'De tijd gaat snel, gebruik hem wel!', een uitspraak die ik van mijn oma geleerd heb en die hier in Lima zeker van toepassing is! De dagen lijken hier voorbij te vliegen, ik verveel me hier absoluut niet!
Wat heb ik nog allemaal gedaan? Afgelopen zaterdag zijn we naar El Parque de Las Leyendas, of ook wel gekend als 'el zoológico (=zoo)' geweest! Het was wel grappig want we liepen daar tussen allemaal gezinnetjes. Het was denk ik de grootste zoo waar ik al ooit in heb rondgelopen, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik er meer van had verwacht. Sommige dieren zaten ook in extreem kleine kooien, wat ik echt niet begrijp want ze hebben daar een zee van plaats. Maar we hebben wel veel diertjes gezien: lama's, vicuñas, alpacas, vogels in allerlei soorten en maten, schapen, beren, aapjes, (reuzegrote) schildpadden, en zo kan ik wel nog even doorgaan.
Zaterdagavond hebben we, na het eten van een lekkere groentenlasagne (ik heb hier tot nu toe altijd al super lekker (en veel!) gegeten, dit even geheel terzijde), onze eerste stapjes gezet in het Limanese nachtleven. Het was weer even wennen aan de overvolle dansvloer en vooral aan het grote aantal mannen op de dansvloer!
En om er helemaal een 'peruaanse' nacht van te maken heb ik ook mijn eerste 'pisco sour' gedronken. Pisco is een van de meest bekende dranken van Peru, en pisco sour is een cocktail gemaakt op basis van pisco. Het heeft me gesmaakt! Rond twee uur-half drie wouden we dan naar een discotheek trekken (daarvoor zaten we in een soort bar/pub) maar die bleek jammer genoeg overvol te zitten. Aangezien iedereen eigenlijk super moe was, zijn we dan maar naar huis vertrokken. Jammer genoeg viel onze taxi na enkele meters stil. Daar stonden we dan, in het midden van de weg en verlangend naar ons bedje. Gelukkig was Javier (='mede-uitbater' van Casa Marfil, waar we verblijven) bij ons en heeft hij snel een nieuwe taxi vastgekregen.
En zo zat onze eerste kennismaking met Lima by night er ook weeral op. Van mij mogen er gerust nog van die avonden volgen :)
En zondag hebben we, helemaal volgens de zuid-amerikaanse traditie, gebarbequed! Het is te zeggen: wij (de vrouwen) hebben groentjes en dergelijke gesneden en de mannen (Javier, Bruno en een vriend van Javier) hebben voor het vlees gezorgd. En zo heb ik voor de eerste keer anticuhco (=hart van de koe) gegeten, best lekker eigenlijk. Ennnn, we hebben frietjes gebakken, echte frietjes! Njamieeee. Het was een heus festijn! Het was ook een dagvullend programma, maar dat mag wel op een luie zondag.
En gisteren (dinsdag) had ik mijn eerste 'echte' stagedag. Pebal bestaat eigenlijk uit een aantal kantoortjes waar mensen van alle leeftijden gratis op psychologische consultatie kunnen komen. Tot nu toe is er echter nog niet veel volk omdat het net vakantie is geweest en de mensen nog niet goed weten dat Pebal terug open is en wat de nieuwe openingsuren zijn. Hopelijk komt daar snel wat verandering in, maar als ik mijn 'collega's' mag geloven zal dat zeker het geval zijn. We worden er wel echt ingesmeten en dat is soms wel wat frustrerend en beangstigend. Maar goed, moeilijk gaat ook zeggen we dan! hmhm...
Op dit moment is het niet echt zoals ik verwacht had, maar het zijn de eerste dagen en ik ben er vrij zeker van dat het allemaal nog zal veranderen. Ik hou jullie zeker op de hoogte.
Oh ja, nog even kort voor ik afsluit: mijn adres staat nu ook op mijn blog. Zaterdag is de eerste post toegekomen (voor Annelien), iedereen was zeer enthousiast maar toch ook een klein beetje jaloers. Dus (voor moest de hint nog niet duidelijk zijn), als er iemand eens wat tijd/zin heeft: een kaartje is altijd welkom, want post krijgen is toch nog iets anders dan een mailtje :)
Zo, dit gezegd zijnde ga ik eens afsluiten. Hasta pronto!!
woensdag 25 augustus 2010
woensdag 18 augustus 2010
La vida en Lima
Al meer dan een week in Lima! Aan de ene kant heb ik al zoveel indrukken opgedaan dat ik het gevoel heb dat ik hier al veel langer ben, langs de andere kant kan ik niet geloven dat er al meer dan een week voorbij is...
De jetlag is ondertussen verwerkt en ik begin al gewend te raken aan de verkeerschaos en het eeuwige getoeter. Ook straten oversteken begint steeds beter te gaan, ik heb al door dat je vooral niet te veel mag twijfelen en gewoon goed door moet stappen/lopen eens je besloten hebt over te steken. Ik begin zelfs het systeem van de bussen steeds beter door te hebben, hoewel ik nog altijd geen echte systematiek zie in het tarief: soms moet je een sol betalen, dan weer een sol en twintig cent, soms zelfs een sol en vijftig cent...het is wel duidelijk dat je best onderhandelt over de prijs vóór je op de bust stapt. En zo begin ik langzamerhand te wennen aan 'la vida en Lima'. Hoewel, ik kijk toch ook nog af en toe mijn ogen uit...
Vooral aan de kloof tussen rijk en arm die hier zo ongelooflijk duidelijk is kan ik moeilijk wennen. Er zijn wijken waar je kasten van huizen ziet, met de mooiste auto's en omgeven met alle mogelijke beveiliging die je je maar kan inbeelden, daarnaast heb je ook vreselijk arme wijken en cerros (heuvels) die volledig bedekt zijn met huisjes die meer weg hebben van kartonnen doosjes, waar mensen wonen die amper een sol hebben om te overleven. Je wordt er toch even stil van als je dit van dichtbij ziet. Afgelopen zaterdag had Professor Luiz Ramirez, een goede vriend van professor Corveleyn, Bruno, Ruth en nog één iemand van de groep uitgenodigd om samen met hem een bezoek te brengen aan Villa el Salvador, een zeer arme buitenwijk van Lima. Ruth is één van 5 psychologen die ook hier in Lima haar stage doet en Bruno is haar vriend, hij studeert hier een half jaar. We moesten er vroeg voor uit ons bedje komen, maar ik ben heel blij dat ik de kans gekregen heb om mee te gaan. Eerst zijn we gaan ontbijten bij el Padre van Villa el Salvador (de pastoor), daarna zijn we allemaal samen in klein oud autootje gekropen (ik op de schoot van Ruth want anders konden we er niet allemaal in) en hebben we een tocht gemaakt door Villa el Salvador. We hebben verschillende 'capillas' (kapelletjes) bezocht, een gezondheidscentrum, een comdedor waar de armste inwoners van Villa el Salvador van maandag tot vrijdag gratis kunnen komen eten, ...Overal werd el Padre, en ook wij, enorm hartelijk ontvangen. Het is duidelijk dat deze man zeer veel betekent voor de inwoners van Villa el Salvador en dat ze enorm veel putten uit hun geloof. Het was mooi om te zien hoe hard deze mensen zich inzetten voor elkaar. Het was echter ook schrijnend om de armoede van zo dichtbij met eigen ogen te zien, ik kreeg er op bepaalde momenten kippenvel van en werd er, zoals ik al zei, helemaal stil van. Het heeft me nog maar eens doen inzien hoe verwend wij zijn. Een dag die ik zeker niet snel zal vergeten...
Zondag hebben we dan weer de toerist uitgehangen en zijn we naar Pachacámac, ruines van een soort bedevaartoord een dertigtal km buiten Lima, geweest. Het was een interessante uitstap die zeker de moeite waard was!De rit ernaar toe was wel een beetje spannend: ik zat helemaal vooraan in de bus (ze hebben hier vaak ook zitplaatsen naast de chauffeur) waardoor ik iets te goed kon zien hoe dicht men hier tegen elkaar rijdt, maar goed, ik ga er maar van uit dat de chauffeurs weten wat ze doen, ze rijden immers al heel hun leven zo :)
Maandag was dan, dacht ik, de laatste vakantiedag, want ik ging er van uit dat ik dinsdag (gisteren) zou beginnen met mijn stage, ik was echter eventjes vergeten dat we hier in zuid-amerika zijn...Ik ben gisteren wel voor de eerste keer naar mijn stageplaats geweest, maar daar is het zo ook ongeveer bij gebleven. Toen we er toekwamen na een busrit van een klein uur (wat nog goed meevalt, ik had verwacht dat we langer onderweg zouden zijn) hebben we wat uitleg gekregen over waar alles staat enz, maar wat ze nu precies van ons verwachten is me nog altijd niet helemaal duidelijk, hoewel ik wel de indruk heb dat ze veel van ons verwachten. Het wordt echt een sprong in het onbekende! Het is me ook nog altijd niet duidelijk tot wanneer en hoeveel ik precies zal moeten werken, zo moesten we vandaag bijvoorbeeld al niet gaan, en morgen eigenlijk ook niet, maar ik heb gezegd dat we toch wel even zullen gaan in de voormiddag, om12u moeten we dan op de universiteit zijn voor een of andere bijeenkomst. Ik wist eigenlijk wel dat het zo zou gaan, ik ken de zuid-amerikaanse cultuur ondertussen wel een beetje, die grotere 'laksheid' of hoe je het ook wil noemen, is ook een van zijn vele charmes vind ik, maar toch hoop ik dat er snel wat duidelijkheid komt en dat we volgende week echt kunnen beginnen!
Maar vandaag had ik dus nog een onverwachte vakantiedag waardoor ik nog eens tijd had om op mijn blog te schrijven, want de dagen vliegen hier echt voorbij! Er is ook zoveel te doen en te ontdekken hier! En ik moet het er van nemen nu het nog kan, want eens mijn stage echt begint (hopelijk snel :)) zal ik veel minder vrije tijd hebben.
Zo, ik genoeg geschreven voor vandaag, hopelijk kan ik in mijn volgende bericht een verslag geven over mijn eerste stage-ervaringen! Vergeet ook niet af en toe naar de foto's kijken ik probeer er regelmatig nieuwe bij te zetten.
Un beso y abrazo vanuit Lima!
De jetlag is ondertussen verwerkt en ik begin al gewend te raken aan de verkeerschaos en het eeuwige getoeter. Ook straten oversteken begint steeds beter te gaan, ik heb al door dat je vooral niet te veel mag twijfelen en gewoon goed door moet stappen/lopen eens je besloten hebt over te steken. Ik begin zelfs het systeem van de bussen steeds beter door te hebben, hoewel ik nog altijd geen echte systematiek zie in het tarief: soms moet je een sol betalen, dan weer een sol en twintig cent, soms zelfs een sol en vijftig cent...het is wel duidelijk dat je best onderhandelt over de prijs vóór je op de bust stapt. En zo begin ik langzamerhand te wennen aan 'la vida en Lima'. Hoewel, ik kijk toch ook nog af en toe mijn ogen uit...
Vooral aan de kloof tussen rijk en arm die hier zo ongelooflijk duidelijk is kan ik moeilijk wennen. Er zijn wijken waar je kasten van huizen ziet, met de mooiste auto's en omgeven met alle mogelijke beveiliging die je je maar kan inbeelden, daarnaast heb je ook vreselijk arme wijken en cerros (heuvels) die volledig bedekt zijn met huisjes die meer weg hebben van kartonnen doosjes, waar mensen wonen die amper een sol hebben om te overleven. Je wordt er toch even stil van als je dit van dichtbij ziet. Afgelopen zaterdag had Professor Luiz Ramirez, een goede vriend van professor Corveleyn, Bruno, Ruth en nog één iemand van de groep uitgenodigd om samen met hem een bezoek te brengen aan Villa el Salvador, een zeer arme buitenwijk van Lima. Ruth is één van 5 psychologen die ook hier in Lima haar stage doet en Bruno is haar vriend, hij studeert hier een half jaar. We moesten er vroeg voor uit ons bedje komen, maar ik ben heel blij dat ik de kans gekregen heb om mee te gaan. Eerst zijn we gaan ontbijten bij el Padre van Villa el Salvador (de pastoor), daarna zijn we allemaal samen in klein oud autootje gekropen (ik op de schoot van Ruth want anders konden we er niet allemaal in) en hebben we een tocht gemaakt door Villa el Salvador. We hebben verschillende 'capillas' (kapelletjes) bezocht, een gezondheidscentrum, een comdedor waar de armste inwoners van Villa el Salvador van maandag tot vrijdag gratis kunnen komen eten, ...Overal werd el Padre, en ook wij, enorm hartelijk ontvangen. Het is duidelijk dat deze man zeer veel betekent voor de inwoners van Villa el Salvador en dat ze enorm veel putten uit hun geloof. Het was mooi om te zien hoe hard deze mensen zich inzetten voor elkaar. Het was echter ook schrijnend om de armoede van zo dichtbij met eigen ogen te zien, ik kreeg er op bepaalde momenten kippenvel van en werd er, zoals ik al zei, helemaal stil van. Het heeft me nog maar eens doen inzien hoe verwend wij zijn. Een dag die ik zeker niet snel zal vergeten...
Zondag hebben we dan weer de toerist uitgehangen en zijn we naar Pachacámac, ruines van een soort bedevaartoord een dertigtal km buiten Lima, geweest. Het was een interessante uitstap die zeker de moeite waard was!De rit ernaar toe was wel een beetje spannend: ik zat helemaal vooraan in de bus (ze hebben hier vaak ook zitplaatsen naast de chauffeur) waardoor ik iets te goed kon zien hoe dicht men hier tegen elkaar rijdt, maar goed, ik ga er maar van uit dat de chauffeurs weten wat ze doen, ze rijden immers al heel hun leven zo :)
Maandag was dan, dacht ik, de laatste vakantiedag, want ik ging er van uit dat ik dinsdag (gisteren) zou beginnen met mijn stage, ik was echter eventjes vergeten dat we hier in zuid-amerika zijn...Ik ben gisteren wel voor de eerste keer naar mijn stageplaats geweest, maar daar is het zo ook ongeveer bij gebleven. Toen we er toekwamen na een busrit van een klein uur (wat nog goed meevalt, ik had verwacht dat we langer onderweg zouden zijn) hebben we wat uitleg gekregen over waar alles staat enz, maar wat ze nu precies van ons verwachten is me nog altijd niet helemaal duidelijk, hoewel ik wel de indruk heb dat ze veel van ons verwachten. Het wordt echt een sprong in het onbekende! Het is me ook nog altijd niet duidelijk tot wanneer en hoeveel ik precies zal moeten werken, zo moesten we vandaag bijvoorbeeld al niet gaan, en morgen eigenlijk ook niet, maar ik heb gezegd dat we toch wel even zullen gaan in de voormiddag, om12u moeten we dan op de universiteit zijn voor een of andere bijeenkomst. Ik wist eigenlijk wel dat het zo zou gaan, ik ken de zuid-amerikaanse cultuur ondertussen wel een beetje, die grotere 'laksheid' of hoe je het ook wil noemen, is ook een van zijn vele charmes vind ik, maar toch hoop ik dat er snel wat duidelijkheid komt en dat we volgende week echt kunnen beginnen!
Maar vandaag had ik dus nog een onverwachte vakantiedag waardoor ik nog eens tijd had om op mijn blog te schrijven, want de dagen vliegen hier echt voorbij! Er is ook zoveel te doen en te ontdekken hier! En ik moet het er van nemen nu het nog kan, want eens mijn stage echt begint (hopelijk snel :)) zal ik veel minder vrije tijd hebben.
Zo, ik genoeg geschreven voor vandaag, hopelijk kan ik in mijn volgende bericht een verslag geven over mijn eerste stage-ervaringen! Vergeet ook niet af en toe naar de foto's kijken ik probeer er regelmatig nieuwe bij te zetten.
Un beso y abrazo vanuit Lima!
woensdag 11 augustus 2010
Los primeros días
Nu ik al bijna drie dagen in Lima ben, wordt het tijd dat ik eens iets schrijf op mijn blog.
Na veel bagagestress maar gelukkig een rustige vlucht zijn we maandagochtend in de vroege uurtjes geland in Lima. Ik was toch blij om na 12 uur weer vaste grond onder mijn voetjes te hebben en het is een heerlijk gevoel om weer in Zuid-Amerika te zijn!
Eens voorbij de douane was het wachten op de bagage, iets wat ik elke keer weer spannend vind, maar al onze zakken (het waren er heel wat!) zijn mooi samen met ons aangekomen in Lima.
Er waren twee grote taxi's nodig om ons en onze zakken naar Casa Marfil, ons stekje voor de komende maanden, te brengen. Het was een spannend ritje dat direct een goede kennismaking inhield met de peruviaanse rijstijl. Verkeersregels kennen ze hier niet echt, wie eerst is, heeft voorrang en in plaats van hun pinkers te gebruiken zitten ze hier voortdurend te toeteren. De meeste auto's die je hier ziet rondrijden zouden bij ons ook al jaren niet meer door de keuring geraken, soms hangen ze echt bijna letterlijk met plakband aan elkaar. De straat oversteken is ook altijd een beetje spannend maar we beginnen het al te leren.
Ons huisje, Casa Marfil, is super gezellig, we hebben het echt getroffen! Boven is er een leuk terrasje, waar ook de meeste van onze kamers op uit komen. Beneden is er een gemeenschappelijke ruimte en ook een keuken, een echt huisje dus! Er is ook een supermarkt super dichtbij die we al verschillende bezoekjes hebben gebracht. We hebben trouwens al verschillende keren van het zonnetje kunnen genieten op ons terrasje, iets wat blijkbaar eerder uitzonderlijk is voor de winter in Lima, maar je hoort ons zeker niet klagen!
Gisteren hebben we voor de eerste keer een bus genomen, ook een heel avontuur! Je hebt hier geen buslijnen, maar op elke bus staan de namen van de grote straten waar ze doorrijden en er is ook telkens een mannetje dat luidkeels staat te roepen waar de bus naartoe rijdt. Je hebt ook bussen in alle maten en soorten. Ik heb het systeem nog niet helemaal door maar dat komt zeker nog wel!
Deze eerste dagen hebben we ons al vooral bezig gehouden met praktische zaken en natuurlijk ook met een eertse verkenning van Lima. De stad is alleen zo gigantisch groot dat ik denk dat ik zelfs na 4 maanden vele delen van Lima nog niet goed zal kennen. Het is toch wel even wennen als je een stadje zoals Leuven gewoon bent. Het is ook weer een heel ander Zuid-Amerika dan Argentinië, maar er zijn ook zeker gelijkenissen, zoals het feit dat de mensen hier super vriendelijk zijn en je helpen waar ze kunnen. Soms voelen we ons ook wel een attractie als we met ons negen over straat lopen, want met ons europese uiterlijk vallen we hier natuurlijk heel hard op.
Morgen hebben Lore (mijn stagegenootje) en ik een eerste afspraak met onze stagebegeleidster. We moeten naar de Universidad de Lima, en het zal al een hele onderneming worden om daar te geraken, we moeten bijna heel Lima doorkruisen! We moeten ook nog uitzoeken welke bus we moeten nemen...super spannend allemaal!
Straks gaan we nog iets eten en dan zal ik toch maar weer vroeg mijn bedje inkruipen want het zijn vermoeiende dagen en de jetlag is ook nog niet verwerkt.
Het is moeilijk om de eerste indrukken hier neer te schrijven, want het zijn er veel te veel, maar ik heb mijn best gedaan toch een beetje een beeld te schetsen van mijn eerste daagjes hier.
Wordt vervolgd!
Na veel bagagestress maar gelukkig een rustige vlucht zijn we maandagochtend in de vroege uurtjes geland in Lima. Ik was toch blij om na 12 uur weer vaste grond onder mijn voetjes te hebben en het is een heerlijk gevoel om weer in Zuid-Amerika te zijn!
Eens voorbij de douane was het wachten op de bagage, iets wat ik elke keer weer spannend vind, maar al onze zakken (het waren er heel wat!) zijn mooi samen met ons aangekomen in Lima.
Er waren twee grote taxi's nodig om ons en onze zakken naar Casa Marfil, ons stekje voor de komende maanden, te brengen. Het was een spannend ritje dat direct een goede kennismaking inhield met de peruviaanse rijstijl. Verkeersregels kennen ze hier niet echt, wie eerst is, heeft voorrang en in plaats van hun pinkers te gebruiken zitten ze hier voortdurend te toeteren. De meeste auto's die je hier ziet rondrijden zouden bij ons ook al jaren niet meer door de keuring geraken, soms hangen ze echt bijna letterlijk met plakband aan elkaar. De straat oversteken is ook altijd een beetje spannend maar we beginnen het al te leren.
Ons huisje, Casa Marfil, is super gezellig, we hebben het echt getroffen! Boven is er een leuk terrasje, waar ook de meeste van onze kamers op uit komen. Beneden is er een gemeenschappelijke ruimte en ook een keuken, een echt huisje dus! Er is ook een supermarkt super dichtbij die we al verschillende bezoekjes hebben gebracht. We hebben trouwens al verschillende keren van het zonnetje kunnen genieten op ons terrasje, iets wat blijkbaar eerder uitzonderlijk is voor de winter in Lima, maar je hoort ons zeker niet klagen!
Gisteren hebben we voor de eerste keer een bus genomen, ook een heel avontuur! Je hebt hier geen buslijnen, maar op elke bus staan de namen van de grote straten waar ze doorrijden en er is ook telkens een mannetje dat luidkeels staat te roepen waar de bus naartoe rijdt. Je hebt ook bussen in alle maten en soorten. Ik heb het systeem nog niet helemaal door maar dat komt zeker nog wel!
Deze eerste dagen hebben we ons al vooral bezig gehouden met praktische zaken en natuurlijk ook met een eertse verkenning van Lima. De stad is alleen zo gigantisch groot dat ik denk dat ik zelfs na 4 maanden vele delen van Lima nog niet goed zal kennen. Het is toch wel even wennen als je een stadje zoals Leuven gewoon bent. Het is ook weer een heel ander Zuid-Amerika dan Argentinië, maar er zijn ook zeker gelijkenissen, zoals het feit dat de mensen hier super vriendelijk zijn en je helpen waar ze kunnen. Soms voelen we ons ook wel een attractie als we met ons negen over straat lopen, want met ons europese uiterlijk vallen we hier natuurlijk heel hard op.
Morgen hebben Lore (mijn stagegenootje) en ik een eerste afspraak met onze stagebegeleidster. We moeten naar de Universidad de Lima, en het zal al een hele onderneming worden om daar te geraken, we moeten bijna heel Lima doorkruisen! We moeten ook nog uitzoeken welke bus we moeten nemen...super spannend allemaal!
Straks gaan we nog iets eten en dan zal ik toch maar weer vroeg mijn bedje inkruipen want het zijn vermoeiende dagen en de jetlag is ook nog niet verwerkt.
Het is moeilijk om de eerste indrukken hier neer te schrijven, want het zijn er veel te veel, maar ik heb mijn best gedaan toch een beetje een beeld te schetsen van mijn eerste daagjes hier.
Wordt vervolgd!
maandag 2 augustus 2010
Een woordje uitleg
4 augustus 2005, een dag die ik niet snel zal vergeten. Met een zeer klein hartje ben ik toen op het vliegtuig gestapt. Eindbestemming: Santa Fe, Argentinie. Elf maanden heb ik in Argentinië gewoond, en hoewel dit in het begin eindeloos leek, bleek het op het einde veel te kort te zijn.
Nu, vijf jaar later, sta ik voor een volgend avontuur, dat zich eveneens zal afspelen in Zuid-Amerika.
Samen met 4 medepsychologiestudenten en 4 pedagogiestudenten zal ik in het kader van mijn stage vanaf 9 augustus tot half december te vinden zijn in Lima, Peru. In Januari 2011 start dan het 2e deel van mijn stage, in België. Mijn stage in Peru gaat door in een buurthuis, Pebal genaamd, dat haar deuren openstelt voor de arme bevolking van de oude stad en buitenwijken van Lima. Ik zal me onder meer bezig houden met de begeleiding van kinderen, het geven van workshops omtrent belangrijke thema's (bv. drugs, tienerzwangerschappen, etc) en informatieverstrekking aan ouders en hun kinderen.
Veel meer weet ik op dit moment nog niet, maar dat maakt het juist spannend!
Ik ben er zeker van dat het een zeer leerrijke en interessante ervaring zal zijn. Ik heb er zin in!
Via deze blog hou ik jullie op de hoogte van mijn ervaringen in Peru, ik doe mijn best ze regelmatig te updaten! Uit ervaring weet ik dat ik niet de neiging heb mijn ervaringen neer te schrijven (zowel van mijn jaar in Argentinië als van mijn jaar in Valencia (erasmus van september 2008 tot juli 2009) heb ik amper iets op papier staan), achteraf gezien vind ik dat super jammer. Hopelijk stimuleert het bijhouden van deze blog me om hier eindelijk eens wat verandering in te brengen!
Nu, vijf jaar later, sta ik voor een volgend avontuur, dat zich eveneens zal afspelen in Zuid-Amerika.
Samen met 4 medepsychologiestudenten en 4 pedagogiestudenten zal ik in het kader van mijn stage vanaf 9 augustus tot half december te vinden zijn in Lima, Peru. In Januari 2011 start dan het 2e deel van mijn stage, in België. Mijn stage in Peru gaat door in een buurthuis, Pebal genaamd, dat haar deuren openstelt voor de arme bevolking van de oude stad en buitenwijken van Lima. Ik zal me onder meer bezig houden met de begeleiding van kinderen, het geven van workshops omtrent belangrijke thema's (bv. drugs, tienerzwangerschappen, etc) en informatieverstrekking aan ouders en hun kinderen.
Veel meer weet ik op dit moment nog niet, maar dat maakt het juist spannend!
Ik ben er zeker van dat het een zeer leerrijke en interessante ervaring zal zijn. Ik heb er zin in!
Via deze blog hou ik jullie op de hoogte van mijn ervaringen in Peru, ik doe mijn best ze regelmatig te updaten! Uit ervaring weet ik dat ik niet de neiging heb mijn ervaringen neer te schrijven (zowel van mijn jaar in Argentinië als van mijn jaar in Valencia (erasmus van september 2008 tot juli 2009) heb ik amper iets op papier staan), achteraf gezien vind ik dat super jammer. Hopelijk stimuleert het bijhouden van deze blog me om hier eindelijk eens wat verandering in te brengen!
Abonneren op:
Posts (Atom)