Y las prácticas? - En de stage?

Bij het doornemen van mijn blog viel het mij op dat ik al veel verteld heb over alle leuke, ontspannende dingen die ik hier doe, maar over mijn stage heb ik nog niet echt veel geschreven. Laat ik dit toch even duidelijk stellen: ik werk hier wel degelijk :)

Hoewel ik me kan inbeelden dat jullie die indruk niet echt krijgen als jullie mijn verhalen lezen, daarom zal ik eens wat meer over mijn stage vertellen.

Laat ik beginnen bij de naam van mijn stageplaats, namelijk ‘Pebal’, wat staat voor ‘Programma de Educación Básica Laboral’. Pebal bestaat al sinds 1978 en is gesticht door de jezuïeten ter ere van de honderdste verjaardag van het ‘Colegio La Inmaculada’, een school gelegen in een gigantisch domein waar de ouders vermoedelijk behoorlijk wat geld moet neertellen voor de opleiding van hun kinderen. Het idee achter de stichting van Pebal was om (een deel van) de armere bevolking van Lima ook een kans te geven op onderwijs. Ondertussen is Pebal uitgegroeid tot een soort centrum waar je naast een school (kleuter- en lagere school, technisch onderwijs en volwassenenonderwijs) onder andere ook een ‘Centro de salud’ (centrum voor gezondheidszorg) vindt en uiteraard ook de psychologische consultatiedienst waar ik mijn stage doe. Deze dienst bestaat uit één gemeenschappelijke ruimte waar we zitten als er geen cliënten zijn en 3 kleine kamertjes waar de consultaties doorgaan. De dienstverlening is gratis, wat ik zeer positief vind, het gevolg is echter dat de mensen vaak niet komen opdagen als ze een afspraak hebben, of veel te laat komen of op een ander moment komen. Het is best frustrerend om te zitten wachten op iemand die uiteindelijk nooit komt opdagen en ik vind het ook verontrustend, want vaak hebben die mensen echt wel hulp nodig. We hebben dit jaar pech in de zin dat er niet veel mensen op consultatie komen. Wat de reden hiervan is weten we niet maar het is inderdaad een feit dat er dagen zijn waarop er niemand langskomt, en dan gaat de tijd soms wel traag vooruit. Gelukkig hebben we meestal wel nog iets voor te bereiden en weten we ons dus wel bezig te houden, maar het blijft jammer dat er niet wat meer mensen langskomen. En als ze dan toch komen, komen ze natuurlijk allemaal te samen!
Naast de consultaties geven we ook nog workshops, zowel aan ouders als aan kinderen. Zo hebben we deze week nog een workshop gegeven aan de ouders over het belang van het spel voor de ontwikkeling van kinderen. Normaal gezien moesten we deze workshop vorige week geven, maar uiteraard waren de ouders niet verwittigd en was er dus niemand komen opdagen…lang leve het gebrek aan communicatie en stiptheid hier in zuid-amerika! Deze week zijn er uiteindelijk 6 moeders komen opdagen, de helft met hun kinderen. Probeer maar eens deftig een workshop te geven in een zaal waar de akoestiek verschrikkelijk is en de kinderen zitten te roepen en te lopen :). Maar goed, ik heb hier wel al geleerd dat je de dingen nemen zoals ze zijn en proberen er het beste van te maken.
Met de kindjes zijn we op dit moment bezig met een workshop over emoties. Ik vind het super leuk om met die kindjes te werken, ze zijn altijd heel enthousiast als ze ons zien en we krijgen direct een dikke knuffel, maar na een uur ben ik ook altijd weer blij dat ik weg mag want het is ook super vermoeiend. Het klasje bestaat uit een stuk of 20 kindjes tussen 3 en 6 jaar en ze doen allemaal waar ze zin in hebben. Het is echt onmogelijk om ze allemaal samen in een kring te krijgen. Als je het mij vraag is er een groot gebrek aan discipline in die klas, de kindjes zijn duidelijk niet gewoon van regels op te volgen of van op een gepaste manier terecht gewezen te worden. Voor zover ik het mij kan herinneren was er toch heel wat meer orde in de klas toen ik een kleutertje was :). Ik zeg niet dat ik het beter zou doen hoor, maar ik heb er dan ook niet voor gekozen om kleuterleidster te zijn. Het is alleen wel jammer om te zien dat er verschillende kindjes zijn die nu al ‘verontrustend’ gedrag vertonen waarvan je weet dat dit nog perfect zou kunnen veranderen indien ze thuis en op school wat meer orde, routine en discipline zouden ervaren.
Binnenkort gaan we ook beginnen met een workshop die als doel heeft de psychomotorische ontwikkeling van de kindjes te stimuleren. We moeten ze nog ineen steken maar ik denk wel dat het leuk gaat worden!
Zo, nu hebben jullie toch een iets beter beeld van wat ik hier doe tijdens de week. Ik ga ook eens proberen wat foto’s te nemen zodat jullie ook kunnen zien hoe het eruit ziet, maar dan moet ik eerst mijn fototoestel eens meenemen naar Pebal. Jullie moeten je er niet veel bij voorstellen hoor, het is alles behalve een mooie buurt.

Ondertussen zit ik trouwens ook al dik over de helft van mijn verblijf in Lima…De tijd gaat hier echt verschrikkelijk snel. Ik weet dat ik dat al verschillende keren gezegd, maar het is echt waar. Voor ik het besef is er weer een week voorbij! En de komende twee weken zullen ook weer voorbij vliegen, donderdagavond (28 oktober) vertrek ik naar Argentinië om mijn familie en vrienden in Santa Fe te gaan bezoeken. Ik blijf er tot zondag 7 november. Spannend!! Ik kijk er echt super hard naar uit, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik ook wat zenuwen heb. Het zal raar zijn om iedereen terug te zien na meer dan 3 jaar…het zal een emotionele week worden denk ik.

En zo sluit ik dit blogbericht af met een niet stagegerelateerd onderwerp, om toch in de lijn te blijven van de andere berichten :)

Un abrazo!!