Over een dikke 3 weken vertrekken we richting België, hoog
tijd dus voor een laatste (?) berichtje vanuit Lima.
Ik kan niet geloven dat dit jaar al weer bijna voorbij is…Binnenkort is het weer zover: valiezen maken, afscheid nemen, vlieger op en...hop, ik ben weer in België (voor even dan toch), alsof ik nooit ben weggeweest. Toch zal het terugkeren deze keer heel anders zijn dan na al mijn voorgaande buitenlandse “tripjes”: ik stap op 1 oktober immers niet alleen op de vlieger, Renzo gaat ook mee! Hopelijk verveelt hij zich, als geboren en getogen Limeño, niet dood in een stad die even groot of misschien kleiner is dan een wijk hier in Lima…
Ik kan niet geloven dat dit jaar al weer bijna voorbij is…Binnenkort is het weer zover: valiezen maken, afscheid nemen, vlieger op en...hop, ik ben weer in België (voor even dan toch), alsof ik nooit ben weggeweest. Toch zal het terugkeren deze keer heel anders zijn dan na al mijn voorgaande buitenlandse “tripjes”: ik stap op 1 oktober immers niet alleen op de vlieger, Renzo gaat ook mee! Hopelijk verveelt hij zich, als geboren en getogen Limeño, niet dood in een stad die even groot of misschien kleiner is dan een wijk hier in Lima…
Maar genoeg nu over de terugkeer, op dit moment zijn we nog
steeds in Lima!
Aangezien ik op dit moment weer gewoon aan het werk ben (het
einde komt wel zeer dichtbij!), lijkt het mij interessanter een paar maandjes
terug te keren in de tijd, meer bepaald een tweetal maandjes: 10 juli, 17u30, tijd
voor bezoek uit België, dit keer van de mama en de papa!
Na enkele dagen Lima en kennismaking van mama en papa met de familie van Renzo, was het tijd om wat meer van Peru te verkennen. De eerste stop was Ayacucho, een stad gelegen op zo een 8 a 10 uur rijden van Lima, meer in het binnenland. Een leuk, gezellig stadje waar ik mijn 25e verjaardag heb gevierd en waar we 2 zeer mooie en interessante tours hebben gedaan.
Vanuit Ayacucho zijn we nog even teruggekeerd om Lima, om van daaruit onze reis verder te zetten richting Arequipa (in het zuiden van Peru). Arequipa is na Lima een van de grootste steden van Peru, en de Arequipeños hebben het niet zo begrepen op de Limeños (en omgekeerd is dat toch ook wel een beetje zo). Het was dan ook best grappig toen we toekwamen in Arequipa: de taxichauffeur die ons van het busstation naar het hotel bracht wist niet dat Renzo van Lima is, en het eerste wat hij deed was zeggen dat Lima een vuile en chaotische stad is. In Arequipa werd er volgens hem niet voortdurend geclaxonneerd, dit in tegenstelling tot in Lima (dit zei hij terwijl de chauffeur van de auto naast ons heftig aan het claxonneren was). Arequipa was volgens hem ook veel properder dan Lima, maar bij het wandelen door de stad kwamen we toch best wat vuilnis tegen op straat. Ik vond het vooral grappig want Renzo was opvallend stil tijdens de rit, dit terwijl hij vaak een praatje maakt met de taxichauffeur J
Vanuit Arequipa hebben we een prachtige en super interessante tour gedaan doorheen de zogenaamde Colca Cañon, waar we condors hebben gezien! Langs de ene kant zou ik wel uren over deze tour kunnen vertellen, langs de andere kant zijn er geen woorden om te beschrijven wat we gezien en beleefd hebben. Af en toe was het ook wel een beetje afzien aangezien de hoogte ons toch wel wat parten speelde, maar het was het zeker waard!
Na enkele dagen Lima en kennismaking van mama en papa met de familie van Renzo, was het tijd om wat meer van Peru te verkennen. De eerste stop was Ayacucho, een stad gelegen op zo een 8 a 10 uur rijden van Lima, meer in het binnenland. Een leuk, gezellig stadje waar ik mijn 25e verjaardag heb gevierd en waar we 2 zeer mooie en interessante tours hebben gedaan.
Vanuit Ayacucho zijn we nog even teruggekeerd om Lima, om van daaruit onze reis verder te zetten richting Arequipa (in het zuiden van Peru). Arequipa is na Lima een van de grootste steden van Peru, en de Arequipeños hebben het niet zo begrepen op de Limeños (en omgekeerd is dat toch ook wel een beetje zo). Het was dan ook best grappig toen we toekwamen in Arequipa: de taxichauffeur die ons van het busstation naar het hotel bracht wist niet dat Renzo van Lima is, en het eerste wat hij deed was zeggen dat Lima een vuile en chaotische stad is. In Arequipa werd er volgens hem niet voortdurend geclaxonneerd, dit in tegenstelling tot in Lima (dit zei hij terwijl de chauffeur van de auto naast ons heftig aan het claxonneren was). Arequipa was volgens hem ook veel properder dan Lima, maar bij het wandelen door de stad kwamen we toch best wat vuilnis tegen op straat. Ik vond het vooral grappig want Renzo was opvallend stil tijdens de rit, dit terwijl hij vaak een praatje maakt met de taxichauffeur J
Vanuit Arequipa hebben we een prachtige en super interessante tour gedaan doorheen de zogenaamde Colca Cañon, waar we condors hebben gezien! Langs de ene kant zou ik wel uren over deze tour kunnen vertellen, langs de andere kant zijn er geen woorden om te beschrijven wat we gezien en beleefd hebben. Af en toe was het ook wel een beetje afzien aangezien de hoogte ons toch wel wat parten speelde, maar het was het zeker waard!
Na Arequipa volgde Puno, gelegen aan het ‘Lago Titicaca’
(Titicacameer). We zijn hier maar een nachtje gebleven en ik herinner me dat
het er vooral heel koud was!
En dan was het tijd om Peru voor het eerst in een dikke 9tal maanden te verlaten en de grens met Bolivia over te steken. De grensoversteek verliep gelukkig vlot. Eens in Bolivia was het nog een 8tal km tot Copacabana, onze volgende stop. Vanuit Copacabana zouden we het Titicameer, la Isla del Sol (Eiland van de Zon) en la Isla de la Luna (Eiland van de Maan) bezoeken, toen we de volgende ochtend echter bij het kantoor toekwamen waar we onze tour gereserveerd hadden, bleek dat er een kleine kink in de kabel was: ze wisten helemaal niets af van onze reservatie! En dat terwijl onze boot op het punt stond te vertrekken…Uiteindelijk is de boot zonder ons vertrokken en wij zagen onze tour al in het water vallen, maar zoals dat hier meestal gaat werd er naar een oplossing gezocht en met enige vertraging en een alternatieve beginroute zijn we toch aan onze tour kunnen beginnen! Gelukkig maar want ook deze keer was het landschap prachtig. Op la Isla del Sol, waar we overnacht hebben, werden we naast een prachtig landschap ook getrakteerd op heuse festiviteiten.
Alle inwoners van het dorpje waren gekleed in traditionele, kleurrijke kledij, er werd gedanst, gezongen, gedronken (veel gedronken), (wat eentonige) muziek gemaakt, en dit uuuuuuren aan een stuk. Toen we vroegen aan een van de bewoners wat ze juist aan het vieren waren, zei die: “Een verjaardag”. Als ze daar alle verjaardagen zo vieren, dan hebben ze het hele jaar door feest!
En dan was het tijd om Peru voor het eerst in een dikke 9tal maanden te verlaten en de grens met Bolivia over te steken. De grensoversteek verliep gelukkig vlot. Eens in Bolivia was het nog een 8tal km tot Copacabana, onze volgende stop. Vanuit Copacabana zouden we het Titicameer, la Isla del Sol (Eiland van de Zon) en la Isla de la Luna (Eiland van de Maan) bezoeken, toen we de volgende ochtend echter bij het kantoor toekwamen waar we onze tour gereserveerd hadden, bleek dat er een kleine kink in de kabel was: ze wisten helemaal niets af van onze reservatie! En dat terwijl onze boot op het punt stond te vertrekken…Uiteindelijk is de boot zonder ons vertrokken en wij zagen onze tour al in het water vallen, maar zoals dat hier meestal gaat werd er naar een oplossing gezocht en met enige vertraging en een alternatieve beginroute zijn we toch aan onze tour kunnen beginnen! Gelukkig maar want ook deze keer was het landschap prachtig. Op la Isla del Sol, waar we overnacht hebben, werden we naast een prachtig landschap ook getrakteerd op heuse festiviteiten.
Alle inwoners van het dorpje waren gekleed in traditionele, kleurrijke kledij, er werd gedanst, gezongen, gedronken (veel gedronken), (wat eentonige) muziek gemaakt, en dit uuuuuuren aan een stuk. Toen we vroegen aan een van de bewoners wat ze juist aan het vieren waren, zei die: “Een verjaardag”. Als ze daar alle verjaardagen zo vieren, dan hebben ze het hele jaar door feest!
En dan was het tijd om naar La Paz door te reizen, waar Rut
ons stond op te wachten!
Het was meteen duidelijk dat Rut al verschillende maanden in La Paz woont: terwijl wij rondliepen met onze tong bijna aan onze voeten (omwille van de hoogte wel te verstaan!), wandelde zij door de hellende en dalende straten van La Paz alsof het niets was J
Na een aantal dagen La Paz was het tijd voor Renzo en mij om terug te keren naar Lima, met een kleine tussenstop in Cuzco weliswaar. Een rechtstreekse bus van bijna 30 uur zagen we allebei immers niet echt zitten. Op zondag 5 augustus zijn we uiteindelijk moe maar voldaan terug aangekomen in het winterse (=koud en grijs) Lima. Het was een prachtige reis…
Ondertussen zijn we weeral een maand verder en is de lente in aantocht en dat begin je toch wel te merken aan een aantal zaken. ’s Morgens is het weer iets vroeger licht (tegen 6u ipv tegen half 7) en overdag laat de zon zich al weer af en toe zien. Hoera!!! Ik hoop op nog een aantal zonnige dagen voor we vertrekken, want in België zal het op dat vlak maar povertjes zijn. Er zijn ook wel nog altijd veel koude dagen (zoals vandaag), en die temperatuurswisselingen zijn niet zo goed voor de gezondheid. Ik ben hier eigenlijk permanent verkouden, wat natuurlijk niet zo leuk is, maar zo lang ik normaal kan functioneren en niet met koorts in bed lig zoals enkele weken geleden, kan ik er mee leven.
Het was meteen duidelijk dat Rut al verschillende maanden in La Paz woont: terwijl wij rondliepen met onze tong bijna aan onze voeten (omwille van de hoogte wel te verstaan!), wandelde zij door de hellende en dalende straten van La Paz alsof het niets was J
Na een aantal dagen La Paz was het tijd voor Renzo en mij om terug te keren naar Lima, met een kleine tussenstop in Cuzco weliswaar. Een rechtstreekse bus van bijna 30 uur zagen we allebei immers niet echt zitten. Op zondag 5 augustus zijn we uiteindelijk moe maar voldaan terug aangekomen in het winterse (=koud en grijs) Lima. Het was een prachtige reis…
Ondertussen zijn we weeral een maand verder en is de lente in aantocht en dat begin je toch wel te merken aan een aantal zaken. ’s Morgens is het weer iets vroeger licht (tegen 6u ipv tegen half 7) en overdag laat de zon zich al weer af en toe zien. Hoera!!! Ik hoop op nog een aantal zonnige dagen voor we vertrekken, want in België zal het op dat vlak maar povertjes zijn. Er zijn ook wel nog altijd veel koude dagen (zoals vandaag), en die temperatuurswisselingen zijn niet zo goed voor de gezondheid. Ik ben hier eigenlijk permanent verkouden, wat natuurlijk niet zo leuk is, maar zo lang ik normaal kan functioneren en niet met koorts in bed lig zoals enkele weken geleden, kan ik er mee leven.
Ik kan niet beloven dat ik voor we naar België vertrekken
nog iets op mijn blog zal schrijven, maar wat ik hier niet schrijf horen jullie
dan wel over een dikke drie weken!
Besos
Ps: ik wou de foto’s van de reis online zetten, maar
aangezien het uploaden zoooo traag gaat en ik niet zo veel geduld heb, zou ik
zeggen: voor zij die ze nog niet gezien hebben, neem eens een kijkje op
facebook!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten