Na een maandje stilte is het dringend tijd om nog eens iets op mijn blog te schrijven!!!
Mijn laatste blogbericht heb ik afgesloten met de mededeling dat ik voor een weekje naar Santa Fe zou gaan, dus laat ik daar wat meer over vertellen.
Mijn verblijf in Santa Fe was…zalig, emotioneel, moeilijk met momenten, en nog zoveel meer. Het is eigenlijk heel moeilijk om het in woorden te omschrijven, maar ik zal toch een poging doen.
Mijn Argentijns avontuurtje begon donderdagavond 28 oktober, op het moment dat het vliegtuig richting Buenos Aires de lucht in ging. De reis van Lima naar Santa Fe was best nog lang en vermoeiend. Eerst ben ik van Lima naar Buenos Aires gevlogen, een vlucht van 4 en een half uur. Dan heb ik de bus van Buenos Aires naar Rosario (een stad gelegen op 2 uur rijden van Santa Fe) genomen, en die bus heeft er behoorlijk lang over gedaan (een kleine 6 uur) omdat het super hard aan het regenen was en je de weg amper kon zien. Spannend!
In Rosario stond Mariana (de zus van mijn ex-vriend) mij op te wachten en samen met haar heb ik dan nog een bus genomen, dit keer richting Santa Fe. Het deed raar toen we Santa Fe binnen reden, raar op een leuke manier. Toen ik de bus uitstapte stonden Bea (mijn gastmama) en Santiago, één van mijn gastbroers mij op te wachten. Het weerzien was fantastisch. Ondertussen was ook de zon weer beginnen schijnen, dus ik was helemaal gelukkig. Dan zijn we richting thuis gereden en ik kreeg direct weer mijn oude kamer toegewezen. In het huis zelf zijn wel enkele dingen veranderd, zoals de keuken, die nu veel ruimer is dan vroeger. De grootste verandering is uiteraard het feit dat Pachacho (mijn gastpapa) er niet meer is. Voor diegene die het niet zouden weten: mijn gastpapa is in februari van dit jaar zeer onverwacht overleden. Hij heeft echt een leegte achtergelaten in het huis. De eerste dagen had ik het gevoel dat hij elk moment kon komen binnenwandelen, maar dan is het besef gekomen dat hij er echt niet meer is. Een pijnlijk besef.
Ik moet zeggen dat Bea en mijn gastbroers heel goed omgaan met heel de situatie, ik heb echt enorm veel bewondering voor hen. Ik vind het ook leuk dat er nog altijd veel over Pachacho gesproken wordt, zo blijft hij toch een beetje aanwezig.
Ik ben eindelijk ook eens naar San Jerónimo, de plaats waar Pachacho werkte, geweest. Hij wou mij altijd meenemen, maar het is er in het jaar dat ik er woonde jammer genoeg nooit van gekomen. Ik ben blij dat ik er nu toch geraakt ben, zodat ik mij toch een beeld kan vormen van de plaats waar hij zoveel tijd doorbracht.
Mijn weekje in Santa Fe was dus zeker niet altijd gemakkelijk, maar ik denk dat het voor mijn familie, en zeker voor Bea, veel betekend heeft dat ik hen ben gaan bezoeken en dat maakt het het allemaal waard. Het is natuurlijk ook leuk om te weten dat ze zo blij zijn dat je op bezoek komt. Het was echt grappig, elke keer als ik met Bea ergens kwam deed ze het hele verhaal: dat ik haar dochter uit België was en dat ik een jaar bij hen gewoond heb, en dat ik nu terug op bezoek was, dus dat ik het toch wel leuk moet gevonden hebben bij hen en dat ze hoopt dat ik volgend jaar, na mij afstuderen, terugkeer om er voor langere tijd te blijven.
Ik heb trouwens op een week tijd ook honderd keer gehoord ‘te cortaste el pelo! Te queda bien! (voor de niet Spaanssprekende onder ons: ‘je hebt je haar geknipt! Het staat je goed!’) en ‘estas muy flaca!’ (je bent zo dun!). Ter verduidelijking: toen ik er woonde had ik langer haar en was ik ook enkele kilootjes dikker van al het eten dat ik ginder at :)
Het weerzien met mijn vrienden was ook super leuk. Het was niet altijd eenvoudig om af te spreken want de meesten hadden het behoorlijk druk met de universiteit enz., maar iedereen die ik echt wou zien heb ik tenminste een keer gezien.
Ik heb ook genoten van gewoon weer door de straten van Santa Fe te wandelen, en uiteraard heb ik ook enorm genoten van het zonnetje!!! Het weer was echt prachtig, één dag was minder, maar voor de rest is het altijd meer dan 30 graden geweest, zalig!
Lima leek wel grijzer dan ooit toen ik terugkwam…gelukkig begint het zonnetje nu ook in Lima meer en meer te schijnen.
En zo is mijn weekje in Santa Fe eigenlijk heel vlug voorbij gegaan. Het was een week vol super uiteenlopende emoties, ik was ook met heel gemengde gevoelens naar daar vertrokken, maar ik ben heel blij dat ik er weer eventjes geweest ben. Het voelde toch nog altijd een beetje als thuiskomen, en ik vind het mooi dat dat na 5 jaar nog altijd zo is.
Ondertussen is dit allemaal al weer bijna twee weken geleden en gaat mijn laatste maand in Peru bijna in. De stage loopt ook op zijn einde, nog maar één weekje te gaan. Daarna heb ik nog een dikke drie weken om nog enkele opdrachten af te werken, nog een beetje te reizen en nog een beetje rond te kuieren in Lima. En dan zit mijn Peru-ervaring er weeral op en wordt het tijd om afscheid te nemen. Ik vraag me af: wordt afscheid nemen makkelijker naarmate je het vaker moet doen? Of blijft het altijd even moeilijk?
Un beso!
Ps: ga zeker ook nog eens naar de foto’s kijken! Ik heb er wat foto’s van in Santa Fe opgezet en ook van mijn stageplaats, zoals beloofd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten