Op verkenning in Peru en Bolivia!

Over een dikke 3 weken vertrekken we richting België, hoog tijd dus voor een laatste (?) berichtje vanuit Lima.
Ik kan niet geloven dat dit jaar al weer bijna voorbij is…Binnenkort is het weer zover: valiezen maken, afscheid nemen, vlieger op en...hop, ik ben weer in België (voor even dan toch), alsof ik nooit ben weggeweest. Toch zal het terugkeren deze keer heel anders zijn dan na al mijn voorgaande buitenlandse “tripjes”: ik stap op 1 oktober immers niet alleen op de vlieger, Renzo gaat ook mee! Hopelijk verveelt hij zich, als geboren en getogen Limeño, niet dood in een stad die even groot of misschien kleiner is dan een wijk hier in Lima…

Maar genoeg nu over de terugkeer, op dit moment zijn we nog steeds in Lima!

Aangezien ik op dit moment weer gewoon aan het werk ben (het einde komt wel zeer dichtbij!), lijkt het mij interessanter een paar maandjes terug te keren in de tijd, meer bepaald een tweetal maandjes: 10 juli, 17u30, tijd voor bezoek uit België, dit keer van de mama en de papa!
Na enkele dagen Lima en kennismaking van mama en papa met de familie van Renzo, was het tijd om wat meer van Peru te verkennen. De eerste stop was Ayacucho, een stad gelegen op zo een 8 a 10 uur rijden van Lima, meer in het binnenland. Een leuk, gezellig stadje waar ik mijn 25^e verjaardag heb gevierd en waar we 2 zeer mooie en interessante tours hebben gedaan.
Vanuit Ayacucho zijn we nog even teruggekeerd om Lima, om van daaruit onze reis verder te zetten richting Arequipa (in het zuiden van Peru). Arequipa is na Lima een van de grootste steden van Peru, en de Arequipeños hebben het niet zo begrepen op de Limeños (en omgekeerd is dat toch ook wel een beetje zo). Het was dan ook best grappig toen we toekwamen in Arequipa: de taxichauffeur die ons van het busstation naar het hotel bracht wist niet dat Renzo van Lima is, en het eerste wat hij deed was zeggen dat Lima een vuile en chaotische stad is. In Arequipa werd er volgens hem niet voortdurend geclaxonneerd, dit in tegenstelling tot in Lima (dit zei hij terwijl de chauffeur van de auto naast ons heftig aan het claxonneren was). Arequipa was volgens hem ook veel properder dan Lima, maar bij het wandelen door de stad kwamen we toch best wat vuilnis tegen op straat. Ik vond het vooral grappig want Renzo was opvallend stil tijdens de rit, dit terwijl hij vaak een praatje maakt met de taxichauffeur J
Vanuit Arequipa hebben we een prachtige en super interessante tour gedaan doorheen de zogenaamde Colca Cañon, waar we condors hebben gezien! Langs de ene kant zou ik wel uren over deze tour kunnen vertellen, langs de andere kant zijn er geen woorden om te beschrijven wat we gezien en beleefd hebben. Af en toe was het ook wel een beetje afzien aangezien de hoogte ons toch wel wat parten speelde, maar het was het zeker waard!

Na Arequipa volgde Puno, gelegen aan het ‘Lago Titicaca’ (Titicacameer). We zijn hier maar een nachtje gebleven en ik herinner me dat het er vooral heel koud was!
En dan was het tijd om Peru voor het eerst in een dikke 9tal maanden te verlaten en de grens met Bolivia over te steken. De grensoversteek verliep gelukkig vlot. Eens in Bolivia was het nog een 8tal km tot Copacabana, onze volgende stop. Vanuit Copacabana zouden we het Titicameer, la Isla del Sol (Eiland van de Zon) en la Isla de la Luna (Eiland van de Maan) bezoeken, toen we de volgende ochtend echter bij het kantoor toekwamen waar we onze tour gereserveerd hadden, bleek dat er een kleine kink in de kabel was: ze wisten helemaal niets af van onze reservatie! En dat terwijl onze boot op het punt stond te vertrekken…Uiteindelijk is de boot zonder ons vertrokken en wij zagen onze tour al in het water vallen, maar zoals dat hier meestal gaat werd er naar een oplossing gezocht en met enige vertraging en een alternatieve beginroute zijn we toch aan onze tour kunnen beginnen! Gelukkig maar want ook deze keer was het landschap prachtig. Op la Isla del Sol, waar we overnacht hebben, werden we naast een prachtig landschap ook getrakteerd op heuse festiviteiten.
Alle inwoners van het dorpje waren gekleed in traditionele, kleurrijke kledij, er werd gedanst, gezongen, gedronken (veel gedronken), (wat eentonige) muziek gemaakt, en dit uuuuuuren aan een stuk. Toen we vroegen aan een van de bewoners wat ze juist aan het vieren waren, zei die: “Een verjaardag”. Als ze daar alle verjaardagen zo vieren, dan hebben ze het hele jaar door feest!  

En dan was het tijd om naar La Paz door te reizen, waar Rut ons stond op te wachten!
Het was meteen duidelijk dat Rut al verschillende maanden in La Paz woont: terwijl wij rondliepen met onze tong bijna aan onze voeten (omwille van de hoogte wel te verstaan!), wandelde zij door de hellende en dalende straten van La Paz alsof het niets was J
Na een aantal dagen La Paz was het tijd voor Renzo en mij om terug te keren naar Lima, met een kleine tussenstop in Cuzco weliswaar. Een rechtstreekse bus van bijna 30 uur zagen we allebei immers niet echt zitten. Op zondag 5 augustus zijn we uiteindelijk moe maar voldaan terug aangekomen in het winterse (=koud en grijs) Lima. Het was een prachtige reis…

Ondertussen zijn we weeral een maand verder en is de lente in aantocht en dat begin je toch wel te merken aan een aantal zaken. ’s Morgens is het weer iets vroeger licht (tegen 6u ipv tegen half 7) en overdag laat de zon zich al weer af en toe zien. Hoera!!! Ik hoop op nog een aantal zonnige dagen voor we vertrekken, want in België zal het op dat vlak maar povertjes zijn. Er zijn ook wel nog altijd veel koude dagen (zoals vandaag), en die temperatuurswisselingen zijn niet zo goed voor de gezondheid. Ik ben hier eigenlijk permanent verkouden, wat natuurlijk niet zo leuk is, maar zo lang ik normaal kan functioneren en niet met koorts in bed lig zoals enkele weken geleden, kan ik er mee leven.

Ik kan niet beloven dat ik voor we naar België vertrekken nog iets op mijn blog zal schrijven, maar wat ik hier niet schrijf horen jullie dan wel over een dikke drie weken!

Besos

Ps: ik wou de foto’s van de reis online zetten, maar aangezien het uploaden zoooo traag gaat en ik niet zo veel geduld heb, zou ik zeggen: voor zij die ze nog niet gezien hebben, neem eens een kijkje op facebook!

 

 

Het is toch telkens hetzelfde liedje: in het begin lukt het behoorlijk goed om regelmatig iets neer te schrijven, na verloop van tijd wordt dat om een of andere reden steeds moeilijker.
Zou het iets te maken hebben met het feit dat ik eigenlijk niet zo veel te vertellen heb?
Het leven gaat hier zijn gangetje, net zoals in België.

Grijze dagen zijn ondertussen geen uitzondering meer, en steeds vaker zijn de straten ’s morgens nat van de miezerregen (doorgaans nog fijner dan de miezerregen bij ons) die zeer typisch is voor de winternachten in Lima. Gisteren is de zon er wel even doorgekomen, en dan is het direct weer zo warm dat die jas en trui in een-twee-drie uitgespeeld zijn.

Laat ik nog eens wat over mijn werk hier vertellen. Sinds enkele maanden is er op dat vlak immers wel wat veranderd. Ik werk nu in het ‘Centro de Salud’ (= gezondheidscentrum) van de Parochie waar ik samen met een andere psychologe consultaties doe, en daarnaast help ik ook in de ‘Cuna’ ( = kinderopvang). Vooral het werk in de kinderopvang is heel vermoeiend aangezien er zeer veel kindjes zijn, allemaal tussen de 1 en 4 jaar (ter verduidelijking: als ik zeg zeer veel, dan heb ik het over meer dan 90). Het zijn veel te veel kindjes om deftig te kunnen werken, maar de situatie is zoals ze is en het is roeien met de riemen die we hebben. De ruimte is ook veel te klein maar er is geen geld voor een grotere en beter georganiseerde ruimte. Als ik terugdenk – voor zover ik het mij herinner – aan mijn dagen bij de onthaalmoeder, is dit toch een heel ander verhaal.
We hebben het toch zo goed, jammer genoeg beseffen en waarderen we dat veel te weinig.
Tot nu toe heb ik vooral geholpen bij de eenjarigen. Ze zijn super schattig, hoewel er ook enkele kindjes tussen zitten waarvan het gedrag toch wat moet worden bijgestuurd.
Het is ook niet altijd even gemakkelijk want ze kunnen nog niet echt praten, en als ze al iets zeggen versta ik ze doorgaans niet omdat ze nog veel te veel brabbelen.
De etensmomenten zijn ook altijd een hele uitdaging. Er zijn er altijd wel enkelen die hun eten of drinken omstoten, enkelen die niet willen eten, anderen die meer willen eten dan wat ze voorgeschoteld krijgen en uit het bord van het kindje naast hun beginnen eten…
Eigenlijk zou je 25 handen en ogen op je achterhoofd moeten hebben om al die kindjes in toom te kunnen houden.

Naast het werk zijn de afgelopen weken behoorlijk rustig geweest.
Ik heb onlangs wel beseft dat ik – als ik alles optel – al meer dan een jaar in Lima heb gewoond, dat kan toch al tellen!
En toch heb ik het gevoel dat ik slechts een fractie van de stad ken.
De stad is ook zo groot, ik heb nog heel wat te ontdekken hier…

Bezoek uit België!

Dit keer is het geen hint van een van de zusjes, maar wel de ontdekking dat het al bijna 2 maand geleden is dat ik nog iets op mijn blog heb geschreven, die me  ertoe aanzet nog eens achter mijn laptop te kruipen en iets neer te schrijven over mijn leven hier in Lima.

De afgelopen 2 weken heb ik vakantie gehad. Hoewel ze hier ook Pasen vieren – met paaseitjes! – kan je het niet echt “paasvakantie” noemen, aangezien de meeste hier maar één, maximum twee dagen verlof hebben rond Pasen.
Voor mij kwam die vakantie zeer goed uit aangezien ik de afgelopen weken bezoek uit België had!
Zaterdagavond 24 maart zijn Anke en Firmin (zus en vriend) toegekomen in Lima.
Na een kleine wandeling zaterdagavond was het zondag tijd voor een eerste kennismaking met Lima.
Wandelen door de straten van Miraflores en Barranco (twee bekende wijken in Lima), heerlijke ceviche (rauwe visschotel met veel limoen) eten in onze (Renzo en ik) favoriete Cevichería, bijpraten, wat uitrusten op een bankje wanneer de benen wat moe waren van het wandelen…
De volgende dag zijn ze dan vertrokken voor een rondreis van 2 weken doorheen (een deel van) Peru.

De week erop was het de beurt aan Paul, Christel en Eva (nonkel, tante en nicht) om voet te zetten op Peruviaanse bodem. Tijd voor een volgende kleine familiereünie dus!
Ook zij zijn, na enkele dagen in Lima, vertrokken voor een kleine rondreis doorheen Peru.
Op 10 april was iedereen terug in Lima en was het tijd om eens met zijn allen uit eten te gaan. Gezellig en lekker! Hoewel Renzo en ik wel de enige waren die erin geslaagd zijn flink hun bord leeg te eten. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat Renzo mij een beetje geholpen heeft, maar toch heb ik de indruk dat mijn maag al wat meer eten kan verwerken dan laat ons zeggen een 6tal maanden geleden J
Woensdag 11 april zijn Paul, Christel en Eva weer richting België vertrokken en gisteren hebben we ook afscheid genomen van Anke en Firmin.
De tijd is weer te snel voorbij gegaan, maar het was leuk om bezoek uit België te hebben en ik ben blij dat Renzo nu tenminste toch al met een klein deeltje van de familie kennis heeft gemaakt.

Gedurende de eerste week van mijn “paasvakantie” – toen al het bezoek uit België Peru aan het verkennen was – waren Renzo en ik van plan ook enkele daagjes Lima te verlaten. Dat idee hebben we jammer genoeg moeten afvoeren toen we de prijzen van de hotels en dergelijke zagen: rond feestdagen stijgen de prijzen van hotels hier namelijk aanzienlijk.
Ons volgende plan was dan om leuke dingen te doen in Lima zelf, maar daar heeft mijn gezondheid dan weer een stokje voor gestoken. Blijkbaar vond mijn lichaam het een goed idee om juist in die week snipverkouden te worden. Ik was het daar absoluut niet mee eens, maar ik had er jammer genoeg niet veel over te zeggen. Uiteindelijk is het dus een zeer rustige week geworden.
Hopelijk lukt het om binnenkort toch nog eens een weekendje weg te gaan.

En ondertussen zit ik al weer meer dan een half jaar in Lima. De tijd gaat echt (beangstigend) snel!
Lente en zomer zijn al gepasseerd, en sinds gisteren lijkt het dat de herfst echt haar intrede heeft gedaan. Hoewel, enkele weken geleden leek dat ook het geval te zijn en toen is het toch nog terug super warm geworden. Afwachten dus. Van mij mag de nazomer gerust nog enkele weken duren.
Lima in de zon is toch iets heel anders dan het typische grijze Lima van in de winter!

Om af te sluiten zet ik - naar goede gewoonte - nog enkele fotootjes online.

Veel groetjes uit Lima!!

Verano en Lima

Na een subtiele hint van mijn geliefde zus Line, besefte ik dat het dringend tijd wordt om nog eens iets op mijn blog te schrijven!

Hoewel dit bericht heel wat minder spectaculair zal zijn dan het vorige, geen ontspannende reisjes om over te vertellen dit keer. Jammer…J

Ondertussen ben ik al weer terug meer dan een maand aan het werk in het Centro Dia.
De eerste 2 weken waren nog behoorlijk rustig, goed om er terug in te komen na bijna 4 weken vakantie. Maar een kleine 3 weken geleden is er een psychologe uit Colombia toegekomen en met haar komst zijn we er weer volledig ingevlogen. Ze heeft ook wat orde op zaken gesteld.
Niet dat er daarvoor geen orde was, maar het is toch wat beter georganiseerd nu, wat zeker geen slechte zaak is, vooral naar de patiënten toe. De groep is wat kleiner dan toen ik pas begon te werken 4 maanden geleden, maar mij lijkt het beter zo. Als de groep te groot wordt kan er ook niet meer goed gewerkt worden. Het blijft wel moeilijk om activiteiten te vinden die de hele groep kan meedoen want sommige zitten al veel verder in hun rehabilitatieproces dan anderen.
Het ideale zou zijn als de groep nog verder wordt opgedeeld, maar daar is jammer genoeg geen ruimte en geen personeel voor. Ze zijn wel op zoek naar sponsors zodanig dat er eindelijk wat geld is – op dit moment put het Centro Dia uit wat de patiënten betalen (dit is niet veel en soms betalen ze niets) en donaties (zowel geld als materiaal), maar op deze manier kan het Centro Dia niet blijven draaien laat staan groeien.

Wat kan ik verder vertellen over de afgelopen weken?
De afgelopen weken is het hier ongelooflijk warm geweest (en dat is het nog steeds), dit om jullie even jaloers te maken J.
Ik dacht dat de zomers in Lima niet overdreven warm waren, heb ik me even vergist! Het is vooral de vochtigheid die de warmte bijna ondraaglijk maakt. En de zon kan er ook wat van!
Maar ik weet dat ik niet moet klagen, ik verkies die warmte absoluut boven de koude van België!!
En over enkele maanden zal ik jaloers zijn wanneer ik hoor dat in België de eerste zonnestraaltje beginnen door te komen terwijl we hier zijn teruggekeerd naar het grijze Lima.
Laat ik nu dus nog maar even goed genieten van de zomer en de warmte. En dat doe ik ook.
Gisteren was daar een goed voorbeeld van: we hebben de hele dag doorgebracht in het huis van een vriend die een zwembad heeft, zalig! Want ik moet eerlijk toegeven dat ik tot nu toe nog geen afkoeling heb gezocht in de zee hier in Lima. Het probleem is dat die hier zo koud is! En de enige keer dat ik me er in wou wagen omdat ik echt aan het smelten was van de warmte, heb ik toch weer gepast omdat we op een strand met stenen lagen en het was bijna onmogelijk om zonder schoenen of sandalen op die stenen te lopen. Nu zouden de watersandalen die we vroeger droegen van pas komen J

Een dikke maand geleden – 17 januari om precies te zijn - was het de 477^e verjaardag van Lima en ter ere daarvan was het feest in het oude centrum van Lima. Er was muziek, traditionele dansen, parades van mensen met de traditionele klederdracht van vroeger…leuk! Jammer genoeg heb ik er geen foto’s van. Ik heb enkele pogingen ondernomen, maar doordat het al donker was, was het super moeilijk om goede foto’s te trekken en uiteindelijk heb ik het opgegeven en besloten van maar gewoon te kijken en alles op te slagen in mijn geheugen.

Vorige week was Charlotte – een vriendin die vrijwilligerswerk deed in Pisco – ook weer eventjes in Lima, dit keer om haar vlucht terug naar België te nemen. Het was leuk om haar toch nog eventjes te zien en om weer even Nederlands te praten. Toen we afscheid namen en ik haar op de bus richting luchthaven zag vertrekken, besefte ik dat ik blij was dat ik niet diegene was op weg naar de luchthaven. Voor alle duidelijkheid, ik mis België wel hoor: familie, vrienden, chocolade, frietjes, het eten van papa, samen met mama een koffietje drinken in de stad,… maar ik heb het hier ook best goed!

Ziezo, tot zover deze kleine update over mijn leventje hier in Lima. Ik zal ook nog een paar fotootjes online zetten.
Tot de volgende keer! Hopelijk is het tegen dan al een beetje opgewarmd in België J

Beso!

El Norte - Het Noorden

Eerst en vooral: nogmaals een gelukkig nieuwjaar!
Ik hoop dat voor iedereen het jaar goed van start is gegaan, ik kan alvast niet klagen.

Op 1 januari zijn we na een zeer stevig middagmaal – alles moest op want na een week zou het meeste bedorven zijn – de bus op gestapt richting luchthaven. Ik vermoed dat Lima ons al een klein voorsmaakje wou geven van de warmte in het noorden, want de zon brandde precies harder dan ooit. Niet zo aangenaam als je moet sleuren met een rugzak (hoewel de eerlijkheid mij gebied te zeggen dat ik slechts met een klein rugzakje moest zeulen, terwijl Renzo een grote trekrugzak op zijn rug had).
Na een vlucht van 1 uur en 20 min – ik denk dat we in Lima ongeveer even lang op de bus hebben gezeten op weg naar de luchthaven als dat we in de lucht hebben gehangen – zijn we geland in Piura, een stad in het noorden van Peru. Hoewel het al half 8 ’s avonds was – een uur waarop je in Lima meestal toch al een trui moet aandoen – was het nog steeds zeer warm.
Toen we uit de luchthaven kwamen, werden we meteen aangesproken door verschillende taxichauffeurs die ons aanboden om ons naar Mancora (een van de vele stranden in het noorden van Peru, zo’n drie uur rijden van Piura) te brengen. We waren sowieso van plan een kleine stop te maken in Mancora, maar we waren er nog niet echt uit of we die avond dan wel de volgende ochtend vroeg zouden verder gaan. Toen we echter hoorden wat de prijzen van de taxi’s waren en omdat we niet graag midden in de nacht in Mancora toekwamen – we hadden immers nog geen slaapplaats – hebben we maar besloten de eerste nacht in Piura door te brengen.
Samen met een ander koppel dat in dezelfde tweestrijd zat als ons, hebben we dan aan een taxichauffeur gevraagd ons naar een goedkoop hostal te brengen. Nadat we ons wat hadden opgefrist, zijn we met ons vieren op zoek gegaan naar iets klein om te eten.
Daarna was het tijd om ons bedje op te zoeken want de volgende ochtend zouden we om 6u ’s morgens verdergaan naar Mancora.

Mancora was precies zoals ik me had voorgesteld en ik was dan ook van het moment dat we er binnenreden zeer blij dat we onze week daar niet zouden doorbrengen. Mancora bestaat uit enkele straten vol met restaurants, hotels, winkeltjes en reisagentschappen en een strand waar je amper plaats hebt om je handdoek te leggen. We waren er ook wel op 2 januari waardoor het er waarschijnlijk nog drukker was dan anders aangezien veel mensen – zowel Peruanen als buitenlanders – naar Mancora trekken om nieuwjaar te vieren.
In de late namiddag besloten we dat we genoeg hadden gezien van Mancora en hebben we de bus richting Zorritos – onze eindbestemming en op een uurtje rijden van Macora – genomen. Een busrit waarbij we werkelijk helemaal voorin de bus zaten, op de zetels naast de (behoorlijk zotte) chauffeur. Het is toch iets anders als je zo vooraan in de bus zit!
Tegen 6u ’s avonds zijn we dan eindelijk aangekomen in Punta Cocos Beach, ons hotel waar we de rest van de week zouden verblijven. Eigenlijk was het niet echt een hotel, het zijn een aantal huizen aan het strand die voor enkele dagen of weken gehuurd kunnen worden, en er worden ook twee kamers die een badkamer delen, verhuurd. In een van die kamers, met balkon en uitzicht op zee, hebben wij verbleven.
Het contrast met Mancora was enorm. Daar waar het in Mancora stikte van de restaurants en winkeltjes, moest je hier minstens een half uur wandelen voor je het eerste restaurant tegenkwam. Daar waar het in Mancora zwart zag van het volk, kon je je hier alleen wanen op het strand…zalig!!
Ik moet wel eerlijk toegeven dat we af en toe gevloekt hebben dat er geen winkeltje in de buurt van het hotel was om iets van eten te kopen. In Lima verlaat je je huis en na 10m kom je al een winkel tegen, we zijn toch zo verwend J

Het was een weekje van warm weer – zeer warm weer, en dat terwijl het meestal behoorlijk bewolkt was (en voor de eerste keer in mijn leven was ik daar niet kwaad om, als de zon scheen was het bijna ondraaglijk warm) – luieren op het strand, afkoelen in de zee en lekker eten. Voor visliefhebbers is het noorden van Peru een paradijs!
We hebben ook kennisgemaakt met een gepensioneerd Argentijns koppel (dat wel al meer dan 40 jaar in de VS woont) dat in hetzelfde hotel verbleef als ons. Grappige maar sympathieke mensen en het was leuk om nog eens Argentijns te horen. Verbazend hoe sterk ze hun accent nog hadden na zo veel jaren in het buitenland te hebben gewoond.

Vrijdag – onze laatste dag in Zorritos – hebben we een daguitstap gemaakt naar de ‘Manglares de Tumbes’. ‘Manglares’ zijn een soort van bomen die een bos vormen en die oa groeien in tropische kuststreken. Tumbes is de meest noordelijke streek van Peru, aan de grens met Ecuador.
Om half 9 kwam de gids ons ophalen (ons = Renzo, ik en het Argentijns koppel).
Dit was een zeer welkome service want anders hadden we nog een bus tot Tumbes moeten nemen.
Na een klein uurtje rijden, kwamen we aan bij de ingang van het gebied van de Manglares.
Daar moesten we de auto achterlaten en overstappen op een bootje, waar we de komende uren op zouden doorbrengen. We konden echter nog niet direct vertrekken want het water van de rivier stond nog niet hoog genoeg. De rivier waarop we gingen varen, mondt uit in de zee. Wanneer het vloed is, stijgt het water in de rivier, en hoe! Je kon het water bijna zienderogen zien stijgen! Erg lang hebben we dan ook niet moeten wachten om te kunnen vertrekken.
Eens in het bootje was het puur genieten. Overal waar je kon kijken, zag je water, bomen en vogels. Heel mooi en rustgevend. Af en toe kwamen we ook andere bootjes tegen, hoofdzakelijk van vissers. We hebben ook te zien gekregen hoe kreeften worden gevangen. Geen eenvoudig werkje!!!
Ik voelde me direct een beetje schuldig dat ik de dag ervoor de kreeft die bij mijn parihuela kwam (een parihuela is een bepaald visgerecht, zeer lekker!) niet had opgegeten omdat ik volledig vol zat en ook een beetje omdat ik er geen doen aan zag.
Na een tijd op de rivier te hebben gevaren met de manglares rondom ons, kwamen we in groter water terecht en zagen we in de verte de zee!!!! Plots merkte ik ook dat het water dat af en toe opspatte zout was en zo gingen we over van varen op de rivier naar varen op de zee.
Het varen op de zee heeft wel niet zo lang geduurd want het bootje waarmee we onderweg waren was niet direct geschikt om de golven van de zee te trotseren J
Een ander leuk detail was dat we niet alleen op zee terecht waren gekomen, maar dat we Peru en Ecuador mooi tegenover elkaar zagen liggen.
Vooraleer we halt zouden houden bij playa Punta Capones, een prachtig en volledig verlaten strand met uitzicht op Ecuador zijn we nog tot aan het Isla Pajaros (een eilandje vol met vogels) gevaren.
 Dit eiland is deels Peruaans deels Ecuatoriaans en zogezegd mogen de Peruanen niet zomaar langs het Ecuatoriaanse deel varen en omgekeerd. We zijn echter toch rond heel het eiland gevaren – de Ecuatoriaanse kant in een opmerkelijk hogere versnelling – en wie weet zijn we dus even illegaal op Ecuatoriaans grondgebied geweest J.
Het was trouwens impressionant om te zien hoeveel vogels er op dat eiland zaten. En hoeveel geluid ze konden maken!
Na dit prachtige vogelconcert zijn we verder gevaren naar Punta Capones, waar we zoals gezegd het bootje hebben vastgelegd om te genieten van de rust van dit strand. De temperatuur van het water was er ook heerlijk, ideaal om een duik te nemen in de zee. We hebben hier ook een lekker middagmaal gegeten, uiteraard met vis J. Tijdens het eten hebben we ons wel verschillende keren moeten verplaatsen omdat de zee maar bleef opkomen, zeer grappig.
Toen onze buikjes gevuld waren en we nog wat genoten hadden van de zee, zijn we terug in het bootje geklommen om de terugweg in te zetten. De terugweg was even hard genieten als de heenweg. Water, groen, vogels…alleen scheen de zon nu iets harder en met mijn bleke velletje was dat wel een beetje afzien. Ondanks de zonnecrème had ik ’s avonds zeer mooi verbrande billen.
Tegen een uur of 6 ’s avonds werden we moe maar voldaan weer afgezet aan ons hotel.
Een geslaagde laatste dag!!

Zaterdag was het al weer tijd om de bus op te stappen richting Piura waar we ’s avonds het vliegtuig zouden opstappen richting Lima. Terug naar de drukte van de stad…hoewel, een stad heeft toch ook haar voordelen, met een winkel op elke hoek van de straat J

Ondertussen ben ik weer aan het werken, gedaan met de vakantie!
Maandag deed het even pijn, maar ondertussen ben ik het precies al weer gewoon.

Zoals beloofd heb ik ook wat fotootjes van ons reisje online gezet. Veel kijkplezier!

Besos!!