La vida en Lima

Al meer dan een week in Lima! Aan de ene kant heb ik al zoveel indrukken opgedaan dat ik het gevoel heb dat ik hier al veel langer ben, langs de andere kant kan ik niet geloven dat er al meer dan een week voorbij is...

De jetlag is ondertussen verwerkt en ik begin al gewend te raken aan de verkeerschaos en het eeuwige getoeter. Ook straten oversteken begint steeds beter te gaan, ik heb al door dat je vooral niet te veel mag twijfelen en gewoon goed door moet stappen/lopen eens je besloten hebt over te steken. Ik begin zelfs het systeem van de bussen steeds beter door te hebben, hoewel ik nog altijd geen echte systematiek zie in het tarief: soms moet je een sol betalen, dan weer een sol en twintig cent, soms zelfs een sol en vijftig cent...het is wel duidelijk dat je best onderhandelt over de prijs vóór je op de bust stapt. En zo begin ik langzamerhand te wennen aan 'la vida en Lima'. Hoewel, ik kijk toch ook nog af en toe mijn ogen uit...
Vooral aan de kloof tussen rijk en arm die hier zo ongelooflijk duidelijk is kan ik moeilijk wennen. Er zijn wijken waar je kasten van huizen ziet, met de mooiste auto's en omgeven met alle mogelijke beveiliging die je je maar kan inbeelden, daarnaast heb je ook vreselijk arme wijken en cerros (heuvels) die volledig bedekt zijn met huisjes die meer weg hebben van kartonnen doosjes, waar mensen wonen die amper een sol hebben om te overleven. Je wordt er toch even stil van als je dit van dichtbij ziet. Afgelopen zaterdag had Professor Luiz Ramirez, een goede vriend van professor Corveleyn, Bruno, Ruth en nog één iemand van de groep uitgenodigd om samen met hem een bezoek te brengen aan Villa el Salvador, een zeer arme buitenwijk van Lima. Ruth is één van 5 psychologen die ook hier in Lima haar stage doet en Bruno is haar vriend, hij studeert hier een half jaar. We moesten er vroeg voor uit ons bedje komen, maar ik ben heel blij dat ik de kans gekregen heb om mee te gaan. Eerst zijn we gaan ontbijten bij el Padre van Villa el Salvador (de pastoor), daarna zijn we allemaal samen in klein oud autootje gekropen (ik op de schoot van Ruth want anders konden we er niet allemaal in) en hebben we een tocht gemaakt door Villa el Salvador. We hebben verschillende 'capillas' (kapelletjes) bezocht, een gezondheidscentrum, een comdedor waar de armste inwoners van Villa el Salvador van maandag tot vrijdag gratis kunnen komen eten, ...Overal werd el Padre, en ook wij, enorm hartelijk ontvangen. Het is duidelijk dat deze man zeer veel betekent voor de inwoners van Villa el Salvador en dat ze enorm veel putten uit hun geloof. Het was mooi om te zien hoe hard deze mensen zich inzetten voor elkaar.  Het was echter ook schrijnend om de armoede van zo dichtbij met eigen ogen te zien, ik kreeg er op bepaalde momenten kippenvel van en werd er, zoals ik al zei, helemaal stil van. Het heeft me nog maar eens doen inzien hoe verwend wij zijn. Een dag die ik zeker niet snel zal vergeten...

Zondag hebben we dan weer de toerist uitgehangen en zijn we naar Pachacámac, ruines van een soort bedevaartoord een dertigtal km buiten Lima, geweest. Het was een interessante uitstap die zeker de moeite waard was!De rit ernaar toe was wel een beetje spannend: ik zat helemaal vooraan in de bus (ze hebben hier vaak ook zitplaatsen naast de chauffeur) waardoor ik iets te goed kon zien hoe dicht men hier tegen elkaar rijdt, maar goed, ik ga er maar van uit dat de chauffeurs weten wat ze doen, ze rijden immers al heel hun leven zo :)

Maandag was dan, dacht ik, de laatste vakantiedag, want ik ging er van uit dat ik dinsdag (gisteren) zou beginnen met mijn stage, ik was echter eventjes vergeten dat we hier in zuid-amerika zijn...Ik ben gisteren wel voor de eerste keer naar mijn stageplaats geweest, maar daar is het zo ook ongeveer bij gebleven. Toen we er toekwamen na een busrit van een klein uur (wat nog goed meevalt, ik had verwacht dat we langer onderweg zouden zijn) hebben we wat uitleg gekregen over waar alles staat enz, maar wat ze nu precies van ons verwachten is me nog altijd niet helemaal duidelijk, hoewel ik wel de indruk heb dat ze veel van ons verwachten. Het wordt echt een sprong in het onbekende! Het is me ook nog altijd niet duidelijk tot wanneer en hoeveel ik precies zal moeten werken, zo moesten we vandaag bijvoorbeeld al niet gaan, en morgen eigenlijk ook niet, maar ik heb gezegd dat we toch wel even zullen gaan in de voormiddag, om12u moeten we dan op de universiteit zijn voor een of andere bijeenkomst. Ik wist eigenlijk wel dat het zo zou  gaan, ik ken de zuid-amerikaanse cultuur ondertussen wel een beetje, die grotere 'laksheid' of hoe je het ook wil noemen, is ook een van zijn vele charmes vind ik, maar toch hoop ik dat er snel wat duidelijkheid komt en dat we volgende week echt kunnen beginnen!

Maar vandaag had ik dus nog een onverwachte vakantiedag waardoor ik nog eens tijd had om op mijn blog te schrijven, want de dagen vliegen hier echt voorbij! Er is ook zoveel te doen en te ontdekken hier! En ik moet het er van nemen nu het nog kan, want eens mijn stage echt begint (hopelijk snel :)) zal ik veel minder vrije tijd hebben.
Zo, ik genoeg geschreven voor vandaag, hopelijk kan ik in mijn volgende bericht een verslag geven over mijn eerste stage-ervaringen! Vergeet ook niet af en toe naar de foto's kijken ik probeer er regelmatig nieuwe bij te zetten.
Un beso y abrazo vanuit Lima!