Het is toch telkens hetzelfde liedje: in het begin lukt het behoorlijk goed om regelmatig iets neer te schrijven, na verloop van tijd wordt dat om een of andere reden steeds moeilijker.
Zou het iets te maken hebben met het feit dat ik eigenlijk niet zo veel te vertellen heb?
Het leven gaat hier zijn gangetje, net zoals in België.

Grijze dagen zijn ondertussen geen uitzondering meer, en steeds vaker zijn de straten ’s morgens nat van de miezerregen (doorgaans nog fijner dan de miezerregen bij ons) die zeer typisch is voor de winternachten in Lima. Gisteren is de zon er wel even doorgekomen, en dan is het direct weer zo warm dat die jas en trui in een-twee-drie uitgespeeld zijn.

Laat ik nog eens wat over mijn werk hier vertellen. Sinds enkele maanden is er op dat vlak immers wel wat veranderd. Ik werk nu in het ‘Centro de Salud’ (= gezondheidscentrum) van de Parochie waar ik samen met een andere psychologe consultaties doe, en daarnaast help ik ook in de ‘Cuna’ ( = kinderopvang). Vooral het werk in de kinderopvang is heel vermoeiend aangezien er zeer veel kindjes zijn, allemaal tussen de 1 en 4 jaar (ter verduidelijking: als ik zeg zeer veel, dan heb ik het over meer dan 90). Het zijn veel te veel kindjes om deftig te kunnen werken, maar de situatie is zoals ze is en het is roeien met de riemen die we hebben. De ruimte is ook veel te klein maar er is geen geld voor een grotere en beter georganiseerde ruimte. Als ik terugdenk – voor zover ik het mij herinner – aan mijn dagen bij de onthaalmoeder, is dit toch een heel ander verhaal.
We hebben het toch zo goed, jammer genoeg beseffen en waarderen we dat veel te weinig.
Tot nu toe heb ik vooral geholpen bij de eenjarigen. Ze zijn super schattig, hoewel er ook enkele kindjes tussen zitten waarvan het gedrag toch wat moet worden bijgestuurd.
Het is ook niet altijd even gemakkelijk want ze kunnen nog niet echt praten, en als ze al iets zeggen versta ik ze doorgaans niet omdat ze nog veel te veel brabbelen.
De etensmomenten zijn ook altijd een hele uitdaging. Er zijn er altijd wel enkelen die hun eten of drinken omstoten, enkelen die niet willen eten, anderen die meer willen eten dan wat ze voorgeschoteld krijgen en uit het bord van het kindje naast hun beginnen eten…
Eigenlijk zou je 25 handen en ogen op je achterhoofd moeten hebben om al die kindjes in toom te kunnen houden.

Naast het werk zijn de afgelopen weken behoorlijk rustig geweest.
Ik heb onlangs wel beseft dat ik – als ik alles optel – al meer dan een jaar in Lima heb gewoond, dat kan toch al tellen!
En toch heb ik het gevoel dat ik slechts een fractie van de stad ken.
De stad is ook zo groot, ik heb nog heel wat te ontdekken hier…