Feliz Navidad! - Vrolijk Kerstfeest!

Kerstmis is Kerstmis, maar de manier waarop het gevierd wordt, kan toch sterk verschillen van land tot land!
Hoewel de kerstversiering hier al wordt boven gehaald wanneer er bij ons nog niet eens over Sinterklaas wordt gesproken en ondanks de kerstliedjes die in heel de stad te horen zijn, heb ik kerstmis dit jaar gevierd zonder “kerstgevoel”.
Ik klaag absoluut niet dat het hier nu volop zomer is, maar kerstmis in de zomer is toch geen “echte” kerstmis. Gelukkig koelt het ’s avonds wel wat af, waardoor ik toch een vestje heb kunnen/moeten aandoen op kerstavond J
Terwijl jullie (waarschijnlijk met een overvolle maag) in jullie bedje kropen, zat ik nog nieuwsgierig af te wachten hoe mijn eerste kerstavond in Lima zou verlopen.
Ik heb kerstavond gevierd samen met Renzo en een (klein) deel van zijn familie. Tegen half 7 zijn we naar Renzo zijn thuis gegaan, toen we daar toekwamen wees niets – behalve de rijkelijk versierde kerstboom met een berg kadootjes eronder – erop dat het kerstavond was.
Gelukkig had Renzo mij al verteld dat ze de gewoonte hebben van pas na 00u00 te eten – als het echt kerstmis is – anders had ik het zeer bizar gevonden. Even later bleek ook dat we kerstmis in het huis van een tante en nonkel van Renzo zouden vieren, dat verklaarde nog net iets beter waarom er geen tekenen van voorbereidingen van een kerstavondmaal te bespeuren waren.
Rond 21u hebben we – om de honger wat te stillen – warme chocolademelk gedronken vergezeld van een stukje paneton (een soort zoet brood) voor zij die wouden. Voor dit laatste heb ik vriendelijk bedankt (paneton is een van de weinige peruaanse zoetigheden die ik niet lust).
Na enkele problemen met inpakpapier dat gescheurd was en kleedjes die niet meer pasten (de nicht van Renzo is sinds enkele waken terug van Amerika waar ze 6 maand verbleven heeft en ze is blijkbaar wat verdikt…een bekend fenomeen J) zijn we vertrokken naar het huis waar we kerstmis zouden vieren, wat op 2 min wandelen van Renzo’s thuis bleek te zijn.
En dan was het wachten tot 00u00. Om 00u00 waren er plots overal knallen van vuurwerk te horen en de hemel boven Lima werd volledig verlicht door de vele lichtflitsen. Uiteraard werd er ook bij ons wat vuurwerk afgestoken J
Nadat iedereen elkaar ‘Feliz Navidad’ had gewenst en nadat iedereen zijn glaasje champagne ophad, was het dan eindelijk tijd om te eten! Gelukkig hadden Renzo en ik nog goed gegeten in de namiddag, anders had ik vreselijk veel honger gehad! Het eten was super lekken, maar in plaats van allemaal samen aan een tafel te zitten, zat iedereen wat verspreid in de zetels en op de stoelen die er waren. Dit vond ik wel wat vreemd. Achteraf heeft Renzo mij verteld dat ze normaal gezien wel allemaal samen aan tafel zitten en dat hij niet goed weet waarom dat dit jaar niet het geval was…
En dan was het tijd voor de kadootjes! Het grappigste moment was toen een nonkel van Renzo zijn kado opendeed en er een kleedje tevoorschijn kwam. Kleine vergissing J
En dit was min of meer mijn kerstavond in Lima. Het was een gezellig avond, maar zoals ik zei had ik niet echt een “kerstgevoel”. Tot zover kerstmis in Peru…

Voor de rest gaat het leven hier zijn gangetje. Ik heb ondertussen mijn eerste kleine aardbeving meegemaakt. Het was toch even schrikken en ik hoop dat er niet te veel meer volgen (deze week zijn er blijkbaar wel nog 2 geweest, maar die heb ik niet gevoeld) en dat ze vooral niet heftiger worden!

Op dit moment ben ik aan het genieten van mijn vakantie. Echt veel spectaculairs heb ik nog niet gedaan, maar dat hoeft ook niet. Het is gewoon leuk om te weten dat niets echt moet en we zien wel wat de dag brengt…

Overmorgen – 1 januari – vertrekken Renzo en ik voor een weekje naar het uiterste noorden van Peru, bij de grens met Ecuador. Een mooie manier om het jaar in te zetten J Ik heb er zin in! Na bijna 3 maanden in Lima te zijn, kijk ik er naar uit om even weg te zijn uit de chaos en de drukte. Even genieten van de zon, zee, strand en natuur…En lekker eten!!! Het noorden staat bekend voor haar heerlijke visgerechten, perfect voor een visliefhebber als ik dus!
Verslag en fotootjes van het reisje volgen later!
Ik ga ook nu al enkele fotootjes oploaden van de afgelopen weken hier in Lima (onder het album ‘Peru 2011’), dus wie zin heeft, neemt maar eens een kijkje!!

Nog een vrolijk kerstfeest en alvast een gelukkig nieuwjaar!!!

 

Fotootjes

Ik heb enkele fotootjes toegevoegd aan het album 'Peru december 2011'

groetjes uit het warme Lima!

December in Lima

Vandaag is het een feestdag, wat inhoudt dat ik meer dan genoeg tijd heb om nog eens iets op mijn blog te schrijven…Dat mag ook wel eens want ik zie dat mijn laatste bericht dateert van bijna een maand geleden.

Op werkvlak heeft er ondertussen een kleine en tijdelijke verandering plaatsgevonden.
30 november was de laatste dag dat het Centro Dia open was voor de hele groep. Sindsdien gaan wij (het werkteam) wel nog elke dag naar het Centro Dia en zien we elke dag één patiënt. Op die manier kunnen we meer tijd en vooral individuele aandacht besteden aan iedereen afzonderlijk.
De bedoeling is ook dat we wat nadenken over de toekomst van het Centro Dia en over wat voor verbetering of verandering vatbaar is.
Ik heb ook wat lectuur gekregen om mijn kennis over schizofrenie wat uit te breiden. Hoewel, misschien zeg ik beter “om kennis over schizofrenie op te doen”, want mijn kennis over deze aandoening is uitermate beperkt.
Als afsluiter van de laatste dag van het Centro Dia (30 november) was er een klein afscheidsfeestje/kerstfeestje met hapjes (oa ‘paneton’, een zoetigheid die ze hier traditioneel eten rond de kerstperiode maar waar ik vriendelijk voor pas), frisdrank en warme chocolademelk (het feit dat het zomer is houdt de Peruanen niet tegen om warme chocolademelk te drinken bij kerstmis). Gezellig! En zoals het hoort op een peruaans feestje werd er ook gedanst, hoewel niet iedereen daar even enthousiast over was J

Afgelopen weekend zijn Renzo en ik naar een concert geweest van Calle 13, een Puerto Ricaanse groep die hier zeer bekend is maar op de radio niet al te veel te horen is owv zijn controversiële teksten. Het concert zou beginnen om 20u, maar er zouden eerst nog 2 andere groepen optreden dus we wisten dat Calle 13 soieso niet voor 22u op het podium zou verschijnen.
Uiteindelijk was het al bijna 23u toen de tweede groep het voor bekeken hield – ik begon al rugpijn te krijgen want we waren er al van rond 19u en we stonden dus al bijna 4 uur recht – en toen verscheen er een bericht op het scherm verzonden via twitter waarop te lezen stond dat er probleem was met het vliegtuig dat Calle 13 van Venezuela naar Lima zou brengen en dat ze dus vertraging hadden opgelopen maar dat ze hoe dan ook zouden optreden voor ons. De vraag was nu: hoeveel vertraging hadden ze opgelopen? Waren ze al in Lima?  
Niet dus…uiteindelijk zijn ze rond half 3 ’s nachts beginnen optreden en rond 5u ’s morgens was het gedaan. Ik ben blij dat ik ze gezien heb maar ik moet eerlijk toegeven dat ik er veel meer van genoten zou hebben moesten ze iets vroeger op de avond gespeeld hebben. Na zo veel uren rechtstaan deed mijn rug zoveel pijn dat ik bijna aan niets anders meer kon denken. Ik stond wel versteld van het geduld van de Peruanen, alleen toen Calle 13 dan eindelijk op het podium verscheen begonnen sommigen te roepen en dingen naar het podium te smijten om te laten merken dat ze toch niet blij waren dat ze zo lang hadden moeten wachten. Als je het mij vraagt waren ze zich kwaad aan het maken op de verkeerde mensen. De organisatoren van het concert moeten al van in het begin geweten hebben dat Calle 13 met zoveel vertraging zou toekomen en ze hadden dat dan ook van in het begin moeten meedelen, maar dat is niet gebeurd.
Mijn eerste ervaring met een concert in Lima was dus niet direct een hoogvlieger en zondag was werkelijk een rustdag J

Dinsdag ben ik op schok geweest met drie Belgen die via Bruno – een vriend die hier vorig jaar ook was en ook vrijwilligerswerk heeft gedaan in Villa El Salvador – met mij in contact zijn gebracht. Zij hebben een maand in Peru rondgereisd en hadden mij gemaild met de vraag of ik hen eens mee kon nemen naar Villa El Salvador om zo ook eens een buurt te leren kennen waar je als toerist normaal gezien niet komt. Zo gezegd, zo gedaan! De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik Lucho  - de man die mij in het begin de weg heeft getoond naar Villa El Salvador en een goede vriend van de Padre Cristobal in Villa El Salvador – gevraagd heb om ons te vergezellen. Hij kent Villa El Salvador net iets beter dan ikzelf J
 ’s Middags waren we uitgenodigd om te gaan eten bij Padre Cristobal, het eten was zoals altijd weer super lekker.
’s Avonds zijn we nog frieten gaan eten in de ‘Friterie Belge’ in Miraflores. Ja hoor, zelfs Lima heeft een frietkot!! Ik moet toegeven dat de frietjes niet even lekker waren, maar het was leuk om nog eens een pak friet te eten. Ik voelde me bijna weer even in België!!

En zo vliegen de dagen hier voorbij. De zon laat zich steeds vaker zien en dat in combinatie met kerstbomen en kerstversiering geeft rare taferelen. Het zal weer een kerstmis worden zonder kerstgevoel dit jaar!

Neem ook nog eens een kijkje bij de foto’s!

Un beso y abrazo