag vond ik persoonlijk de minst leuke dag. Zeker de namiddag was zwaar: ik was enorm moe en begon last te krijgen van mijn achillespees. Zoals ik al zei: af en toe was het afzien :)
Wat dan wel weer leuk was, was dat we in de verte de Machu Picchu al konden zien: ons einddoel kwam dichterbij! Vrijdagavond hebben we overnacht in Aguas Calientes, hier krioelde het echt van de toeristen. Eén nachtje was dan ook meer dan voldoende! Hier waren ook weer warmwaterbronnen, maar deze vielen nogal tegen, zeker in vergelijking met die van de vorige avond. ’s Avonds zijn we weer vroeg ons bedje ingekropen want de volgende dag zouden we naar Machu Picchu gaan en daar moesten we toch goed voor uitgerust zijn he!
Zaterdagochtend: om half 4 gaat de wekker (voor wie het nog niet doorhad: het was een vakantie van vroeg opstaan en weinig slapen!) want om 4u moesten we klaar staan om te beginnen aan de laatste tocht tot aan Machu Picchu. Eerste moesten we een kleine twintig minuutjes stappen tot aan een bepaalde brug die pas tegen 5u openging. Er stond al heel wat volk te wachten toen wij daar aankwamen. Eigenlijk echt zot als je er over nadenkt, maar het had ook echt wel iets: daar staan wachten in het midden van de nacht tot de brug opengaat. Eens deze open was begon het zware werk: we moesten nog 400m stijgen voor we aan Machu Picchu zouden zijn. 400m trappen, ongeveer een uur lang stijgen! Toen we er nog aan moesten beginnen dacht ik echt dat ik er nooit zou geraken, maar om een of andere reden ging het verbazend goed! Terwijl we aan het klimmen waren begon de zon ook op te komen en het uitzicht was zo ongelooflijk mooi dat ik denk dat dat mij energie heeft gegeven :)
En eens je boven bent besef je dat het het echt wel waard was: Machu Picchu is terecht één van de zeven wereldwonderen! Het voordeel van dat we er zo vroeg waren was dat er in het begin nog niet zo veel toeristen waren, want tegen 9u à 10u begonnen de bussen echt toe te stromen. Een ander voordeel was ook dat je het ‘decor’ echt zag veranderen. Eerst waren de bergen gehuld in mist en wolken, later scheen de zon. Een laatste voordeel van het vroege uur was dat we ook nog een toegangsstempel tot de Wayna Picchu (de berg die je op al de postkaartjes ziet) hebben kunnen bemachtigen. Per dag mogen er namelijk maar 400 mensen op deze berg: 200 tussen 7u en 8u en nog eens 200 tussen 10u en 11u. We waren echter zo moe dat we maar tot halverwege de Wayna Picchu geraakt zijn, het is echt een ongelooflijk steile berg en we hadden de moed niet meer om nog verder te gaan. Maar we kunnen tenminste zeggen dat we er zijn op geweest!
Tegen twaalf uur hebben we afscheid genomen van Machu Picchu en hebben we de bus richting Aguas Calientes genomen. En zo restte ons alleen nog de terugreis (per trein en bus) naar Cuzco, de trektocht zat erop!
We waren/zijn allemaal super moe maar ook zeer voldaan. Ik zal zeker enkele dagen nodig hebben om te recupereren van deze reis, maar ik ben zeker dat het een week is die ik niet snel zal vergeten!
Ik zou nog bladzijden kunnen doorschrijven maar sommige dingen kan je gewoon niet vertellen en ik denk ook dat mijn verslag nu al behoorlijk lang geworden is :)
Ik wil alleen nog maar zeggen: kijk eens op jullie gemak naar de foto’s en geniet! Foto’s zijn natuurlijk niet hetzelfde als de werkelijkheid maar ze geven er toch een goed beeld van.
Zo, nu kruip ik mijn bedje in want ik ben nog steeds niet uitgerust van de reis en morgen moet ik er weer vroeg uit want dan moet ik weer gaan werken. Het beloven nog drukke tijden te worden hier in Peru!
Un beso vanuit Lima!
vrijdag 10 september 2010
Ya un mes...
Oei oei, het is weer al eventjes geleden dat ik nog op mijn blog geschreven heb!
Ik ben nu al een volledige maand in Lima, zo zot! Soms wou ik dat ik de tijd eventjes kon stil zetten want het gaat allemaal zo snel dat ik het zelf amper kan bijhouden!
Het gaat hier dus nog altijd heel goed. Het weer valt nog altijd beter mee dan ik had verwacht, de zon laat zich echt behoorlijk vaak zien. Gisteren moesten we op de universiteit zijn en ik heb zeker een uur op het gras (de campus is echt super sjiek!) in de zon gelegen. Zalig!
En deze morgen werd ik wakker en dacht ik dat ik me overslapen had omdat het zo licht was in de kamer, maar toen ik buitenkwam bleek gewoon de zon te schijnen! Normaal is het hier ’s morgens vroeg altijd grijs, dus dat was echt een heel aangename verrassing! De lente komt eraan…hopelijk :)
Op de stage gaat het met ups en downs, maar ik probeer me op te trekken aan de goede momenten! We zijn nog altijd redelijk veel alleen en dat maakt het soms wel moeilijk. Hoewel de patiënten langzaamaan beginnen toe te stromen is het soms nog zo dat er gedurende een hele dag geen patiënten langskomen en dan duren de dagen wel wat lang. Dinsdag hebben we trouwens onze eerste ‘taller’ (=workshop) moeten geven over ‘disciplina en casa’ (=discipline thuis). Het was een workshop voor ouders over hoe ze hun kinderen regels moeten opleggen etc. De workshop is echter wat tegengevallen, wat ik echt wel jammer vind. Ondertussen kan ik het echter al wat meer relativeren en denk ik ‘volgende keer beter!’. We blijven optimistisch :) Wat ook wel frustrerend is, is dat mensen niet noodzakelijk komen opdagen ook al hebben ze een afspraak. Daar had een van onze begeleidsters ons wel al voor gewaarschuwd, maar toch, je moet daar echt wel mee leren omgaan. Net zoals ik ook moet leren omgaan met het feit dat er mensen komen met een erg verhaal die dan niet meer terugkomen. Ik heb het er soms toch wat moeilijk mee om afstand te kunnen nemen van de dingen die de mensen hier komen vertellen, want het zijn vaak geen mooie verhalen.
Vandaag heb ik ook weer een eerste gesprek gedaan met een moeder die kwam voor haar zoontje van 6 jaar, en voor de eerste keer heb ik ook eens wat vragen gesteld die niet op het blad stonden, ik was/ben fier op mezelf! Het is toch raar, in de ogen van de mensen die hier komen zijn wij ‘echte’ psychologen en ze denken echt dat wij een antwoord hebben voor al hun problemen, maar zelf besef ik dat ik nog heel veel te leren heb. Al die theorie is mooi, maar de praktijk is (jammer genoeg) helemaal anders! Ondertussen hebben we ook al een ‘eigen’ patientje, normaal gezien moest hij vandaag komen maar hij is jammer genoeg niet gekomen. Hopelijk komt hij volgende week wel. En zo zit mijn derde stageweek er al op!
Volgende week gaan we nog een weekje werken, en dan nemen we een weekje vakantie om Peru eens wat te gaan verkennen. Na een maand beginnen de reiskriebels toch wel te komen!!! Ik zal veel foto’s nemen en dan volgt er zeker een uitgebreid verslag.
Ook al is het soms moeilijk op de stage, ik ben toch heel blij dat ik keuze gemaakt heb om naar Peru te komen. Mijn stage ziet er hier misschien wel helemaal anders uit dan in België, maar ik zal er zeker ook veel uit leren. Ik zal alleszins mijn plan kunnen trekken! En het is gewoon ook zo leuk om terug te zijn in Zuid-Amerika. Ik heb het blijkbaar toch harder gemist dan ik dacht. De groep is ook echt heel leuk, zonder de andere ‘belgas’ zou het al helemaal anders zijn! En ook de andere huisgenootjes zijn super tof, ik ben echt met mijn gat in de boter gevallen :)
De weekends zijn ook altijd al heel leuk geweest. Twee weken geleden zijn we op zondag naar ‘La Punta’ geweest, een soort schiereilandje dat vasthangt aan Lima. De foto’s staan al online. Daar heb ik mijn eerste Peruaanse Ceviche gegeten, en die heeft me super goed gesmaakt! We hebben er ook een boottochtje gemaakt en gewoon wat genoten van de zee. Een ideale zondag! Vorige week zaterdag was Dorien jarig en dat hebben we ’s avonds goed gevierd door zelf pizza’s te maken en veel zelfgemaakte sangria te drinken. Ik denk/hoop dat ze het een leuke verjaardag vond! Ik vind het trouwens jammer dat ik hier zelf niet verjaar :)
Vorige zondag zijn we dan naar het strand geweest. Het was redelijk fris maar ik heb er toch van genoten. Dat vind ik toch echt wel een grote charme van Lima: dat het aan de zee ligt. Op weg naar onze stage zie ik de zee, super leuk, toch? En als het wat warmer begint te worden kunnen we ook in de zee in plaats van er alleen maar naar te kijken!
En voor ik afsluit nog een kleine mededeling: ik heb een fitnessabonnement genomen! Diegene die mij een beetje kennen, weten dat ik alles behalve sportief ben, dus ik vind het wel grappig dat ik hier nu een fitnessabonnement genomen heb. Maar we hebben er bijna allemaal een, dus we kunnen elkaar aanmoedigen om te gaan sporten en ik ben toch al drie keer geweest! Het is ook super dicht bij ons thuis, waardoor de drempel om te gaan al wat kleiner is. Ja ja, wie weet kom ik wel zeer sportief terug (hmhm)
Ziezo, tot zover deze update!
Veel groetjes van Lima!!!!
Ik ben nu al een volledige maand in Lima, zo zot! Soms wou ik dat ik de tijd eventjes kon stil zetten want het gaat allemaal zo snel dat ik het zelf amper kan bijhouden!
Het gaat hier dus nog altijd heel goed. Het weer valt nog altijd beter mee dan ik had verwacht, de zon laat zich echt behoorlijk vaak zien. Gisteren moesten we op de universiteit zijn en ik heb zeker een uur op het gras (de campus is echt super sjiek!) in de zon gelegen. Zalig!
En deze morgen werd ik wakker en dacht ik dat ik me overslapen had omdat het zo licht was in de kamer, maar toen ik buitenkwam bleek gewoon de zon te schijnen! Normaal is het hier ’s morgens vroeg altijd grijs, dus dat was echt een heel aangename verrassing! De lente komt eraan…hopelijk :)
Op de stage gaat het met ups en downs, maar ik probeer me op te trekken aan de goede momenten! We zijn nog altijd redelijk veel alleen en dat maakt het soms wel moeilijk. Hoewel de patiënten langzaamaan beginnen toe te stromen is het soms nog zo dat er gedurende een hele dag geen patiënten langskomen en dan duren de dagen wel wat lang. Dinsdag hebben we trouwens onze eerste ‘taller’ (=workshop) moeten geven over ‘disciplina en casa’ (=discipline thuis). Het was een workshop voor ouders over hoe ze hun kinderen regels moeten opleggen etc. De workshop is echter wat tegengevallen, wat ik echt wel jammer vind. Ondertussen kan ik het echter al wat meer relativeren en denk ik ‘volgende keer beter!’. We blijven optimistisch :) Wat ook wel frustrerend is, is dat mensen niet noodzakelijk komen opdagen ook al hebben ze een afspraak. Daar had een van onze begeleidsters ons wel al voor gewaarschuwd, maar toch, je moet daar echt wel mee leren omgaan. Net zoals ik ook moet leren omgaan met het feit dat er mensen komen met een erg verhaal die dan niet meer terugkomen. Ik heb het er soms toch wat moeilijk mee om afstand te kunnen nemen van de dingen die de mensen hier komen vertellen, want het zijn vaak geen mooie verhalen.
Vandaag heb ik ook weer een eerste gesprek gedaan met een moeder die kwam voor haar zoontje van 6 jaar, en voor de eerste keer heb ik ook eens wat vragen gesteld die niet op het blad stonden, ik was/ben fier op mezelf! Het is toch raar, in de ogen van de mensen die hier komen zijn wij ‘echte’ psychologen en ze denken echt dat wij een antwoord hebben voor al hun problemen, maar zelf besef ik dat ik nog heel veel te leren heb. Al die theorie is mooi, maar de praktijk is (jammer genoeg) helemaal anders! Ondertussen hebben we ook al een ‘eigen’ patientje, normaal gezien moest hij vandaag komen maar hij is jammer genoeg niet gekomen. Hopelijk komt hij volgende week wel. En zo zit mijn derde stageweek er al op!
Volgende week gaan we nog een weekje werken, en dan nemen we een weekje vakantie om Peru eens wat te gaan verkennen. Na een maand beginnen de reiskriebels toch wel te komen!!! Ik zal veel foto’s nemen en dan volgt er zeker een uitgebreid verslag.
Ook al is het soms moeilijk op de stage, ik ben toch heel blij dat ik keuze gemaakt heb om naar Peru te komen. Mijn stage ziet er hier misschien wel helemaal anders uit dan in België, maar ik zal er zeker ook veel uit leren. Ik zal alleszins mijn plan kunnen trekken! En het is gewoon ook zo leuk om terug te zijn in Zuid-Amerika. Ik heb het blijkbaar toch harder gemist dan ik dacht. De groep is ook echt heel leuk, zonder de andere ‘belgas’ zou het al helemaal anders zijn! En ook de andere huisgenootjes zijn super tof, ik ben echt met mijn gat in de boter gevallen :)
De weekends zijn ook altijd al heel leuk geweest. Twee weken geleden zijn we op zondag naar ‘La Punta’ geweest, een soort schiereilandje dat vasthangt aan Lima. De foto’s staan al online. Daar heb ik mijn eerste Peruaanse Ceviche gegeten, en die heeft me super goed gesmaakt! We hebben er ook een boottochtje gemaakt en gewoon wat genoten van de zee. Een ideale zondag! Vorige week zaterdag was Dorien jarig en dat hebben we ’s avonds goed gevierd door zelf pizza’s te maken en veel zelfgemaakte sangria te drinken. Ik denk/hoop dat ze het een leuke verjaardag vond! Ik vind het trouwens jammer dat ik hier zelf niet verjaar :)
Vorige zondag zijn we dan naar het strand geweest. Het was redelijk fris maar ik heb er toch van genoten. Dat vind ik toch echt wel een grote charme van Lima: dat het aan de zee ligt. Op weg naar onze stage zie ik de zee, super leuk, toch? En als het wat warmer begint te worden kunnen we ook in de zee in plaats van er alleen maar naar te kijken!
En voor ik afsluit nog een kleine mededeling: ik heb een fitnessabonnement genomen! Diegene die mij een beetje kennen, weten dat ik alles behalve sportief ben, dus ik vind het wel grappig dat ik hier nu een fitnessabonnement genomen heb. Maar we hebben er bijna allemaal een, dus we kunnen elkaar aanmoedigen om te gaan sporten en ik ben toch al drie keer geweest! Het is ook super dicht bij ons thuis, waardoor de drempel om te gaan al wat kleiner is. Ja ja, wie weet kom ik wel zeer sportief terug (hmhm)
Ziezo, tot zover deze update!
Veel groetjes van Lima!!!!
woensdag 25 augustus 2010
El tiempo pasa volando!
'De tijd gaat snel, gebruik hem wel!', een uitspraak die ik van mijn oma geleerd heb en die hier in Lima zeker van toepassing is! De dagen lijken hier voorbij te vliegen, ik verveel me hier absoluut niet!
Wat heb ik nog allemaal gedaan? Afgelopen zaterdag zijn we naar El Parque de Las Leyendas, of ook wel gekend als 'el zoológico (=zoo)' geweest! Het was wel grappig want we liepen daar tussen allemaal gezinnetjes. Het was denk ik de grootste zoo waar ik al ooit in heb rondgelopen, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik er meer van had verwacht. Sommige dieren zaten ook in extreem kleine kooien, wat ik echt niet begrijp want ze hebben daar een zee van plaats. Maar we hebben wel veel diertjes gezien: lama's, vicuñas, alpacas, vogels in allerlei soorten en maten, schapen, beren, aapjes, (reuzegrote) schildpadden, en zo kan ik wel nog even doorgaan.
Zaterdagavond hebben we, na het eten van een lekkere groentenlasagne (ik heb hier tot nu toe altijd al super lekker (en veel!) gegeten, dit even geheel terzijde), onze eerste stapjes gezet in het Limanese nachtleven. Het was weer even wennen aan de overvolle dansvloer en vooral aan het grote aantal mannen op de dansvloer!
En om er helemaal een 'peruaanse' nacht van te maken heb ik ook mijn eerste 'pisco sour' gedronken. Pisco is een van de meest bekende dranken van Peru, en pisco sour is een cocktail gemaakt op basis van pisco. Het heeft me gesmaakt! Rond twee uur-half drie wouden we dan naar een discotheek trekken (daarvoor zaten we in een soort bar/pub) maar die bleek jammer genoeg overvol te zitten. Aangezien iedereen eigenlijk super moe was, zijn we dan maar naar huis vertrokken. Jammer genoeg viel onze taxi na enkele meters stil. Daar stonden we dan, in het midden van de weg en verlangend naar ons bedje. Gelukkig was Javier (='mede-uitbater' van Casa Marfil, waar we verblijven) bij ons en heeft hij snel een nieuwe taxi vastgekregen.
En zo zat onze eerste kennismaking met Lima by night er ook weeral op. Van mij mogen er gerust nog van die avonden volgen :)
En zondag hebben we, helemaal volgens de zuid-amerikaanse traditie, gebarbequed! Het is te zeggen: wij (de vrouwen) hebben groentjes en dergelijke gesneden en de mannen (Javier, Bruno en een vriend van Javier) hebben voor het vlees gezorgd. En zo heb ik voor de eerste keer anticuhco (=hart van de koe) gegeten, best lekker eigenlijk. Ennnn, we hebben frietjes gebakken, echte frietjes! Njamieeee. Het was een heus festijn! Het was ook een dagvullend programma, maar dat mag wel op een luie zondag.
En gisteren (dinsdag) had ik mijn eerste 'echte' stagedag. Pebal bestaat eigenlijk uit een aantal kantoortjes waar mensen van alle leeftijden gratis op psychologische consultatie kunnen komen. Tot nu toe is er echter nog niet veel volk omdat het net vakantie is geweest en de mensen nog niet goed weten dat Pebal terug open is en wat de nieuwe openingsuren zijn. Hopelijk komt daar snel wat verandering in, maar als ik mijn 'collega's' mag geloven zal dat zeker het geval zijn. We worden er wel echt ingesmeten en dat is soms wel wat frustrerend en beangstigend. Maar goed, moeilijk gaat ook zeggen we dan! hmhm...
Op dit moment is het niet echt zoals ik verwacht had, maar het zijn de eerste dagen en ik ben er vrij zeker van dat het allemaal nog zal veranderen. Ik hou jullie zeker op de hoogte.
Oh ja, nog even kort voor ik afsluit: mijn adres staat nu ook op mijn blog. Zaterdag is de eerste post toegekomen (voor Annelien), iedereen was zeer enthousiast maar toch ook een klein beetje jaloers. Dus (voor moest de hint nog niet duidelijk zijn), als er iemand eens wat tijd/zin heeft: een kaartje is altijd welkom, want post krijgen is toch nog iets anders dan een mailtje :)
Zo, dit gezegd zijnde ga ik eens afsluiten. Hasta pronto!!
Wat heb ik nog allemaal gedaan? Afgelopen zaterdag zijn we naar El Parque de Las Leyendas, of ook wel gekend als 'el zoológico (=zoo)' geweest! Het was wel grappig want we liepen daar tussen allemaal gezinnetjes. Het was denk ik de grootste zoo waar ik al ooit in heb rondgelopen, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik er meer van had verwacht. Sommige dieren zaten ook in extreem kleine kooien, wat ik echt niet begrijp want ze hebben daar een zee van plaats. Maar we hebben wel veel diertjes gezien: lama's, vicuñas, alpacas, vogels in allerlei soorten en maten, schapen, beren, aapjes, (reuzegrote) schildpadden, en zo kan ik wel nog even doorgaan.
Zaterdagavond hebben we, na het eten van een lekkere groentenlasagne (ik heb hier tot nu toe altijd al super lekker (en veel!) gegeten, dit even geheel terzijde), onze eerste stapjes gezet in het Limanese nachtleven. Het was weer even wennen aan de overvolle dansvloer en vooral aan het grote aantal mannen op de dansvloer!
En om er helemaal een 'peruaanse' nacht van te maken heb ik ook mijn eerste 'pisco sour' gedronken. Pisco is een van de meest bekende dranken van Peru, en pisco sour is een cocktail gemaakt op basis van pisco. Het heeft me gesmaakt! Rond twee uur-half drie wouden we dan naar een discotheek trekken (daarvoor zaten we in een soort bar/pub) maar die bleek jammer genoeg overvol te zitten. Aangezien iedereen eigenlijk super moe was, zijn we dan maar naar huis vertrokken. Jammer genoeg viel onze taxi na enkele meters stil. Daar stonden we dan, in het midden van de weg en verlangend naar ons bedje. Gelukkig was Javier (='mede-uitbater' van Casa Marfil, waar we verblijven) bij ons en heeft hij snel een nieuwe taxi vastgekregen.
En zo zat onze eerste kennismaking met Lima by night er ook weeral op. Van mij mogen er gerust nog van die avonden volgen :)
En zondag hebben we, helemaal volgens de zuid-amerikaanse traditie, gebarbequed! Het is te zeggen: wij (de vrouwen) hebben groentjes en dergelijke gesneden en de mannen (Javier, Bruno en een vriend van Javier) hebben voor het vlees gezorgd. En zo heb ik voor de eerste keer anticuhco (=hart van de koe) gegeten, best lekker eigenlijk. Ennnn, we hebben frietjes gebakken, echte frietjes! Njamieeee. Het was een heus festijn! Het was ook een dagvullend programma, maar dat mag wel op een luie zondag.
En gisteren (dinsdag) had ik mijn eerste 'echte' stagedag. Pebal bestaat eigenlijk uit een aantal kantoortjes waar mensen van alle leeftijden gratis op psychologische consultatie kunnen komen. Tot nu toe is er echter nog niet veel volk omdat het net vakantie is geweest en de mensen nog niet goed weten dat Pebal terug open is en wat de nieuwe openingsuren zijn. Hopelijk komt daar snel wat verandering in, maar als ik mijn 'collega's' mag geloven zal dat zeker het geval zijn. We worden er wel echt ingesmeten en dat is soms wel wat frustrerend en beangstigend. Maar goed, moeilijk gaat ook zeggen we dan! hmhm...
Op dit moment is het niet echt zoals ik verwacht had, maar het zijn de eerste dagen en ik ben er vrij zeker van dat het allemaal nog zal veranderen. Ik hou jullie zeker op de hoogte.
Oh ja, nog even kort voor ik afsluit: mijn adres staat nu ook op mijn blog. Zaterdag is de eerste post toegekomen (voor Annelien), iedereen was zeer enthousiast maar toch ook een klein beetje jaloers. Dus (voor moest de hint nog niet duidelijk zijn), als er iemand eens wat tijd/zin heeft: een kaartje is altijd welkom, want post krijgen is toch nog iets anders dan een mailtje :)
Zo, dit gezegd zijnde ga ik eens afsluiten. Hasta pronto!!
woensdag 18 augustus 2010
La vida en Lima
Al meer dan een week in Lima! Aan de ene kant heb ik al zoveel indrukken opgedaan dat ik het gevoel heb dat ik hier al veel langer ben, langs de andere kant kan ik niet geloven dat er al meer dan een week voorbij is...
De jetlag is ondertussen verwerkt en ik begin al gewend te raken aan de verkeerschaos en het eeuwige getoeter. Ook straten oversteken begint steeds beter te gaan, ik heb al door dat je vooral niet te veel mag twijfelen en gewoon goed door moet stappen/lopen eens je besloten hebt over te steken. Ik begin zelfs het systeem van de bussen steeds beter door te hebben, hoewel ik nog altijd geen echte systematiek zie in het tarief: soms moet je een sol betalen, dan weer een sol en twintig cent, soms zelfs een sol en vijftig cent...het is wel duidelijk dat je best onderhandelt over de prijs vóór je op de bust stapt. En zo begin ik langzamerhand te wennen aan 'la vida en Lima'. Hoewel, ik kijk toch ook nog af en toe mijn ogen uit...
Vooral aan de kloof tussen rijk en arm die hier zo ongelooflijk duidelijk is kan ik moeilijk wennen. Er zijn wijken waar je kasten van huizen ziet, met de mooiste auto's en omgeven met alle mogelijke beveiliging die je je maar kan inbeelden, daarnaast heb je ook vreselijk arme wijken en cerros (heuvels) die volledig bedekt zijn met huisjes die meer weg hebben van kartonnen doosjes, waar mensen wonen die amper een sol hebben om te overleven. Je wordt er toch even stil van als je dit van dichtbij ziet. Afgelopen zaterdag had Professor Luiz Ramirez, een goede vriend van professor Corveleyn, Bruno, Ruth en nog één iemand van de groep uitgenodigd om samen met hem een bezoek te brengen aan Villa el Salvador, een zeer arme buitenwijk van Lima. Ruth is één van 5 psychologen die ook hier in Lima haar stage doet en Bruno is haar vriend, hij studeert hier een half jaar. We moesten er vroeg voor uit ons bedje komen, maar ik ben heel blij dat ik de kans gekregen heb om mee te gaan. Eerst zijn we gaan ontbijten bij el Padre van Villa el Salvador (de pastoor), daarna zijn we allemaal samen in klein oud autootje gekropen (ik op de schoot van Ruth want anders konden we er niet allemaal in) en hebben we een tocht gemaakt door Villa el Salvador. We hebben verschillende 'capillas' (kapelletjes) bezocht, een gezondheidscentrum, een comdedor waar de armste inwoners van Villa el Salvador van maandag tot vrijdag gratis kunnen komen eten, ...Overal werd el Padre, en ook wij, enorm hartelijk ontvangen. Het is duidelijk dat deze man zeer veel betekent voor de inwoners van Villa el Salvador en dat ze enorm veel putten uit hun geloof. Het was mooi om te zien hoe hard deze mensen zich inzetten voor elkaar. Het was echter ook schrijnend om de armoede van zo dichtbij met eigen ogen te zien, ik kreeg er op bepaalde momenten kippenvel van en werd er, zoals ik al zei, helemaal stil van. Het heeft me nog maar eens doen inzien hoe verwend wij zijn. Een dag die ik zeker niet snel zal vergeten...
Zondag hebben we dan weer de toerist uitgehangen en zijn we naar Pachacámac, ruines van een soort bedevaartoord een dertigtal km buiten Lima, geweest. Het was een interessante uitstap die zeker de moeite waard was!De rit ernaar toe was wel een beetje spannend: ik zat helemaal vooraan in de bus (ze hebben hier vaak ook zitplaatsen naast de chauffeur) waardoor ik iets te goed kon zien hoe dicht men hier tegen elkaar rijdt, maar goed, ik ga er maar van uit dat de chauffeurs weten wat ze doen, ze rijden immers al heel hun leven zo :)
Maandag was dan, dacht ik, de laatste vakantiedag, want ik ging er van uit dat ik dinsdag (gisteren) zou beginnen met mijn stage, ik was echter eventjes vergeten dat we hier in zuid-amerika zijn...Ik ben gisteren wel voor de eerste keer naar mijn stageplaats geweest, maar daar is het zo ook ongeveer bij gebleven. Toen we er toekwamen na een busrit van een klein uur (wat nog goed meevalt, ik had verwacht dat we langer onderweg zouden zijn) hebben we wat uitleg gekregen over waar alles staat enz, maar wat ze nu precies van ons verwachten is me nog altijd niet helemaal duidelijk, hoewel ik wel de indruk heb dat ze veel van ons verwachten. Het wordt echt een sprong in het onbekende! Het is me ook nog altijd niet duidelijk tot wanneer en hoeveel ik precies zal moeten werken, zo moesten we vandaag bijvoorbeeld al niet gaan, en morgen eigenlijk ook niet, maar ik heb gezegd dat we toch wel even zullen gaan in de voormiddag, om12u moeten we dan op de universiteit zijn voor een of andere bijeenkomst. Ik wist eigenlijk wel dat het zo zou gaan, ik ken de zuid-amerikaanse cultuur ondertussen wel een beetje, die grotere 'laksheid' of hoe je het ook wil noemen, is ook een van zijn vele charmes vind ik, maar toch hoop ik dat er snel wat duidelijkheid komt en dat we volgende week echt kunnen beginnen!
Maar vandaag had ik dus nog een onverwachte vakantiedag waardoor ik nog eens tijd had om op mijn blog te schrijven, want de dagen vliegen hier echt voorbij! Er is ook zoveel te doen en te ontdekken hier! En ik moet het er van nemen nu het nog kan, want eens mijn stage echt begint (hopelijk snel :)) zal ik veel minder vrije tijd hebben.
Zo, ik genoeg geschreven voor vandaag, hopelijk kan ik in mijn volgende bericht een verslag geven over mijn eerste stage-ervaringen! Vergeet ook niet af en toe naar de foto's kijken ik probeer er regelmatig nieuwe bij te zetten.
Un beso y abrazo vanuit Lima!
De jetlag is ondertussen verwerkt en ik begin al gewend te raken aan de verkeerschaos en het eeuwige getoeter. Ook straten oversteken begint steeds beter te gaan, ik heb al door dat je vooral niet te veel mag twijfelen en gewoon goed door moet stappen/lopen eens je besloten hebt over te steken. Ik begin zelfs het systeem van de bussen steeds beter door te hebben, hoewel ik nog altijd geen echte systematiek zie in het tarief: soms moet je een sol betalen, dan weer een sol en twintig cent, soms zelfs een sol en vijftig cent...het is wel duidelijk dat je best onderhandelt over de prijs vóór je op de bust stapt. En zo begin ik langzamerhand te wennen aan 'la vida en Lima'. Hoewel, ik kijk toch ook nog af en toe mijn ogen uit...
Vooral aan de kloof tussen rijk en arm die hier zo ongelooflijk duidelijk is kan ik moeilijk wennen. Er zijn wijken waar je kasten van huizen ziet, met de mooiste auto's en omgeven met alle mogelijke beveiliging die je je maar kan inbeelden, daarnaast heb je ook vreselijk arme wijken en cerros (heuvels) die volledig bedekt zijn met huisjes die meer weg hebben van kartonnen doosjes, waar mensen wonen die amper een sol hebben om te overleven. Je wordt er toch even stil van als je dit van dichtbij ziet. Afgelopen zaterdag had Professor Luiz Ramirez, een goede vriend van professor Corveleyn, Bruno, Ruth en nog één iemand van de groep uitgenodigd om samen met hem een bezoek te brengen aan Villa el Salvador, een zeer arme buitenwijk van Lima. Ruth is één van 5 psychologen die ook hier in Lima haar stage doet en Bruno is haar vriend, hij studeert hier een half jaar. We moesten er vroeg voor uit ons bedje komen, maar ik ben heel blij dat ik de kans gekregen heb om mee te gaan. Eerst zijn we gaan ontbijten bij el Padre van Villa el Salvador (de pastoor), daarna zijn we allemaal samen in klein oud autootje gekropen (ik op de schoot van Ruth want anders konden we er niet allemaal in) en hebben we een tocht gemaakt door Villa el Salvador. We hebben verschillende 'capillas' (kapelletjes) bezocht, een gezondheidscentrum, een comdedor waar de armste inwoners van Villa el Salvador van maandag tot vrijdag gratis kunnen komen eten, ...Overal werd el Padre, en ook wij, enorm hartelijk ontvangen. Het is duidelijk dat deze man zeer veel betekent voor de inwoners van Villa el Salvador en dat ze enorm veel putten uit hun geloof. Het was mooi om te zien hoe hard deze mensen zich inzetten voor elkaar. Het was echter ook schrijnend om de armoede van zo dichtbij met eigen ogen te zien, ik kreeg er op bepaalde momenten kippenvel van en werd er, zoals ik al zei, helemaal stil van. Het heeft me nog maar eens doen inzien hoe verwend wij zijn. Een dag die ik zeker niet snel zal vergeten...
Zondag hebben we dan weer de toerist uitgehangen en zijn we naar Pachacámac, ruines van een soort bedevaartoord een dertigtal km buiten Lima, geweest. Het was een interessante uitstap die zeker de moeite waard was!De rit ernaar toe was wel een beetje spannend: ik zat helemaal vooraan in de bus (ze hebben hier vaak ook zitplaatsen naast de chauffeur) waardoor ik iets te goed kon zien hoe dicht men hier tegen elkaar rijdt, maar goed, ik ga er maar van uit dat de chauffeurs weten wat ze doen, ze rijden immers al heel hun leven zo :)
Maandag was dan, dacht ik, de laatste vakantiedag, want ik ging er van uit dat ik dinsdag (gisteren) zou beginnen met mijn stage, ik was echter eventjes vergeten dat we hier in zuid-amerika zijn...Ik ben gisteren wel voor de eerste keer naar mijn stageplaats geweest, maar daar is het zo ook ongeveer bij gebleven. Toen we er toekwamen na een busrit van een klein uur (wat nog goed meevalt, ik had verwacht dat we langer onderweg zouden zijn) hebben we wat uitleg gekregen over waar alles staat enz, maar wat ze nu precies van ons verwachten is me nog altijd niet helemaal duidelijk, hoewel ik wel de indruk heb dat ze veel van ons verwachten. Het wordt echt een sprong in het onbekende! Het is me ook nog altijd niet duidelijk tot wanneer en hoeveel ik precies zal moeten werken, zo moesten we vandaag bijvoorbeeld al niet gaan, en morgen eigenlijk ook niet, maar ik heb gezegd dat we toch wel even zullen gaan in de voormiddag, om12u moeten we dan op de universiteit zijn voor een of andere bijeenkomst. Ik wist eigenlijk wel dat het zo zou gaan, ik ken de zuid-amerikaanse cultuur ondertussen wel een beetje, die grotere 'laksheid' of hoe je het ook wil noemen, is ook een van zijn vele charmes vind ik, maar toch hoop ik dat er snel wat duidelijkheid komt en dat we volgende week echt kunnen beginnen!
Maar vandaag had ik dus nog een onverwachte vakantiedag waardoor ik nog eens tijd had om op mijn blog te schrijven, want de dagen vliegen hier echt voorbij! Er is ook zoveel te doen en te ontdekken hier! En ik moet het er van nemen nu het nog kan, want eens mijn stage echt begint (hopelijk snel :)) zal ik veel minder vrije tijd hebben.
Zo, ik genoeg geschreven voor vandaag, hopelijk kan ik in mijn volgende bericht een verslag geven over mijn eerste stage-ervaringen! Vergeet ook niet af en toe naar de foto's kijken ik probeer er regelmatig nieuwe bij te zetten.
Un beso y abrazo vanuit Lima!
woensdag 11 augustus 2010
Los primeros días
Nu ik al bijna drie dagen in Lima ben, wordt het tijd dat ik eens iets schrijf op mijn blog.
Na veel bagagestress maar gelukkig een rustige vlucht zijn we maandagochtend in de vroege uurtjes geland in Lima. Ik was toch blij om na 12 uur weer vaste grond onder mijn voetjes te hebben en het is een heerlijk gevoel om weer in Zuid-Amerika te zijn!
Eens voorbij de douane was het wachten op de bagage, iets wat ik elke keer weer spannend vind, maar al onze zakken (het waren er heel wat!) zijn mooi samen met ons aangekomen in Lima.
Er waren twee grote taxi's nodig om ons en onze zakken naar Casa Marfil, ons stekje voor de komende maanden, te brengen. Het was een spannend ritje dat direct een goede kennismaking inhield met de peruviaanse rijstijl. Verkeersregels kennen ze hier niet echt, wie eerst is, heeft voorrang en in plaats van hun pinkers te gebruiken zitten ze hier voortdurend te toeteren. De meeste auto's die je hier ziet rondrijden zouden bij ons ook al jaren niet meer door de keuring geraken, soms hangen ze echt bijna letterlijk met plakband aan elkaar. De straat oversteken is ook altijd een beetje spannend maar we beginnen het al te leren.
Ons huisje, Casa Marfil, is super gezellig, we hebben het echt getroffen! Boven is er een leuk terrasje, waar ook de meeste van onze kamers op uit komen. Beneden is er een gemeenschappelijke ruimte en ook een keuken, een echt huisje dus! Er is ook een supermarkt super dichtbij die we al verschillende bezoekjes hebben gebracht. We hebben trouwens al verschillende keren van het zonnetje kunnen genieten op ons terrasje, iets wat blijkbaar eerder uitzonderlijk is voor de winter in Lima, maar je hoort ons zeker niet klagen!
Gisteren hebben we voor de eerste keer een bus genomen, ook een heel avontuur! Je hebt hier geen buslijnen, maar op elke bus staan de namen van de grote straten waar ze doorrijden en er is ook telkens een mannetje dat luidkeels staat te roepen waar de bus naartoe rijdt. Je hebt ook bussen in alle maten en soorten. Ik heb het systeem nog niet helemaal door maar dat komt zeker nog wel!
Deze eerste dagen hebben we ons al vooral bezig gehouden met praktische zaken en natuurlijk ook met een eertse verkenning van Lima. De stad is alleen zo gigantisch groot dat ik denk dat ik zelfs na 4 maanden vele delen van Lima nog niet goed zal kennen. Het is toch wel even wennen als je een stadje zoals Leuven gewoon bent. Het is ook weer een heel ander Zuid-Amerika dan Argentinië, maar er zijn ook zeker gelijkenissen, zoals het feit dat de mensen hier super vriendelijk zijn en je helpen waar ze kunnen. Soms voelen we ons ook wel een attractie als we met ons negen over straat lopen, want met ons europese uiterlijk vallen we hier natuurlijk heel hard op.
Morgen hebben Lore (mijn stagegenootje) en ik een eerste afspraak met onze stagebegeleidster. We moeten naar de Universidad de Lima, en het zal al een hele onderneming worden om daar te geraken, we moeten bijna heel Lima doorkruisen! We moeten ook nog uitzoeken welke bus we moeten nemen...super spannend allemaal!
Straks gaan we nog iets eten en dan zal ik toch maar weer vroeg mijn bedje inkruipen want het zijn vermoeiende dagen en de jetlag is ook nog niet verwerkt.
Het is moeilijk om de eerste indrukken hier neer te schrijven, want het zijn er veel te veel, maar ik heb mijn best gedaan toch een beetje een beeld te schetsen van mijn eerste daagjes hier.
Wordt vervolgd!
Na veel bagagestress maar gelukkig een rustige vlucht zijn we maandagochtend in de vroege uurtjes geland in Lima. Ik was toch blij om na 12 uur weer vaste grond onder mijn voetjes te hebben en het is een heerlijk gevoel om weer in Zuid-Amerika te zijn!
Eens voorbij de douane was het wachten op de bagage, iets wat ik elke keer weer spannend vind, maar al onze zakken (het waren er heel wat!) zijn mooi samen met ons aangekomen in Lima.
Er waren twee grote taxi's nodig om ons en onze zakken naar Casa Marfil, ons stekje voor de komende maanden, te brengen. Het was een spannend ritje dat direct een goede kennismaking inhield met de peruviaanse rijstijl. Verkeersregels kennen ze hier niet echt, wie eerst is, heeft voorrang en in plaats van hun pinkers te gebruiken zitten ze hier voortdurend te toeteren. De meeste auto's die je hier ziet rondrijden zouden bij ons ook al jaren niet meer door de keuring geraken, soms hangen ze echt bijna letterlijk met plakband aan elkaar. De straat oversteken is ook altijd een beetje spannend maar we beginnen het al te leren.
Ons huisje, Casa Marfil, is super gezellig, we hebben het echt getroffen! Boven is er een leuk terrasje, waar ook de meeste van onze kamers op uit komen. Beneden is er een gemeenschappelijke ruimte en ook een keuken, een echt huisje dus! Er is ook een supermarkt super dichtbij die we al verschillende bezoekjes hebben gebracht. We hebben trouwens al verschillende keren van het zonnetje kunnen genieten op ons terrasje, iets wat blijkbaar eerder uitzonderlijk is voor de winter in Lima, maar je hoort ons zeker niet klagen!
Gisteren hebben we voor de eerste keer een bus genomen, ook een heel avontuur! Je hebt hier geen buslijnen, maar op elke bus staan de namen van de grote straten waar ze doorrijden en er is ook telkens een mannetje dat luidkeels staat te roepen waar de bus naartoe rijdt. Je hebt ook bussen in alle maten en soorten. Ik heb het systeem nog niet helemaal door maar dat komt zeker nog wel!
Deze eerste dagen hebben we ons al vooral bezig gehouden met praktische zaken en natuurlijk ook met een eertse verkenning van Lima. De stad is alleen zo gigantisch groot dat ik denk dat ik zelfs na 4 maanden vele delen van Lima nog niet goed zal kennen. Het is toch wel even wennen als je een stadje zoals Leuven gewoon bent. Het is ook weer een heel ander Zuid-Amerika dan Argentinië, maar er zijn ook zeker gelijkenissen, zoals het feit dat de mensen hier super vriendelijk zijn en je helpen waar ze kunnen. Soms voelen we ons ook wel een attractie als we met ons negen over straat lopen, want met ons europese uiterlijk vallen we hier natuurlijk heel hard op.
Morgen hebben Lore (mijn stagegenootje) en ik een eerste afspraak met onze stagebegeleidster. We moeten naar de Universidad de Lima, en het zal al een hele onderneming worden om daar te geraken, we moeten bijna heel Lima doorkruisen! We moeten ook nog uitzoeken welke bus we moeten nemen...super spannend allemaal!
Straks gaan we nog iets eten en dan zal ik toch maar weer vroeg mijn bedje inkruipen want het zijn vermoeiende dagen en de jetlag is ook nog niet verwerkt.
Het is moeilijk om de eerste indrukken hier neer te schrijven, want het zijn er veel te veel, maar ik heb mijn best gedaan toch een beetje een beeld te schetsen van mijn eerste daagjes hier.
Wordt vervolgd!
maandag 2 augustus 2010
Een woordje uitleg
4 augustus 2005, een dag die ik niet snel zal vergeten. Met een zeer klein hartje ben ik toen op het vliegtuig gestapt. Eindbestemming: Santa Fe, Argentinie. Elf maanden heb ik in Argentinië gewoond, en hoewel dit in het begin eindeloos leek, bleek het op het einde veel te kort te zijn.
Nu, vijf jaar later, sta ik voor een volgend avontuur, dat zich eveneens zal afspelen in Zuid-Amerika.
Samen met 4 medepsychologiestudenten en 4 pedagogiestudenten zal ik in het kader van mijn stage vanaf 9 augustus tot half december te vinden zijn in Lima, Peru. In Januari 2011 start dan het 2e deel van mijn stage, in België. Mijn stage in Peru gaat door in een buurthuis, Pebal genaamd, dat haar deuren openstelt voor de arme bevolking van de oude stad en buitenwijken van Lima. Ik zal me onder meer bezig houden met de begeleiding van kinderen, het geven van workshops omtrent belangrijke thema's (bv. drugs, tienerzwangerschappen, etc) en informatieverstrekking aan ouders en hun kinderen.
Veel meer weet ik op dit moment nog niet, maar dat maakt het juist spannend!
Ik ben er zeker van dat het een zeer leerrijke en interessante ervaring zal zijn. Ik heb er zin in!
Via deze blog hou ik jullie op de hoogte van mijn ervaringen in Peru, ik doe mijn best ze regelmatig te updaten! Uit ervaring weet ik dat ik niet de neiging heb mijn ervaringen neer te schrijven (zowel van mijn jaar in Argentinië als van mijn jaar in Valencia (erasmus van september 2008 tot juli 2009) heb ik amper iets op papier staan), achteraf gezien vind ik dat super jammer. Hopelijk stimuleert het bijhouden van deze blog me om hier eindelijk eens wat verandering in te brengen!
Nu, vijf jaar later, sta ik voor een volgend avontuur, dat zich eveneens zal afspelen in Zuid-Amerika.
Samen met 4 medepsychologiestudenten en 4 pedagogiestudenten zal ik in het kader van mijn stage vanaf 9 augustus tot half december te vinden zijn in Lima, Peru. In Januari 2011 start dan het 2e deel van mijn stage, in België. Mijn stage in Peru gaat door in een buurthuis, Pebal genaamd, dat haar deuren openstelt voor de arme bevolking van de oude stad en buitenwijken van Lima. Ik zal me onder meer bezig houden met de begeleiding van kinderen, het geven van workshops omtrent belangrijke thema's (bv. drugs, tienerzwangerschappen, etc) en informatieverstrekking aan ouders en hun kinderen.
Veel meer weet ik op dit moment nog niet, maar dat maakt het juist spannend!
Ik ben er zeker van dat het een zeer leerrijke en interessante ervaring zal zijn. Ik heb er zin in!
Via deze blog hou ik jullie op de hoogte van mijn ervaringen in Peru, ik doe mijn best ze regelmatig te updaten! Uit ervaring weet ik dat ik niet de neiging heb mijn ervaringen neer te schrijven (zowel van mijn jaar in Argentinië als van mijn jaar in Valencia (erasmus van september 2008 tot juli 2009) heb ik amper iets op papier staan), achteraf gezien vind ik dat super jammer. Hopelijk stimuleert het bijhouden van deze blog me om hier eindelijk eens wat verandering in te brengen!
Abonneren op:
Posts (Atom)