Feliz Navidad! - Vrolijk Kerstfeest!

Kerstmis is Kerstmis, maar de manier waarop het gevierd wordt, kan toch sterk verschillen van land tot land!
Hoewel de kerstversiering hier al wordt boven gehaald wanneer er bij ons nog niet eens over Sinterklaas wordt gesproken en ondanks de kerstliedjes die in heel de stad te horen zijn, heb ik kerstmis dit jaar gevierd zonder “kerstgevoel”.
Ik klaag absoluut niet dat het hier nu volop zomer is, maar kerstmis in de zomer is toch geen “echte” kerstmis. Gelukkig koelt het ’s avonds wel wat af, waardoor ik toch een vestje heb kunnen/moeten aandoen op kerstavond J
Terwijl jullie (waarschijnlijk met een overvolle maag) in jullie bedje kropen, zat ik nog nieuwsgierig af te wachten hoe mijn eerste kerstavond in Lima zou verlopen.
Ik heb kerstavond gevierd samen met Renzo en een (klein) deel van zijn familie. Tegen half 7 zijn we naar Renzo zijn thuis gegaan, toen we daar toekwamen wees niets – behalve de rijkelijk versierde kerstboom met een berg kadootjes eronder – erop dat het kerstavond was.
Gelukkig had Renzo mij al verteld dat ze de gewoonte hebben van pas na 00u00 te eten – als het echt kerstmis is – anders had ik het zeer bizar gevonden. Even later bleek ook dat we kerstmis in het huis van een tante en nonkel van Renzo zouden vieren, dat verklaarde nog net iets beter waarom er geen tekenen van voorbereidingen van een kerstavondmaal te bespeuren waren.
Rond 21u hebben we – om de honger wat te stillen – warme chocolademelk gedronken vergezeld van een stukje paneton (een soort zoet brood) voor zij die wouden. Voor dit laatste heb ik vriendelijk bedankt (paneton is een van de weinige peruaanse zoetigheden die ik niet lust).
Na enkele problemen met inpakpapier dat gescheurd was en kleedjes die niet meer pasten (de nicht van Renzo is sinds enkele waken terug van Amerika waar ze 6 maand verbleven heeft en ze is blijkbaar wat verdikt…een bekend fenomeen J) zijn we vertrokken naar het huis waar we kerstmis zouden vieren, wat op 2 min wandelen van Renzo’s thuis bleek te zijn.
En dan was het wachten tot 00u00. Om 00u00 waren er plots overal knallen van vuurwerk te horen en de hemel boven Lima werd volledig verlicht door de vele lichtflitsen. Uiteraard werd er ook bij ons wat vuurwerk afgestoken J
Nadat iedereen elkaar ‘Feliz Navidad’ had gewenst en nadat iedereen zijn glaasje champagne ophad, was het dan eindelijk tijd om te eten! Gelukkig hadden Renzo en ik nog goed gegeten in de namiddag, anders had ik vreselijk veel honger gehad! Het eten was super lekken, maar in plaats van allemaal samen aan een tafel te zitten, zat iedereen wat verspreid in de zetels en op de stoelen die er waren. Dit vond ik wel wat vreemd. Achteraf heeft Renzo mij verteld dat ze normaal gezien wel allemaal samen aan tafel zitten en dat hij niet goed weet waarom dat dit jaar niet het geval was…
En dan was het tijd voor de kadootjes! Het grappigste moment was toen een nonkel van Renzo zijn kado opendeed en er een kleedje tevoorschijn kwam. Kleine vergissing J
En dit was min of meer mijn kerstavond in Lima. Het was een gezellig avond, maar zoals ik zei had ik niet echt een “kerstgevoel”. Tot zover kerstmis in Peru…

Voor de rest gaat het leven hier zijn gangetje. Ik heb ondertussen mijn eerste kleine aardbeving meegemaakt. Het was toch even schrikken en ik hoop dat er niet te veel meer volgen (deze week zijn er blijkbaar wel nog 2 geweest, maar die heb ik niet gevoeld) en dat ze vooral niet heftiger worden!

Op dit moment ben ik aan het genieten van mijn vakantie. Echt veel spectaculairs heb ik nog niet gedaan, maar dat hoeft ook niet. Het is gewoon leuk om te weten dat niets echt moet en we zien wel wat de dag brengt…

Overmorgen – 1 januari – vertrekken Renzo en ik voor een weekje naar het uiterste noorden van Peru, bij de grens met Ecuador. Een mooie manier om het jaar in te zetten J Ik heb er zin in! Na bijna 3 maanden in Lima te zijn, kijk ik er naar uit om even weg te zijn uit de chaos en de drukte. Even genieten van de zon, zee, strand en natuur…En lekker eten!!! Het noorden staat bekend voor haar heerlijke visgerechten, perfect voor een visliefhebber als ik dus!
Verslag en fotootjes van het reisje volgen later!
Ik ga ook nu al enkele fotootjes oploaden van de afgelopen weken hier in Lima (onder het album ‘Peru 2011’), dus wie zin heeft, neemt maar eens een kijkje!!

Nog een vrolijk kerstfeest en alvast een gelukkig nieuwjaar!!!

 

Fotootjes

Ik heb enkele fotootjes toegevoegd aan het album 'Peru december 2011'

groetjes uit het warme Lima!

December in Lima

Vandaag is het een feestdag, wat inhoudt dat ik meer dan genoeg tijd heb om nog eens iets op mijn blog te schrijven…Dat mag ook wel eens want ik zie dat mijn laatste bericht dateert van bijna een maand geleden.

Op werkvlak heeft er ondertussen een kleine en tijdelijke verandering plaatsgevonden.
30 november was de laatste dag dat het Centro Dia open was voor de hele groep. Sindsdien gaan wij (het werkteam) wel nog elke dag naar het Centro Dia en zien we elke dag één patiënt. Op die manier kunnen we meer tijd en vooral individuele aandacht besteden aan iedereen afzonderlijk.
De bedoeling is ook dat we wat nadenken over de toekomst van het Centro Dia en over wat voor verbetering of verandering vatbaar is.
Ik heb ook wat lectuur gekregen om mijn kennis over schizofrenie wat uit te breiden. Hoewel, misschien zeg ik beter “om kennis over schizofrenie op te doen”, want mijn kennis over deze aandoening is uitermate beperkt.
Als afsluiter van de laatste dag van het Centro Dia (30 november) was er een klein afscheidsfeestje/kerstfeestje met hapjes (oa ‘paneton’, een zoetigheid die ze hier traditioneel eten rond de kerstperiode maar waar ik vriendelijk voor pas), frisdrank en warme chocolademelk (het feit dat het zomer is houdt de Peruanen niet tegen om warme chocolademelk te drinken bij kerstmis). Gezellig! En zoals het hoort op een peruaans feestje werd er ook gedanst, hoewel niet iedereen daar even enthousiast over was J

Afgelopen weekend zijn Renzo en ik naar een concert geweest van Calle 13, een Puerto Ricaanse groep die hier zeer bekend is maar op de radio niet al te veel te horen is owv zijn controversiële teksten. Het concert zou beginnen om 20u, maar er zouden eerst nog 2 andere groepen optreden dus we wisten dat Calle 13 soieso niet voor 22u op het podium zou verschijnen.
Uiteindelijk was het al bijna 23u toen de tweede groep het voor bekeken hield – ik begon al rugpijn te krijgen want we waren er al van rond 19u en we stonden dus al bijna 4 uur recht – en toen verscheen er een bericht op het scherm verzonden via twitter waarop te lezen stond dat er probleem was met het vliegtuig dat Calle 13 van Venezuela naar Lima zou brengen en dat ze dus vertraging hadden opgelopen maar dat ze hoe dan ook zouden optreden voor ons. De vraag was nu: hoeveel vertraging hadden ze opgelopen? Waren ze al in Lima?  
Niet dus…uiteindelijk zijn ze rond half 3 ’s nachts beginnen optreden en rond 5u ’s morgens was het gedaan. Ik ben blij dat ik ze gezien heb maar ik moet eerlijk toegeven dat ik er veel meer van genoten zou hebben moesten ze iets vroeger op de avond gespeeld hebben. Na zo veel uren rechtstaan deed mijn rug zoveel pijn dat ik bijna aan niets anders meer kon denken. Ik stond wel versteld van het geduld van de Peruanen, alleen toen Calle 13 dan eindelijk op het podium verscheen begonnen sommigen te roepen en dingen naar het podium te smijten om te laten merken dat ze toch niet blij waren dat ze zo lang hadden moeten wachten. Als je het mij vraagt waren ze zich kwaad aan het maken op de verkeerde mensen. De organisatoren van het concert moeten al van in het begin geweten hebben dat Calle 13 met zoveel vertraging zou toekomen en ze hadden dat dan ook van in het begin moeten meedelen, maar dat is niet gebeurd.
Mijn eerste ervaring met een concert in Lima was dus niet direct een hoogvlieger en zondag was werkelijk een rustdag J

Dinsdag ben ik op schok geweest met drie Belgen die via Bruno – een vriend die hier vorig jaar ook was en ook vrijwilligerswerk heeft gedaan in Villa El Salvador – met mij in contact zijn gebracht. Zij hebben een maand in Peru rondgereisd en hadden mij gemaild met de vraag of ik hen eens mee kon nemen naar Villa El Salvador om zo ook eens een buurt te leren kennen waar je als toerist normaal gezien niet komt. Zo gezegd, zo gedaan! De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik Lucho  - de man die mij in het begin de weg heeft getoond naar Villa El Salvador en een goede vriend van de Padre Cristobal in Villa El Salvador – gevraagd heb om ons te vergezellen. Hij kent Villa El Salvador net iets beter dan ikzelf J
 ’s Middags waren we uitgenodigd om te gaan eten bij Padre Cristobal, het eten was zoals altijd weer super lekker.
’s Avonds zijn we nog frieten gaan eten in de ‘Friterie Belge’ in Miraflores. Ja hoor, zelfs Lima heeft een frietkot!! Ik moet toegeven dat de frietjes niet even lekker waren, maar het was leuk om nog eens een pak friet te eten. Ik voelde me bijna weer even in België!!

En zo vliegen de dagen hier voorbij. De zon laat zich steeds vaker zien en dat in combinatie met kerstbomen en kerstversiering geeft rare taferelen. Het zal weer een kerstmis worden zonder kerstgevoel dit jaar!

Neem ook nog eens een kijkje bij de foto’s!

Un beso y abrazo

November in Lima

Vandaag ben ik niet gaan werken omdat ik wat ziekjes ben, na het innemen van wat medicatie voel ik me al wat beter en kreeg ik het lumineuze idee om nog eens iets op mijn blog te schrijven!
Het lawaai van de verbouwingen die aan de gang zijn in het huis waar ik mijn appartementje huur – ter verduidelijking: lawaai = muren die afgebroken worden, trappen die verlengd worden, … - werkt weinig bevorderend voor de concentratie, maar ik doe mijn best! Rusten is even goed onmogelijk met dit lawaai J
Het zou nog enkele dagen duren, ik kijk al uit naar de rust!!

Op het werk – Centro Dia - gaat alles goed. Sinds een week of twee is er nieuwe patiënt bijgekomen. Ik heb al verschillende keren met hem proberen te werken, met de nadruk op proberen. Het is namelijk enorm moeilijk om iets met hem te doen want hij praat amper. Meestal zegt hij “no se” = “ik weet niet” of hij zegt zijn naam. Als  hij al iets meer zegt versta ik hem niet omdat hij super zacht en onduidelijk praat. Hij vraagt mij ook om de 5 seconden hoe ik heet, best vermoeiend. Hij begint ook vaak uit het niets te lachen en hij staart de mensen aan op een manier die niet echt “normaal is”. Langs de ene kant intrigeert hij mij enorm, ik vraag me echt af wat er aan de hand is en wat er gebeurd is dat hij zich zo gedraagt, aan de andere kant is het ook wel frustrerend omdat ik echt niet weet hoe ik met hem aan de slag moet gaan. Het is zeker een uitdaging!
Vorige week heb ik ook een gesprek gehad met twee psychologen die les geven aan de UNIFE, een van de vele universiteiten hier in Lima, en toen hebben we afgesproken dat ik enkele studenten die workshops geven rond bepaalde psychologische thema’s in lagere en middelbare scholen in Villa El Salvador ga vergezellen. Vandaag heb ik net een mail gekregen van een van die studenten waarin super beleefd word aangesproken enzo, best grappig als ik bedenk dat ik vorig jaar nog in hun schoenen stond J

Een kleine twee weken geleden was het de vijftiende verjaardag van een van de vele nichten van Renzo (mijn vriend). Waarom juist weet ik niet, maar voor een meisje is de 15^e verjaardag zeer belangrijk in Latijns-Amerika. ’s Avonds was er dan ook een groot feest. Zijn tante en nonkel zijn niet arm, dus ik wist wel dat ik wat kon verwachten, maar toch was ik onder indruk toen we bij het huis toekwamen. Bij de deur was een portier, de tuin was omgetoverd tot een feestzaal en er kwamen obers rond met drank en hapjes. En de taart was werkelijk impressionant! Ik denk dat ze 3 verdiepingen telde, achteraf gezien heb ik spijt dat ik mijn fototoestel die avond niet bij had!
Waar ik nog het meest van stond te kijken, was de manier waarop de meisjes – allemaal tieners van rond de 15 jaar – gekleed waren: hakken waar ik van mijn leven niet zou op kunnen lopen en super super super korte rokjes of kleedjes. Het is eigenlijk best vreemd als je er over nadenkt. In Latijns-Amerika heerst nog altijd een behoorlijke machocultuur en meisjes hebben doorgaans veel minder vrijheid dan in bv. Europa, maar ze kleden zich vaak veel uitdagender en ze worden hier ook toe aangezet door hun moeders.

Afgelopen weekend was Charlotte – mijn vriendin die op dit moment vrijwilligerswerk doet in Pisco –ook nog eens op bezoek in Lima. Het was weer super gezellig! We hebben weinig spectaculaire dingen gedaan (lekker eten, rondkuieren door de straten van Lima, filmpje kijken…kan je moeilijk spectaculair noemen J), maar het was heel leuk om elkaar nog eens te zien en bij te praten. Meer moet dat niet zijn!

Zo, nu ga ik nog wat rusten. Ik ga ook nog enkele fotootjes online zetten, ga daar dus ook nog eens kijken!

Besos!!

Het leven zoals het is in Lima

Vandaag ben ik al weer 4 weken in Lima…en toch heb ik het idee dat ik gisteren nog in Leuven was, mijn pakken aan het maken. Het feit dat de tijd snel gaat, is een goed teken, nietwaar? J

Ondertussen ben ik al meer dan 2 weken aan de slag in het Centro Dia in Villa El Salvador. Dit is een dagcentrum voor psychiatrische patiënten , vooral met schizofrene problematiek . Het is een toffe groep, hoewel ze ook vermoeiend kunnen zijn! De dag begint telkens met het gebed waar ik doorgaans niet veel van versta want ze lezen zelf voor en vaak spreken ze niet al te duidelijk. Daarna is er telkens een uur sport , tot nu toe was dat voetbal. Het is nog maar eens bevestigd dat ik werkelijk geen voetbal kan spelen! Daarnaast zijn er ook workshops of groepsgesprekken en ze worden ook zo veel als mogelijk individueel gezien. Ik heb echter wel de indruk dat dat minder is dan ze zelf zouden willen. Tot nu toe was er ook maar een enkele psychologe en zij kan inderdaad onmogelijk iedereen elke week individueel zien, daarvoor is de groep te groot. Hopelijk kan ik daar dus al wat bij helpen. Tot nu toe ben ik elke dag naar het Centro Dia geweest, maar ik zou graag zelf wat meer afwisseling hebben en ook op andere plaatsen werken. Dat is ook de bedoeling, en uiteindelijk zal het ook zo zijn, maar alles heeft hier wat tijd nodig. Poco a poco J
Voor mij is het goed zo, ik heb geen haast, het Centro Dia is ook al heel interessant!

Wat heb ik nog gedaan de afgelopen weken?
Het weekend van 15 oktober is Charlotte – een vriendin vanuit België – toegekomen in Lima. Zij zit op dit moment in Pisco, een stad die op zo een vier uur rijden ten zuiden van Lima ligt. Ze is daar ook vrijwilligerswerk aan het doen. Voor ze naar Pisco vertrok, is ze twee dagen in Lima gebleven en hebben we samen Lima wat verkend. Het waren leuke dagen! Het was haar eerste keer in Zuid-Amerika en het was grappig en leuk om haar verwondering te zien. Ik kijk er al naar uit om haar te gaan bezoeken in Pisco!

Voor de rest zijn we ook al verschillende keren uitgenodigd om te gaan eten bij familie van mijn vriend. Beetje bij beetje begin ik een zicht te krijgen op de familie, wie bij wie hoort enz. Het is een gigantische familie! En aan de kindjes van zijn neven en nichten word ik telkens voorgesteld als ‘tia Lotte’, ondertussen ben ik dus al tante J. Het eten is hier trouwens nog altijd even lekker als vorig jaar en ik eet nu ook veel meer echt typische peruaanse gerechten. Het is echt genieten, ik denk wel dat ik al enkele kilootjes rijker ben…

Afgelopen vrijdag ben ik ook nog eens in Casa Marfil geweest, het huisje waar ik vorig jaar woonde.
Het was wel even raar om er te komen en de nieuwe bende Belgische meisjes te zien in plaats van mijn huisgenootjes van vorig jaar. Maar het was ook leuk om er nog eens te komen en het was een heel gezellige avond!!

En in tegenstelling tot vorig jaar laat de zon zich zeer regelmatig zien! Het is echt al warm geweest en het is nog maar lente! Vorig jaar hebben we pech gehad, want toen is het pas beginnen opwarmen eind november begin december. Ik ben blij dat het dit jaar anders is! Ik voel wel al dat ik voorzichtig ga moeten zijn deze zomer, want de zon brandt hier enorm hard! Mijn witte velletje kan dat niet zo goed aan J

En zo gaan de dagen hier voorbij, nu is het ook al weer 7u ’s avonds. Morgen is het 1 november, ik moet dus niet gaan werken en deze avond gaan we nog naar een verjaardagsfeestje. Het is ook Halloween (hier wordt dat behoorlijk gevierd), vorig jaar zat ik op dit moment in Argentinië, ik weet dus niet hoe het hier juist aan toe gaat, ik ben benieuwd!!

Besos!!

Fotootjes!

De eerste fotootjes staan online!!
Een verslag over de eerste werkervaringen volgt nog, nu is het net iets te mooi weer om binnen te blijven, de zon roept :)

zonnige groetjes vanuit Lima!

La parroquia

Ondertussen ben ik weeral meer dan een week in Lima. Langzaam maar zeker geraak ik meer en meer geïnstalleerd in mijn appartementje. Nu ik dit schrijf, bedenk ik dat ik nog altijd geen foto’s heb getrokken om online te zetten zodat jullie het ook eens kunnen zien.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog geen foto’s heb genomen, schandalig, ik weet het.
Maar tot nu toe heb ik nog niet veel nieuwe dingen gezien in vergelijking met vorig jaar, en ik vergeet ook mijn fototoestel mee te nemen… maar ik zal toch eens moeten beginnen met wat foto’s te nemen, nietwaar?

Afgelopen dinsdag ben ik, zoals ik geschreven had, voor het eerst naar Villa el Salvador geweest.
Om 7u ’s morgens stond Lucho – een pracht van een man ( zij die hem kennen zullen dit beamen J) en die mij helpt bij het werk dat ik hier zal doen – aan mijn deur. Het deed wel een beetje pijn om zo vroeg op te staan! We hebben samen de bus naar Villa El Salvador genomen , zo weet ik ook hoe ik daar geraak, niet onbelangrijk . De bus zat lekker vol, niet ongewoon voor dat uur van de dag. Het goede is wel dat ik maar een half uurtje onderweg ben met de bus van bij mij thuis tot aan de parochie in Villa El Salvador, werkelijk heel kort naar limanese (of limeense? Of…?) normen J
In de parochie werden we onthaald met een heerlijk ontbijt. Daarna hebben we de parochie wat verder verkend en hebben ze me het vernieuwde huisje getoond waar enkele zusters verblijven en waar ik ook altijd kan verblijven wanneer ik dat wil. Vorig jaar heb ik dat huisje ook gezien en er is inderdaad veel veranderd, zeker naar veiligheid toe. Toch ben ik blij dat ik daar niet woon. Wonen en werken op dezelfde plaats lijkt mij niet het beste idee.

Daarna hebben we ook verschillende plaatsen bezocht waar ik ga werken. Hoe ik mij tijd ga verdelen en hoeveel ik waar ga werken zal met de tijd duidelijk worden, in het begin zal het een beetje zoeken en aftasten zijn.  Iedereen was wel al goed op de hoogte van mijn komst!
Ik heb wel de indruk dat ze enorm hoge verwachtingen hebben van mijn capaciteiten, ik denk dat ze vergeten dat ik nog maar pas ben afgestudeerd en dus nog niet echt veel ervaring heb. Nu ja, we zullen wel zien, het is alleszins heel duidelijk dat ze mijn komst enorm appreciëren en dat is leuk om te zien en weten natuurlijk.
Iedereen is ook super vriendelijk en ze hebben het voortdurend over Bruno en Myra (als jullie dit lezen, ze zijn jullie zeker nog niet vergeten!! J) twee Belgen die vorig jaar ook vrijwilligerswerk hebben gedaan in Villa el Salvador.
Na een lekker middagmaal – het eten is hier echt veel te lekker, moest ik kunnen ik zou de hele dag door eten  - en na even wat gerust te hebben zijn we terug gekeerd naar Surco, waar ik woon.

Zo, een kort verslagje van een boeiende dag!
Eens ik wat meer ingewerkt ben, zal ik daar zeker ook wat meer over schrijven. En wat de foto’s betreft: ik doe mijn best…J

Un beso y abrazo!

Goed aangekomen

Erg veel heb ik nog niet te vertellen maar alvast een kort berichtje voor de geinteresseerden :)

Na een lange en vermoeiende (lees: zo goed als slapeloze) reis ben ik maandagochtend stipt om iets na 7 geland in Lima. Jammer genoeg was mijn vliegtuig niet het enige vliegtuig dat op dat moment landde, amai er was veel volk bij de migratiecontrole! Ik heb dan ook een hele tijd in de rij mogen staan, noet goed voor de zenuwen. Mijn vriend, die ik al 9 maand niet meer gezien had, stond mij namelijk op te wachten en nu het weerzien zo dichtbij kwam, was ik toch wel wat nerveus :) Maar het was een fantastisch weerzien!
Van de luchthaven zijn we direct naar mijn appartementje gegaan, toch wel een behoorlijke trip in de taxi! Moesten ze hier wat rustiger rijden, was ik onderweg zeker in slaap gevallen want ik was best moe. Ik had echter al heel snel door dat het verkeer nog altijd even zot en chaotisch is al vorig jaar :)
Het was ook wel spannend om toe te komen bij mijn appartementje want ik had het zelf nog niet gezien (mijn vriend wel al), maar ik ben zeer tevreden tot nu toe, zowel van het appartementje als van de buurt. Heel wat minder lawaai van het verkeer tegenover waar ik vorig jaar woonde. En alle belangrijke zaken zoals bank, supermarkt, wasserette op loopafstand.
Ik zal zo snel mogelijk eens wat fotootjes online zetten.

Het gaat hier dus heel goed tot nu toe. Ik ben alleen nog altijd heel moe en heb nog last van de jetlag en ook van mijn darmen (onze arme europese darmen zijn ook niets gewoon), ik hoop dat dat tegen volgende week, wanneer ik voor het eerst naar Villa El Salvador zal gaan, beter zal zijn.
Het is leuk om terug door de straten van Lima te lopen, maar ik besef wel weer dat het een ongelooflijk grote stad is. Ik weet niet of ik hier ooit echt mijn weg goed zal kennen, ik ga dat alleszins nog niet tot mijn doel stellen want dat geraak ik alleen maar gefrustreerd :)

Zo, dit was al een eerste kort berichtje over mijn aankomst in Lima. Volgende week begint zoals gezegd het echte werk, daar zal zeker ook een verslag van volgen!

veel groetjes vanuit Lima!!!

Een nieuw avontuur...

De laatste keer dat ik op deze blog schreef stond ik op het punt afscheid te nemen van Lima en terug te keren naar België. Ook nu sta ik op het punt afscheid te nemen, maar dan wel van België (weeral, zoals sommigen zullen denken :))
Jawel, ik heb neit gelogen toen ik in mijn vorige bericht schreef dat het niet de laatste keer zou zijn dat ik op het Latijns-Amerikaanse continent verbleef. Overmorgen (2 oktober 2011) trek ik weer bepakt en bezakt naar de luchthaven om het vliegtuig op te stappen richting Madrid en vervolgens richting Lima.

Hoewel de eindbestemming dezelfde is als vorig jaar zijn er toch heel wat zaken anders.
Zo zal ik in plaats van stage te lopen dit keer vrijwilligerswerk gaan doen. Sinds juli ben ik immers officieel 'Master in de Psychologie'!
Ik zal ook langer in Lima verblijven dan vorig jaar (een jaar om precies te zijn).
En het grootste verschil met vorig jaar is ontgetwijfeld het feit dat ik dit keer alleen de vlieger zal opstappen in plaats van met een hele groep andere meiden. Voorig jaar had ik een fantastisch vangnet van een groepje Belgische vrienden in Lima, en ik besef heel goed dat ik dit - zeker in het begin - heel erg zal missen. Anderzijds is dit ook een stimulans en uitdaging om in Peru een nieuw netwerk uit te bouwen. Ik weet uit ervaring dat dat niet vanzelfsprekend is, maar moeilijk gaat ook!

Net als vorig jaar zal ik mijn best doen op regelmatige basis wat neer te schrijven over mijn avonturen in Lima en Peru (ik ga uiteraard ook Peru nog wat verder verkennen!).
Alvast veel leesplezier!