Eerst en vooral: nogmaals een gelukkig nieuwjaar!
Ik hoop dat voor iedereen het jaar goed van start is gegaan, ik kan alvast niet klagen.
Op 1 januari zijn we na een zeer stevig middagmaal – alles moest op want na een week zou het meeste bedorven zijn – de bus op gestapt richting luchthaven. Ik vermoed dat Lima ons al een klein voorsmaakje wou geven van de warmte in het noorden, want de zon brandde precies harder dan ooit. Niet zo aangenaam als je moet sleuren met een rugzak (hoewel de eerlijkheid mij gebied te zeggen dat ik slechts met een klein rugzakje moest zeulen, terwijl Renzo een grote trekrugzak op zijn rug had).
Na een vlucht van 1 uur en 20 min – ik denk dat we in Lima ongeveer even lang op de bus hebben gezeten op weg naar de luchthaven als dat we in de lucht hebben gehangen – zijn we geland in Piura, een stad in het noorden van Peru. Hoewel het al half 8 ’s avonds was – een uur waarop je in Lima meestal toch al een trui moet aandoen – was het nog steeds zeer warm.
Toen we uit de luchthaven kwamen, werden we meteen aangesproken door verschillende taxichauffeurs die ons aanboden om ons naar Mancora (een van de vele stranden in het noorden van Peru, zo’n drie uur rijden van Piura) te brengen. We waren sowieso van plan een kleine stop te maken in Mancora, maar we waren er nog niet echt uit of we die avond dan wel de volgende ochtend vroeg zouden verder gaan. Toen we echter hoorden wat de prijzen van de taxi’s waren en omdat we niet graag midden in de nacht in Mancora toekwamen – we hadden immers nog geen slaapplaats – hebben we maar besloten de eerste nacht in Piura door te brengen.
Samen met een ander koppel dat in dezelfde tweestrijd zat als ons, hebben we dan aan een taxichauffeur gevraagd ons naar een goedkoop hostal te brengen. Nadat we ons wat hadden opgefrist, zijn we met ons vieren op zoek gegaan naar iets klein om te eten.
Daarna was het tijd om ons bedje op te zoeken want de volgende ochtend zouden we om 6u ’s morgens verdergaan naar Mancora.
Ik hoop dat voor iedereen het jaar goed van start is gegaan, ik kan alvast niet klagen.
Op 1 januari zijn we na een zeer stevig middagmaal – alles moest op want na een week zou het meeste bedorven zijn – de bus op gestapt richting luchthaven. Ik vermoed dat Lima ons al een klein voorsmaakje wou geven van de warmte in het noorden, want de zon brandde precies harder dan ooit. Niet zo aangenaam als je moet sleuren met een rugzak (hoewel de eerlijkheid mij gebied te zeggen dat ik slechts met een klein rugzakje moest zeulen, terwijl Renzo een grote trekrugzak op zijn rug had).
Na een vlucht van 1 uur en 20 min – ik denk dat we in Lima ongeveer even lang op de bus hebben gezeten op weg naar de luchthaven als dat we in de lucht hebben gehangen – zijn we geland in Piura, een stad in het noorden van Peru. Hoewel het al half 8 ’s avonds was – een uur waarop je in Lima meestal toch al een trui moet aandoen – was het nog steeds zeer warm.
Toen we uit de luchthaven kwamen, werden we meteen aangesproken door verschillende taxichauffeurs die ons aanboden om ons naar Mancora (een van de vele stranden in het noorden van Peru, zo’n drie uur rijden van Piura) te brengen. We waren sowieso van plan een kleine stop te maken in Mancora, maar we waren er nog niet echt uit of we die avond dan wel de volgende ochtend vroeg zouden verder gaan. Toen we echter hoorden wat de prijzen van de taxi’s waren en omdat we niet graag midden in de nacht in Mancora toekwamen – we hadden immers nog geen slaapplaats – hebben we maar besloten de eerste nacht in Piura door te brengen.
Samen met een ander koppel dat in dezelfde tweestrijd zat als ons, hebben we dan aan een taxichauffeur gevraagd ons naar een goedkoop hostal te brengen. Nadat we ons wat hadden opgefrist, zijn we met ons vieren op zoek gegaan naar iets klein om te eten.
Daarna was het tijd om ons bedje op te zoeken want de volgende ochtend zouden we om 6u ’s morgens verdergaan naar Mancora.
Mancora was precies zoals ik me had voorgesteld en ik was dan ook van het moment dat we er binnenreden zeer blij dat we onze week daar niet zouden doorbrengen. Mancora bestaat uit enkele straten vol met restaurants, hotels, winkeltjes en reisagentschappen en een strand waar je amper plaats hebt om je handdoek te leggen. We waren er ook wel op 2 januari waardoor het er waarschijnlijk nog drukker was dan anders aangezien veel mensen – zowel Peruanen als buitenlanders – naar Mancora trekken om nieuwjaar te vieren.
In de late namiddag besloten we dat we genoeg hadden gezien van Mancora en hebben we de bus richting Zorritos – onze eindbestemming en op een uurtje rijden van Macora – genomen. Een busrit waarbij we werkelijk helemaal voorin de bus zaten, op de zetels naast de (behoorlijk zotte) chauffeur. Het is toch iets anders als je zo vooraan in de bus zit!
Tegen 6u ’s avonds zijn we dan eindelijk aangekomen in Punta Cocos Beach, ons hotel waar we de rest van de week zouden verblijven. Eigenlijk was het niet echt een hotel, het zijn een aantal huizen aan het strand die voor enkele dagen of weken gehuurd kunnen worden, en er worden ook twee kamers die een badkamer delen, verhuurd. In een van die kamers, met balkon en uitzicht op zee, hebben wij verbleven.
Het contrast met Mancora was enorm. Daar waar het in Mancora stikte van de restaurants en winkeltjes, moest je hier minstens een half uur wandelen voor je het eerste restaurant tegenkwam. Daar waar het in Mancora zwart zag van het volk, kon je je hier alleen wanen op het strand…zalig!!
Ik moet wel eerlijk toegeven dat we af en toe gevloekt hebben dat er geen winkeltje in de buurt van het hotel was om iets van eten te kopen. In Lima verlaat je je huis en na 10m kom je al een winkel tegen, we zijn toch zo verwend J
In de late namiddag besloten we dat we genoeg hadden gezien van Mancora en hebben we de bus richting Zorritos – onze eindbestemming en op een uurtje rijden van Macora – genomen. Een busrit waarbij we werkelijk helemaal voorin de bus zaten, op de zetels naast de (behoorlijk zotte) chauffeur. Het is toch iets anders als je zo vooraan in de bus zit!
Tegen 6u ’s avonds zijn we dan eindelijk aangekomen in Punta Cocos Beach, ons hotel waar we de rest van de week zouden verblijven. Eigenlijk was het niet echt een hotel, het zijn een aantal huizen aan het strand die voor enkele dagen of weken gehuurd kunnen worden, en er worden ook twee kamers die een badkamer delen, verhuurd. In een van die kamers, met balkon en uitzicht op zee, hebben wij verbleven.
Het contrast met Mancora was enorm. Daar waar het in Mancora stikte van de restaurants en winkeltjes, moest je hier minstens een half uur wandelen voor je het eerste restaurant tegenkwam. Daar waar het in Mancora zwart zag van het volk, kon je je hier alleen wanen op het strand…zalig!!
Ik moet wel eerlijk toegeven dat we af en toe gevloekt hebben dat er geen winkeltje in de buurt van het hotel was om iets van eten te kopen. In Lima verlaat je je huis en na 10m kom je al een winkel tegen, we zijn toch zo verwend J
Het was een weekje van warm weer – zeer warm weer, en dat terwijl het meestal behoorlijk bewolkt was (en voor de eerste keer in mijn leven was ik daar niet kwaad om, als de zon scheen was het bijna ondraaglijk warm) – luieren op het strand, afkoelen in de zee en lekker eten. Voor visliefhebbers is het noorden van Peru een paradijs!
We hebben ook kennisgemaakt met een gepensioneerd Argentijns koppel (dat wel al meer dan 40 jaar in de VS woont) dat in hetzelfde hotel verbleef als ons. Grappige maar sympathieke mensen en het was leuk om nog eens Argentijns te horen. Verbazend hoe sterk ze hun accent nog hadden na zo veel jaren in het buitenland te hebben gewoond.
Vrijdag – onze laatste dag in Zorritos – hebben we een daguitstap gemaakt naar de ‘Manglares de Tumbes’. ‘Manglares’ zijn een soort van bomen die een bos vormen en die oa groeien in tropische kuststreken. Tumbes is de meest noordelijke streek van Peru, aan de grens met Ecuador.
Om half 9 kwam de gids ons ophalen (ons = Renzo, ik en het Argentijns koppel).
Dit was een zeer welkome service want anders hadden we nog een bus tot Tumbes moeten nemen.
Na een klein uurtje rijden, kwamen we aan bij de ingang van het gebied van de Manglares.
Daar moesten we de auto achterlaten en overstappen op een bootje, waar we de komende uren op zouden doorbrengen. We konden echter nog niet direct vertrekken want het water van de rivier stond nog niet hoog genoeg. De rivier waarop we gingen varen, mondt uit in de zee. Wanneer het vloed is, stijgt het water in de rivier, en hoe! Je kon het water bijna zienderogen zien stijgen! Erg lang hebben we dan ook niet moeten wachten om te kunnen vertrekken.
Eens in het bootje was het puur genieten. Overal waar je kon kijken, zag je water, bomen en vogels. Heel mooi en rustgevend. Af en toe kwamen we ook andere bootjes tegen, hoofdzakelijk van vissers. We hebben ook te zien gekregen hoe kreeften worden gevangen. Geen eenvoudig werkje!!!
Ik voelde me direct een beetje schuldig dat ik de dag ervoor de kreeft die bij mijn parihuela kwam (een parihuela is een bepaald visgerecht, zeer lekker!) niet had opgegeten omdat ik volledig vol zat en ook een beetje omdat ik er geen doen aan zag.
Na een tijd op de rivier te hebben gevaren met de manglares rondom ons, kwamen we in groter water terecht en zagen we in de verte de zee!!!! Plots merkte ik ook dat het water dat af en toe opspatte zout was en zo gingen we over van varen op de rivier naar varen op de zee.
Het varen op de zee heeft wel niet zo lang geduurd want het bootje waarmee we onderweg waren was niet direct geschikt om de golven van de zee te trotseren J
Een ander leuk detail was dat we niet alleen op zee terecht waren gekomen, maar dat we Peru en Ecuador mooi tegenover elkaar zagen liggen.
Vooraleer we halt zouden houden bij playa Punta Capones, een prachtig en volledig verlaten strand met uitzicht op Ecuador zijn we nog tot aan het Isla Pajaros (een eilandje vol met vogels) gevaren.
Dit eiland is deels Peruaans deels Ecuatoriaans en zogezegd mogen de Peruanen niet zomaar langs het Ecuatoriaanse deel varen en omgekeerd. We zijn echter toch rond heel het eiland gevaren – de Ecuatoriaanse kant in een opmerkelijk hogere versnelling – en wie weet zijn we dus even illegaal op Ecuatoriaans grondgebied geweest J.
Het was trouwens impressionant om te zien hoeveel vogels er op dat eiland zaten. En hoeveel geluid ze konden maken!
Na dit prachtige vogelconcert zijn we verder gevaren naar Punta Capones, waar we zoals gezegd het bootje hebben vastgelegd om te genieten van de rust van dit strand. De temperatuur van het water was er ook heerlijk, ideaal om een duik te nemen in de zee. We hebben hier ook een lekker middagmaal gegeten, uiteraard met vis J. Tijdens het eten hebben we ons wel verschillende keren moeten verplaatsen omdat de zee maar bleef opkomen, zeer grappig.
Toen onze buikjes gevuld waren en we nog wat genoten hadden van de zee, zijn we terug in het bootje geklommen om de terugweg in te zetten. De terugweg was even hard genieten als de heenweg. Water, groen, vogels…alleen scheen de zon nu iets harder en met mijn bleke velletje was dat wel een beetje afzien. Ondanks de zonnecrème had ik ’s avonds zeer mooi verbrande billen.
Tegen een uur of 6 ’s avonds werden we moe maar voldaan weer afgezet aan ons hotel.
Een geslaagde laatste dag!!
We hebben ook kennisgemaakt met een gepensioneerd Argentijns koppel (dat wel al meer dan 40 jaar in de VS woont) dat in hetzelfde hotel verbleef als ons. Grappige maar sympathieke mensen en het was leuk om nog eens Argentijns te horen. Verbazend hoe sterk ze hun accent nog hadden na zo veel jaren in het buitenland te hebben gewoond.
Vrijdag – onze laatste dag in Zorritos – hebben we een daguitstap gemaakt naar de ‘Manglares de Tumbes’. ‘Manglares’ zijn een soort van bomen die een bos vormen en die oa groeien in tropische kuststreken. Tumbes is de meest noordelijke streek van Peru, aan de grens met Ecuador.
Om half 9 kwam de gids ons ophalen (ons = Renzo, ik en het Argentijns koppel).
Dit was een zeer welkome service want anders hadden we nog een bus tot Tumbes moeten nemen.
Na een klein uurtje rijden, kwamen we aan bij de ingang van het gebied van de Manglares.
Daar moesten we de auto achterlaten en overstappen op een bootje, waar we de komende uren op zouden doorbrengen. We konden echter nog niet direct vertrekken want het water van de rivier stond nog niet hoog genoeg. De rivier waarop we gingen varen, mondt uit in de zee. Wanneer het vloed is, stijgt het water in de rivier, en hoe! Je kon het water bijna zienderogen zien stijgen! Erg lang hebben we dan ook niet moeten wachten om te kunnen vertrekken.
Eens in het bootje was het puur genieten. Overal waar je kon kijken, zag je water, bomen en vogels. Heel mooi en rustgevend. Af en toe kwamen we ook andere bootjes tegen, hoofdzakelijk van vissers. We hebben ook te zien gekregen hoe kreeften worden gevangen. Geen eenvoudig werkje!!!
Ik voelde me direct een beetje schuldig dat ik de dag ervoor de kreeft die bij mijn parihuela kwam (een parihuela is een bepaald visgerecht, zeer lekker!) niet had opgegeten omdat ik volledig vol zat en ook een beetje omdat ik er geen doen aan zag.
Na een tijd op de rivier te hebben gevaren met de manglares rondom ons, kwamen we in groter water terecht en zagen we in de verte de zee!!!! Plots merkte ik ook dat het water dat af en toe opspatte zout was en zo gingen we over van varen op de rivier naar varen op de zee.
Het varen op de zee heeft wel niet zo lang geduurd want het bootje waarmee we onderweg waren was niet direct geschikt om de golven van de zee te trotseren J
Een ander leuk detail was dat we niet alleen op zee terecht waren gekomen, maar dat we Peru en Ecuador mooi tegenover elkaar zagen liggen.
Vooraleer we halt zouden houden bij playa Punta Capones, een prachtig en volledig verlaten strand met uitzicht op Ecuador zijn we nog tot aan het Isla Pajaros (een eilandje vol met vogels) gevaren.
Dit eiland is deels Peruaans deels Ecuatoriaans en zogezegd mogen de Peruanen niet zomaar langs het Ecuatoriaanse deel varen en omgekeerd. We zijn echter toch rond heel het eiland gevaren – de Ecuatoriaanse kant in een opmerkelijk hogere versnelling – en wie weet zijn we dus even illegaal op Ecuatoriaans grondgebied geweest J.
Het was trouwens impressionant om te zien hoeveel vogels er op dat eiland zaten. En hoeveel geluid ze konden maken!
Na dit prachtige vogelconcert zijn we verder gevaren naar Punta Capones, waar we zoals gezegd het bootje hebben vastgelegd om te genieten van de rust van dit strand. De temperatuur van het water was er ook heerlijk, ideaal om een duik te nemen in de zee. We hebben hier ook een lekker middagmaal gegeten, uiteraard met vis J. Tijdens het eten hebben we ons wel verschillende keren moeten verplaatsen omdat de zee maar bleef opkomen, zeer grappig.
Toen onze buikjes gevuld waren en we nog wat genoten hadden van de zee, zijn we terug in het bootje geklommen om de terugweg in te zetten. De terugweg was even hard genieten als de heenweg. Water, groen, vogels…alleen scheen de zon nu iets harder en met mijn bleke velletje was dat wel een beetje afzien. Ondanks de zonnecrème had ik ’s avonds zeer mooi verbrande billen.
Tegen een uur of 6 ’s avonds werden we moe maar voldaan weer afgezet aan ons hotel.
Een geslaagde laatste dag!!
Zaterdag was het al weer tijd om de bus op te stappen richting Piura waar we ’s avonds het vliegtuig zouden opstappen richting Lima. Terug naar de drukte van de stad…hoewel, een stad heeft toch ook haar voordelen, met een winkel op elke hoek van de straat J
Ondertussen ben ik weer aan het werken, gedaan met de vakantie!
Maandag deed het even pijn, maar ondertussen ben ik het precies al weer gewoon.
Zoals beloofd heb ik ook wat fotootjes van ons reisje online gezet. Veel kijkplezier!Maandag deed het even pijn, maar ondertussen ben ik het precies al weer gewoon.
Besos!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten