November in Lima

Vandaag ben ik niet gaan werken omdat ik wat ziekjes ben, na het innemen van wat medicatie voel ik me al wat beter en kreeg ik het lumineuze idee om nog eens iets op mijn blog te schrijven!
Het lawaai van de verbouwingen die aan de gang zijn in het huis waar ik mijn appartementje huur – ter verduidelijking: lawaai = muren die afgebroken worden, trappen die verlengd worden, … - werkt weinig bevorderend voor de concentratie, maar ik doe mijn best! Rusten is even goed onmogelijk met dit lawaai J
Het zou nog enkele dagen duren, ik kijk al uit naar de rust!!

Op het werk – Centro Dia - gaat alles goed. Sinds een week of twee is er nieuwe patiënt bijgekomen. Ik heb al verschillende keren met hem proberen te werken, met de nadruk op proberen. Het is namelijk enorm moeilijk om iets met hem te doen want hij praat amper. Meestal zegt hij “no se” = “ik weet niet” of hij zegt zijn naam. Als  hij al iets meer zegt versta ik hem niet omdat hij super zacht en onduidelijk praat. Hij vraagt mij ook om de 5 seconden hoe ik heet, best vermoeiend. Hij begint ook vaak uit het niets te lachen en hij staart de mensen aan op een manier die niet echt “normaal is”. Langs de ene kant intrigeert hij mij enorm, ik vraag me echt af wat er aan de hand is en wat er gebeurd is dat hij zich zo gedraagt, aan de andere kant is het ook wel frustrerend omdat ik echt niet weet hoe ik met hem aan de slag moet gaan. Het is zeker een uitdaging!
Vorige week heb ik ook een gesprek gehad met twee psychologen die les geven aan de UNIFE, een van de vele universiteiten hier in Lima, en toen hebben we afgesproken dat ik enkele studenten die workshops geven rond bepaalde psychologische thema’s in lagere en middelbare scholen in Villa El Salvador ga vergezellen. Vandaag heb ik net een mail gekregen van een van die studenten waarin super beleefd word aangesproken enzo, best grappig als ik bedenk dat ik vorig jaar nog in hun schoenen stond J

Een kleine twee weken geleden was het de vijftiende verjaardag van een van de vele nichten van Renzo (mijn vriend). Waarom juist weet ik niet, maar voor een meisje is de 15^e verjaardag zeer belangrijk in Latijns-Amerika. ’s Avonds was er dan ook een groot feest. Zijn tante en nonkel zijn niet arm, dus ik wist wel dat ik wat kon verwachten, maar toch was ik onder indruk toen we bij het huis toekwamen. Bij de deur was een portier, de tuin was omgetoverd tot een feestzaal en er kwamen obers rond met drank en hapjes. En de taart was werkelijk impressionant! Ik denk dat ze 3 verdiepingen telde, achteraf gezien heb ik spijt dat ik mijn fototoestel die avond niet bij had!
Waar ik nog het meest van stond te kijken, was de manier waarop de meisjes – allemaal tieners van rond de 15 jaar – gekleed waren: hakken waar ik van mijn leven niet zou op kunnen lopen en super super super korte rokjes of kleedjes. Het is eigenlijk best vreemd als je er over nadenkt. In Latijns-Amerika heerst nog altijd een behoorlijke machocultuur en meisjes hebben doorgaans veel minder vrijheid dan in bv. Europa, maar ze kleden zich vaak veel uitdagender en ze worden hier ook toe aangezet door hun moeders.

Afgelopen weekend was Charlotte – mijn vriendin die op dit moment vrijwilligerswerk doet in Pisco –ook nog eens op bezoek in Lima. Het was weer super gezellig! We hebben weinig spectaculaire dingen gedaan (lekker eten, rondkuieren door de straten van Lima, filmpje kijken…kan je moeilijk spectaculair noemen J), maar het was heel leuk om elkaar nog eens te zien en bij te praten. Meer moet dat niet zijn!

Zo, nu ga ik nog wat rusten. Ik ga ook nog enkele fotootjes online zetten, ga daar dus ook nog eens kijken!

Besos!!