Na een subtiele hint van mijn geliefde zus Line, besefte ik dat het dringend tijd wordt om nog eens iets op mijn blog te schrijven!
Hoewel dit bericht heel wat minder spectaculair zal zijn dan het vorige, geen ontspannende reisjes om over te vertellen dit keer. Jammer…J
Ondertussen ben ik al weer terug meer dan een maand aan het werk in het Centro Dia.
De eerste 2 weken waren nog behoorlijk rustig, goed om er terug in te komen na bijna 4 weken vakantie. Maar een kleine 3 weken geleden is er een psychologe uit Colombia toegekomen en met haar komst zijn we er weer volledig ingevlogen. Ze heeft ook wat orde op zaken gesteld.
Niet dat er daarvoor geen orde was, maar het is toch wat beter georganiseerd nu, wat zeker geen slechte zaak is, vooral naar de patiënten toe. De groep is wat kleiner dan toen ik pas begon te werken 4 maanden geleden, maar mij lijkt het beter zo. Als de groep te groot wordt kan er ook niet meer goed gewerkt worden. Het blijft wel moeilijk om activiteiten te vinden die de hele groep kan meedoen want sommige zitten al veel verder in hun rehabilitatieproces dan anderen.
Het ideale zou zijn als de groep nog verder wordt opgedeeld, maar daar is jammer genoeg geen ruimte en geen personeel voor. Ze zijn wel op zoek naar sponsors zodanig dat er eindelijk wat geld is – op dit moment put het Centro Dia uit wat de patiënten betalen (dit is niet veel en soms betalen ze niets) en donaties (zowel geld als materiaal), maar op deze manier kan het Centro Dia niet blijven draaien laat staan groeien.
Ondertussen ben ik al weer terug meer dan een maand aan het werk in het Centro Dia.
De eerste 2 weken waren nog behoorlijk rustig, goed om er terug in te komen na bijna 4 weken vakantie. Maar een kleine 3 weken geleden is er een psychologe uit Colombia toegekomen en met haar komst zijn we er weer volledig ingevlogen. Ze heeft ook wat orde op zaken gesteld.
Niet dat er daarvoor geen orde was, maar het is toch wat beter georganiseerd nu, wat zeker geen slechte zaak is, vooral naar de patiënten toe. De groep is wat kleiner dan toen ik pas begon te werken 4 maanden geleden, maar mij lijkt het beter zo. Als de groep te groot wordt kan er ook niet meer goed gewerkt worden. Het blijft wel moeilijk om activiteiten te vinden die de hele groep kan meedoen want sommige zitten al veel verder in hun rehabilitatieproces dan anderen.
Het ideale zou zijn als de groep nog verder wordt opgedeeld, maar daar is jammer genoeg geen ruimte en geen personeel voor. Ze zijn wel op zoek naar sponsors zodanig dat er eindelijk wat geld is – op dit moment put het Centro Dia uit wat de patiënten betalen (dit is niet veel en soms betalen ze niets) en donaties (zowel geld als materiaal), maar op deze manier kan het Centro Dia niet blijven draaien laat staan groeien.
Wat kan ik verder vertellen over de afgelopen weken?
De afgelopen weken is het hier ongelooflijk warm geweest (en dat is het nog steeds), dit om jullie even jaloers te maken J.
Ik dacht dat de zomers in Lima niet overdreven warm waren, heb ik me even vergist! Het is vooral de vochtigheid die de warmte bijna ondraaglijk maakt. En de zon kan er ook wat van!
Maar ik weet dat ik niet moet klagen, ik verkies die warmte absoluut boven de koude van België!!
En over enkele maanden zal ik jaloers zijn wanneer ik hoor dat in België de eerste zonnestraaltje beginnen door te komen terwijl we hier zijn teruggekeerd naar het grijze Lima.
Laat ik nu dus nog maar even goed genieten van de zomer en de warmte. En dat doe ik ook.
Gisteren was daar een goed voorbeeld van: we hebben de hele dag doorgebracht in het huis van een vriend die een zwembad heeft, zalig! Want ik moet eerlijk toegeven dat ik tot nu toe nog geen afkoeling heb gezocht in de zee hier in Lima. Het probleem is dat die hier zo koud is! En de enige keer dat ik me er in wou wagen omdat ik echt aan het smelten was van de warmte, heb ik toch weer gepast omdat we op een strand met stenen lagen en het was bijna onmogelijk om zonder schoenen of sandalen op die stenen te lopen. Nu zouden de watersandalen die we vroeger droegen van pas komen J
De afgelopen weken is het hier ongelooflijk warm geweest (en dat is het nog steeds), dit om jullie even jaloers te maken J.
Ik dacht dat de zomers in Lima niet overdreven warm waren, heb ik me even vergist! Het is vooral de vochtigheid die de warmte bijna ondraaglijk maakt. En de zon kan er ook wat van!
Maar ik weet dat ik niet moet klagen, ik verkies die warmte absoluut boven de koude van België!!
En over enkele maanden zal ik jaloers zijn wanneer ik hoor dat in België de eerste zonnestraaltje beginnen door te komen terwijl we hier zijn teruggekeerd naar het grijze Lima.
Laat ik nu dus nog maar even goed genieten van de zomer en de warmte. En dat doe ik ook.
Gisteren was daar een goed voorbeeld van: we hebben de hele dag doorgebracht in het huis van een vriend die een zwembad heeft, zalig! Want ik moet eerlijk toegeven dat ik tot nu toe nog geen afkoeling heb gezocht in de zee hier in Lima. Het probleem is dat die hier zo koud is! En de enige keer dat ik me er in wou wagen omdat ik echt aan het smelten was van de warmte, heb ik toch weer gepast omdat we op een strand met stenen lagen en het was bijna onmogelijk om zonder schoenen of sandalen op die stenen te lopen. Nu zouden de watersandalen die we vroeger droegen van pas komen J
Een dikke maand geleden – 17 januari om precies te zijn - was het de 477e verjaardag van Lima en ter ere daarvan was het feest in het oude centrum van Lima. Er was muziek, traditionele dansen, parades van mensen met de traditionele klederdracht van vroeger…leuk! Jammer genoeg heb ik er geen foto’s van. Ik heb enkele pogingen ondernomen, maar doordat het al donker was, was het super moeilijk om goede foto’s te trekken en uiteindelijk heb ik het opgegeven en besloten van maar gewoon te kijken en alles op te slagen in mijn geheugen.
Vorige week was Charlotte – een vriendin die vrijwilligerswerk deed in Pisco – ook weer eventjes in Lima, dit keer om haar vlucht terug naar België te nemen. Het was leuk om haar toch nog eventjes te zien en om weer even Nederlands te praten. Toen we afscheid namen en ik haar op de bus richting luchthaven zag vertrekken, besefte ik dat ik blij was dat ik niet diegene was op weg naar de luchthaven. Voor alle duidelijkheid, ik mis België wel hoor: familie, vrienden, chocolade, frietjes, het eten van papa, samen met mama een koffietje drinken in de stad,… maar ik heb het hier ook best goed!
Ziezo, tot zover deze kleine update over mijn leventje hier in Lima. Ik zal ook nog een paar fotootjes online zetten.
Tot de volgende keer! Hopelijk is het tegen dan al een beetje opgewarmd in België J
Beso!Tot de volgende keer! Hopelijk is het tegen dan al een beetje opgewarmd in België J
Geen opmerkingen:
Een reactie posten