Bij het doornemen van mijn blog viel het mij op dat ik al veel verteld heb over alle leuke, ontspannende dingen die ik hier doe, maar over mijn stage heb ik nog niet echt veel geschreven. Laat ik dit toch even duidelijk stellen: ik werk hier wel degelijk :)
Hoewel ik me kan inbeelden dat jullie die indruk niet echt krijgen als jullie mijn verhalen lezen, daarom zal ik eens wat meer over mijn stage vertellen.
Laat ik beginnen bij de naam van mijn stageplaats, namelijk ‘Pebal’, wat staat voor ‘Programma de Educación Básica Laboral’. Pebal bestaat al sinds 1978 en is gesticht door de jezuïeten ter ere van de honderdste verjaardag van het ‘Colegio La Inmaculada’, een school gelegen in een gigantisch domein waar de ouders vermoedelijk behoorlijk wat geld moet neertellen voor de opleiding van hun kinderen. Het idee achter de stichting van Pebal was om (een deel van) de armere bevolking van Lima ook een kans te geven op onderwijs. Ondertussen is Pebal uitgegroeid tot een soort centrum waar je naast een school (kleuter- en lagere school, technisch onderwijs en volwassenenonderwijs) onder andere ook een ‘Centro de salud’ (centrum voor gezondheidszorg) vindt en uiteraard ook de psychologische consultatiedienst waar ik mijn stage doe. Deze dienst bestaat uit één gemeenschappelijke ruimte waar we zitten als er geen cliënten zijn en 3 kleine kamertjes waar de consultaties doorgaan. De dienstverlening is gratis, wat ik zeer positief vind, het gevolg is echter dat de mensen vaak niet komen opdagen als ze een afspraak hebben, of veel te laat komen of op een ander moment komen. Het is best frustrerend om te zitten wachten op iemand die uiteindelijk nooit komt opdagen en ik vind het ook verontrustend, want vaak hebben die mensen echt wel hulp nodig. We hebben dit jaar pech in de zin dat er niet veel mensen op consultatie komen. Wat de reden hiervan is weten we niet maar het is inderdaad een feit dat er dagen zijn waarop er niemand langskomt, en dan gaat de tijd soms wel traag vooruit. Gelukkig hebben we meestal wel nog iets voor te bereiden en weten we ons dus wel bezig te houden, maar het blijft jammer dat er niet wat meer mensen langskomen. En als ze dan toch komen, komen ze natuurlijk allemaal te samen!
Naast de consultaties geven we ook nog workshops, zowel aan ouders als aan kinderen. Zo hebben we deze week nog een workshop gegeven aan de ouders over het belang van het spel voor de ontwikkeling van kinderen. Normaal gezien moesten we deze workshop vorige week geven, maar uiteraard waren de ouders niet verwittigd en was er dus niemand komen opdagen…lang leve het gebrek aan communicatie en stiptheid hier in zuid-amerika! Deze week zijn er uiteindelijk 6 moeders komen opdagen, de helft met hun kinderen. Probeer maar eens deftig een workshop te geven in een zaal waar de akoestiek verschrikkelijk is en de kinderen zitten te roepen en te lopen :). Maar goed, ik heb hier wel al geleerd dat je de dingen nemen zoals ze zijn en proberen er het beste van te maken.
Met de kindjes zijn we op dit moment bezig met een workshop over emoties. Ik vind het super leuk om met die kindjes te werken, ze zijn altijd heel enthousiast als ze ons zien en we krijgen direct een dikke knuffel, maar na een uur ben ik ook altijd weer blij dat ik weg mag want het is ook super vermoeiend. Het klasje bestaat uit een stuk of 20 kindjes tussen 3 en 6 jaar en ze doen allemaal waar ze zin in hebben. Het is echt onmogelijk om ze allemaal samen in een kring te krijgen. Als je het mij vraag is er een groot gebrek aan discipline in die klas, de kindjes zijn duidelijk niet gewoon van regels op te volgen of van op een gepaste manier terecht gewezen te worden. Voor zover ik het mij kan herinneren was er toch heel wat meer orde in de klas toen ik een kleutertje was :). Ik zeg niet dat ik het beter zou doen hoor, maar ik heb er dan ook niet voor gekozen om kleuterleidster te zijn. Het is alleen wel jammer om te zien dat er verschillende kindjes zijn die nu al ‘verontrustend’ gedrag vertonen waarvan je weet dat dit nog perfect zou kunnen veranderen indien ze thuis en op school wat meer orde, routine en discipline zouden ervaren.
Binnenkort gaan we ook beginnen met een workshop die als doel heeft de psychomotorische ontwikkeling van de kindjes te stimuleren. We moeten ze nog ineen steken maar ik denk wel dat het leuk gaat worden!
Zo, nu hebben jullie toch een iets beter beeld van wat ik hier doe tijdens de week. Ik ga ook eens proberen wat foto’s te nemen zodat jullie ook kunnen zien hoe het eruit ziet, maar dan moet ik eerst mijn fototoestel eens meenemen naar Pebal. Jullie moeten je er niet veel bij voorstellen hoor, het is alles behalve een mooie buurt.
Ondertussen zit ik trouwens ook al dik over de helft van mijn verblijf in Lima…De tijd gaat hier echt verschrikkelijk snel. Ik weet dat ik dat al verschillende keren gezegd, maar het is echt waar. Voor ik het besef is er weer een week voorbij! En de komende twee weken zullen ook weer voorbij vliegen, donderdagavond (28 oktober) vertrek ik naar Argentinië om mijn familie en vrienden in Santa Fe te gaan bezoeken. Ik blijf er tot zondag 7 november. Spannend!! Ik kijk er echt super hard naar uit, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik ook wat zenuwen heb. Het zal raar zijn om iedereen terug te zien na meer dan 3 jaar…het zal een emotionele week worden denk ik.
En zo sluit ik dit blogbericht af met een niet stagegerelateerd onderwerp, om toch in de lijn te blijven van de andere berichten :)
Un abrazo!!
zondag 24 oktober 2010
dinsdag 12 oktober 2010
Verkiezingen enzo
Er zijn weer al twee weekjes voorbij sinds mijn onvergetelijke reis naar Cuzco en Machu Picchu, tijd voor een volgend berichtje!
Ondertussen zit ik al in de helft van mijn stage hier in Peru…Ik heb het gevoel dat ik nog maar pas begonnen ben en eigenlijk is dat ook zo. Twaalf weken is kort, te kort vind ik, maar ook weer beter dan niks dus ik klaag niet!
Na de rust en de zon in Cuzco was het toch weer even wennen aan de chaos in het vaak grijze Lima. Begrijp me niet verkeerd, in tegenstelling tot velen vind ik dat Lima ondanks het lawaai, de chaos, het vreselijke verkeer, de wolken, etc. ook zijn charmes heeft, maar het is en blijft een drukke grootstad. Zelfs nu, om 11 uur ’s avonds, hoor ik nog getoeter van auto’s, lang leve de oordopjes!
Oh ja, voor hen die het moest interesseren: mijn oog ziet er weer helemaal normaal en gezond uit, ik word niet langer vol medelijden aangekeken op straat. Uiteindelijk is het nog behoorlijk snel weggetrokken vind ik, op mijn benen kan ik soms weken met dezelfde blauwe plekken rondlopen. Dit even geheel terzijde.
Een dikke week geleden (zondag drie oktober) waren het hier verkiezingen. Toen we hier toekwamen hing Lima al vol met grote campagneborden, niet direct een mooi zicht. Er werd gestemd voor de burgemeesters in de verschillende districten en ook voor de burgemeester van Lima in het algemeen. Dit zal hoe dan ook een vrouw zijn aangezien de twee grote kanshebbers twee vrouwen zijn. Wie nu uiteindelijk gewonnen heeft is me eerlijk gezegd nog altijd niet duidelijk. Het was echt een nek aan nek race (nog geen procent verschil) en het gerucht ging de ronde dat er nieuwe verkiezingen zouden moeten plaatsvinden maar dat blijkt uiteindelijk toch niet het geval te zijn. Gelukkig maar, want heel Lima lag toch wat overhoop door de verkiezingen. In het weekend van de verkiezingen ging de mis niet door, cinema’s waren gesloten en het grappigste fenomeen vind ik dat van ‘la ley seca’. Deze ley (=wet) houdt in dat er vanaf de vrijdag voor de verkiezingen tem de maandag erna geen alcohol meer verkocht mag worden. Dit om ervoor te zorgen dat de Peruanen zeker nuchter zijn als ze gaan stemmen :)
In de winkel stond de alcohol achter slot en grendel en ook op restaurant en in cafés werd geen alcohol geschonken. Voor ons Belgen werd er wel een kleine uitzondering gemaakt, de wijn werd echter wel in een kan geserveerd ipv in de fles en er werd ons op het hart gedrukt dat we moesten zeggen dat we chicha (een typisch drankje van hier gemaakt van zwarte mais) aan het drinken waren indien ze het ons zouden vragen. Er staan wel degelijk zware boetes op het serveren van alcohol tijdens het weekend van de verkiezingen.
Maar goed, ik moet dus dringend eens zien te weten te komen wat de uiteindelijke resultaten zijn. Hoewel, als de politici hier ook maar een klein beetje lijken op de Belgische politici zal ik al lang terug in ons Belgenlandje zijn tegen dat er duidelijke beslissingen genomen zijn.
Het afgelopen weekend zijn we (=Ruth, Annelien, Iris, Lore en ik) (weer) eventjes op reis geweest. Ik heb even getwijfeld of ik wel mee zou gaan omdat we nog maar pas terug zijn van onze vorige reis maar ik ben heel blij dat ik uiteindelijk toch ben meegegaan. Het waren echt twee zalige dagen. Heel ontspannend ook. We zijn zaterdagnamiddag vertrokken met de bus vanuit Lima richting Paracas (een dikke vier uur rijden van Lima). Paracas is een klein dorpje gelegen aan de kust dat leeft van toerisme. Het dorpje zelf is niet echt speciaal maar op een half uurtje varen liggen de Islas Ballestas, die werkelijk prachtig zijn. Het zijn indrukwekkende rotsformaties, gelegen in de zee en bedekt met honderden en honderden vogels, pelikanen, pinguïns, zeehondjes,…. Ik heb nog nooit zoveel vogels bij elkaar gezien!
Het was echt indrukwekkend. En op de terugweg naar het vaste land hebben we ook dolfijnen gezien!
Na de boottocht hebben we een tour gemaakt doorheen ‘la reserva nacional de Paracas’ (het reservaat). Ook prachtig en niet met woorden te beschrijven. Er was alleen ongelooflijk veel wind, op bepaalde momenten dacht ik dat ik bijna zou wegwaaien, maar het uitzicht was zo mooi dat ik de wind er met plezier bijnam.
In de namiddag hebben we een bezoekje gebracht aan een ‘bodega de pisco’. We kregen een rondleiding en daarna hebben we ook verschillende soorten wijnen en pisco’s mogen proeven. Het proeven ging nogal aan een hoog tempo, gelukkig dat het kleine glaasjes waren! Daarna zijn we doorgereden naar Huacachina, waar we de tweede nacht hebben doorgebracht. Huacachina is een heel klein ‘dorpje’, omgeven door grote zandbergen en gelegen rondom een rivier, dat bestaat uit restaurants en hotelletjes. Klinkt vreselijk maar dat was het eigenlijk echt niet. Tenminste niet als je er maar een dagje bent. Zondagavond hebben we er, na een vermoeiende klim naar boven op de zandbergen, genoten van een prachtige zonsondergang en sterrenhemel. In Lima zie je geen sterren dus het was dubbel genieten. Maandagochtend zijn we met een buggy (lijkt een beetje op een grote gocart met een motor) doorheen de zandbergen gaan racen. Echt super leuk! We hebben ook gesandboard (een beetje zoals snowboarden maar dan in zand) maar na het één keer rechtopstaand te hebben geprobeerd zijn we overgegaan op onze buik. Veel leuker!
Daarna zijn we teruggekeerd naar ons hotelletje en hebben we genoten van het zonnetje en de rust. In de hangmat liggen, een lekkere jugo drinken, een duikje in het zwembad nemen…wat heeft een mens nog meer nodig?
Jammer genoeg komen aan mooie liedjes snel een einde en tegen half vijf hebben we de taxi richting Ica (stad gelegen op zo’n 10 minuutjes rijden van Huacachina en een klein uurtje van Paracas) genomen om daar de bus richting Lima te nemen.
Een zeer ontspannend weekendje dus, ideaal om de batterijen weer op te laden om zo met veel energie aan een nieuwe stageweek te kunnen beginnen!
Besos!!
Ondertussen zit ik al in de helft van mijn stage hier in Peru…Ik heb het gevoel dat ik nog maar pas begonnen ben en eigenlijk is dat ook zo. Twaalf weken is kort, te kort vind ik, maar ook weer beter dan niks dus ik klaag niet!
Na de rust en de zon in Cuzco was het toch weer even wennen aan de chaos in het vaak grijze Lima. Begrijp me niet verkeerd, in tegenstelling tot velen vind ik dat Lima ondanks het lawaai, de chaos, het vreselijke verkeer, de wolken, etc. ook zijn charmes heeft, maar het is en blijft een drukke grootstad. Zelfs nu, om 11 uur ’s avonds, hoor ik nog getoeter van auto’s, lang leve de oordopjes!
Oh ja, voor hen die het moest interesseren: mijn oog ziet er weer helemaal normaal en gezond uit, ik word niet langer vol medelijden aangekeken op straat. Uiteindelijk is het nog behoorlijk snel weggetrokken vind ik, op mijn benen kan ik soms weken met dezelfde blauwe plekken rondlopen. Dit even geheel terzijde.
Een dikke week geleden (zondag drie oktober) waren het hier verkiezingen. Toen we hier toekwamen hing Lima al vol met grote campagneborden, niet direct een mooi zicht. Er werd gestemd voor de burgemeesters in de verschillende districten en ook voor de burgemeester van Lima in het algemeen. Dit zal hoe dan ook een vrouw zijn aangezien de twee grote kanshebbers twee vrouwen zijn. Wie nu uiteindelijk gewonnen heeft is me eerlijk gezegd nog altijd niet duidelijk. Het was echt een nek aan nek race (nog geen procent verschil) en het gerucht ging de ronde dat er nieuwe verkiezingen zouden moeten plaatsvinden maar dat blijkt uiteindelijk toch niet het geval te zijn. Gelukkig maar, want heel Lima lag toch wat overhoop door de verkiezingen. In het weekend van de verkiezingen ging de mis niet door, cinema’s waren gesloten en het grappigste fenomeen vind ik dat van ‘la ley seca’. Deze ley (=wet) houdt in dat er vanaf de vrijdag voor de verkiezingen tem de maandag erna geen alcohol meer verkocht mag worden. Dit om ervoor te zorgen dat de Peruanen zeker nuchter zijn als ze gaan stemmen :)
In de winkel stond de alcohol achter slot en grendel en ook op restaurant en in cafés werd geen alcohol geschonken. Voor ons Belgen werd er wel een kleine uitzondering gemaakt, de wijn werd echter wel in een kan geserveerd ipv in de fles en er werd ons op het hart gedrukt dat we moesten zeggen dat we chicha (een typisch drankje van hier gemaakt van zwarte mais) aan het drinken waren indien ze het ons zouden vragen. Er staan wel degelijk zware boetes op het serveren van alcohol tijdens het weekend van de verkiezingen.
Maar goed, ik moet dus dringend eens zien te weten te komen wat de uiteindelijke resultaten zijn. Hoewel, als de politici hier ook maar een klein beetje lijken op de Belgische politici zal ik al lang terug in ons Belgenlandje zijn tegen dat er duidelijke beslissingen genomen zijn.
Het afgelopen weekend zijn we (=Ruth, Annelien, Iris, Lore en ik) (weer) eventjes op reis geweest. Ik heb even getwijfeld of ik wel mee zou gaan omdat we nog maar pas terug zijn van onze vorige reis maar ik ben heel blij dat ik uiteindelijk toch ben meegegaan. Het waren echt twee zalige dagen. Heel ontspannend ook. We zijn zaterdagnamiddag vertrokken met de bus vanuit Lima richting Paracas (een dikke vier uur rijden van Lima). Paracas is een klein dorpje gelegen aan de kust dat leeft van toerisme. Het dorpje zelf is niet echt speciaal maar op een half uurtje varen liggen de Islas Ballestas, die werkelijk prachtig zijn. Het zijn indrukwekkende rotsformaties, gelegen in de zee en bedekt met honderden en honderden vogels, pelikanen, pinguïns, zeehondjes,…. Ik heb nog nooit zoveel vogels bij elkaar gezien!
Het was echt indrukwekkend. En op de terugweg naar het vaste land hebben we ook dolfijnen gezien!
Na de boottocht hebben we een tour gemaakt doorheen ‘la reserva nacional de Paracas’ (het reservaat). Ook prachtig en niet met woorden te beschrijven. Er was alleen ongelooflijk veel wind, op bepaalde momenten dacht ik dat ik bijna zou wegwaaien, maar het uitzicht was zo mooi dat ik de wind er met plezier bijnam.
In de namiddag hebben we een bezoekje gebracht aan een ‘bodega de pisco’. We kregen een rondleiding en daarna hebben we ook verschillende soorten wijnen en pisco’s mogen proeven. Het proeven ging nogal aan een hoog tempo, gelukkig dat het kleine glaasjes waren! Daarna zijn we doorgereden naar Huacachina, waar we de tweede nacht hebben doorgebracht. Huacachina is een heel klein ‘dorpje’, omgeven door grote zandbergen en gelegen rondom een rivier, dat bestaat uit restaurants en hotelletjes. Klinkt vreselijk maar dat was het eigenlijk echt niet. Tenminste niet als je er maar een dagje bent. Zondagavond hebben we er, na een vermoeiende klim naar boven op de zandbergen, genoten van een prachtige zonsondergang en sterrenhemel. In Lima zie je geen sterren dus het was dubbel genieten. Maandagochtend zijn we met een buggy (lijkt een beetje op een grote gocart met een motor) doorheen de zandbergen gaan racen. Echt super leuk! We hebben ook gesandboard (een beetje zoals snowboarden maar dan in zand) maar na het één keer rechtopstaand te hebben geprobeerd zijn we overgegaan op onze buik. Veel leuker!
Daarna zijn we teruggekeerd naar ons hotelletje en hebben we genoten van het zonnetje en de rust. In de hangmat liggen, een lekkere jugo drinken, een duikje in het zwembad nemen…wat heeft een mens nog meer nodig?
Jammer genoeg komen aan mooie liedjes snel een einde en tegen half vijf hebben we de taxi richting Ica (stad gelegen op zo’n 10 minuutjes rijden van Huacachina en een klein uurtje van Paracas) genomen om daar de bus richting Lima te nemen.
Een zeer ontspannend weekendje dus, ideaal om de batterijen weer op te laden om zo met veel energie aan een nieuwe stageweek te kunnen beginnen!
Besos!!
Abonneren op:
Posts (Atom)