De woorden schieten me te kort om te beschrijven wat ik deze week allemaal heb ervaren en gezien, maar één ding is zeker: Peru is werkelijk een prachtig land!!! Latijns-Amerika heeft nog maar eens mijn hart gestolen…
Zondagochtend 19 september zijn we na een super vlotte vlucht (met ontbijt en een vliegtuig met zalige zetels, Iberia kan hier nog niets van leren!) geland in Cuzco. Cuzco is de ‘hoofdstad’ van het Incarijk en is gelegen op een hoogte van 3310 m. Aangezien we ondertussen Lima, gelegen aan de zee, gewoon zijn, was het toch wel even wennen aan de hoogte, maar gelukkig is het bij iedereen gebleven bij wat kortademigheid, een verkoudheid en nog wat andere vreemde bijwerkingen. Cuzco is een super mooi en gezellig stadje en vooral heel wat rustiger dan het chaotische en drukke Lima! Het krioelt er dan wel weer van de toeristen, en zo heeft alles zijn voor- en nadelen. De eerste dag hebben we vooral Cuzco wat verkend en ’s avonds zijn we naar een dansvoorstelling van traditionele dansen gaan kijken. Daarna zijn we gaan eten in een speciaal restaurantje waar het eten enorm lekker was en hebben we geklonken op Annelien haar verjaardag, 22 jaar worden in Cuzco, er zijn ergere dingen!
Maandag zijn we vroeg opgestaan en na een goed ontbijt in ons hostal zijn we vertrokken op een tour doorheen de ‘Valle Sagrado’ (Heilige/gewijde vallei). Het was veel in de bus zitten en meestal hadden we te weinig tijd om de ruines op ons gemak te kunnen bezoeken, maar het was een goed alternatief om toch zoveel mogelijk te zien op korte tijd. Zo hebben we in de voormiddag Pisac, een stadje met zeer bekende ‘Inca’ ruines, bezocht. Na een stevig middagmaal in Urubamba dat normaal gezien 20 soles kostte maar waar wij maar 10 sol voor hebben betaald omdat we 20 sol te duur vonden, zijn we doorgereden naar Ollantaytambo (ook ruines) en we zijn de dag geëindig met een bezoek aan Chinchero waar we een heel mooi kerkje hebben kunnen bewonderen. Ik weet dat al deze namen jullie niet veel zeggen, daarom raad ik jullie aan om zeker eens naar de foto’s te kijken die ik zo snel mogelijk online zal zetten! ’s Avonds zijn we gaan eten in een zeer typisch Peruaans restaurantje waar we een ‘menu economico’ hebben gegeten voor de zeer lage prijs van 5 soles! Aangezien ons avondeten zo goedkoop was zijn we daarna nog een lekkere cocktail gaan drinken, een mooie afsluiter van een mooie dag :)
Dinsdag werden we wakker in een eerder doods Cuzco: winkels gesloten, geen auto’s of bussen, etc. Reden: staking. Er waren heel wat protestacties…dat was toch ook eens een ervaring. De reden van de staking is me nog niet helemaal duidelijk maar het heeft te maken met een project dat de president (Alan Garcia) wil doorvoeren en waardoor men in Cuzco (nog) minder water zou hebben. De staking leek me dan ook zeer terecht. Het enige waar we wel schrik voor hadden was dat door deze staking, die ook de volgende dag nog zou doorgaan, onze vierdaagse trektocht met als eindbestemming Machu Picchu (Inca Jungle Trail) in het water zou vallen. In ons hostal wisten ze ons gelukkig te vertellen dat we wel zouden vertrekken, maar wel om 3u (!) ’s nachts om mogelijke blokkades te vermijden. Eens we waren gerustgesteld zijn we begonnen aan een leuke wandeling door Cuzco die ons tot Saqsaywaman heeft gebracht (nog meer ruines). Het was een behoorlijke klim om er te geraken maar het was zeker de moeite waard. We hebben daar een zeer interessante rondleiding gekregen van een goede gids die echt veel wist over het thema. Ik heb veel bijgeleerd over de Inca’s de afgelopen week! Zo weet ik bijvoorbeeld dat je eigenlijk niet mag spreken over ‘de Inca’s’ want de ‘Inca’ was slechts een persoon, namelijk ‘de leider, heerser,…’
’s Avonds hebben we nog inkopen gedaan voor onze trektocht en na weer lekker te hebben gegeten zijn we snel ons bedje ingekropen want om half 3 moesten we er al weer uit…geeuw!!!
Woensdagnacht zijn we dan om 3u stipt met de auto vertrokken aan ons hostal. Naast de gids en ons ‘belgen groepje ‘(Annelien, iris, Ruth, Bruno en ik) waren er nog twee Zweedse meisjes en een Hollander die samen met ons de trektocht zouden doen. We hebben eerst een hele tijd gereden, en eens we voorbij het gebied waren waar de grootste kans op blokkades was, zijn we aan de kant gaan staan en hebben we nog een hele tijd stilgestaan en geslapen in de auto. Toen we verder reden was de zon al opgekomen. En dan begon de trektocht echt: mountainbiken! Ik had dat nog nooit gedaan, en de eerste vijf minuten was ik er niet zo wild van, vooral omdat ik dacht dat mijn vingers er zouden afvriezen (we zijn onze tocht begonnen op 4350m, ik kan je verzekeren dat het dan koud is!), maar daarna ben ik het echt geweldig gaan vinden. We moesten gewoon bergaf rijden, allesbehalve vermoeiend dus, en het uitzicht was werkelijk prachtig. Fietsen, genieten van het uitzicht en verder nergens aan moeten denken…het was zalig. Omdat ze aan de weg aan het werken zijn, konden we jammer genoeg niet helemaal tot aan onze eerste slaapplaats fietsen, we hebben dus nog een deel met de auto moeten doen, maar dat zou de laatste keer zijn dat we in de auto zaten voor de komende dagen. Onze eerste slaapplaats was in Santa Maria (1430m), we zijn hier al tegen de middag aangekomen omdat we zo vroeg vertrokken waren. In de namiddag zijn we dan gaan raften. Ik had dit nog nooit gedaan maar iedereen zei dat het super leuk was, dus ik dacht ‘ok, kom, dat doen we!’. Nu bleek die rivier toch wel behoorlijk wild te zijn en toen we de uitleg kregen dacht ik al ‘oh oooh, dit is niks voor mij!’. En inderdaad, we zaten vijf minuten in de boot toen er een grote golf aan kwam en hop, ik lag in het water. Ter mijn verdedeging: Ruth en Iris lagen er ook in, het was dus echt wel een grote golf! Ik moet wel zeggen dat ik super hard verschoten was en ik ben blijkbaar met mijn oog tegen een steen gebotst met als resultaat een blauw oog. Op zich doet het nu geen pijn meer, maar het ziet er niet uit! Als jullie goed kijken op de foto’s zullen jullie het misschien wel zien. De eerste vijf minuten na mijn val had ik er even genoeg van, maar eens ik doorhad ik me goed vast kon zetten en hoe ik mijn evenwicht moest bewaren ben ik er van gaan genieten. Het was echt super leuk en de omgeving was ook weer zo mooi! Het is een ervaring die ik nooit zal vergeten en het blauwe oog neem ik er maar bij, hoewel ik toch blij zal zijn als het blauw is weggetrokken :)
Donderdag moesten we weer vroeg uit de veren want om 7u stond het ontbijt klaar. En dan begon het zware deel van de trektocht: wandelen. Op zich valt wandelen best mee, maar als je ook een rugzak moet dragen en daarnaast nog eens verschillende honderden meters moet stijgen terwijl de zon schijnt en het boven de 20 graden is, wordt het toch al wat vermoeiender! Ik heb gezweet zoals ik nog nooit tevoren gezweet heb! Af en toe was het afzien, zeker omdat mijn buik het een goed idee vond om juist tijdens de trektocht van zich te laten horen (maw: ik had zeer pijnlijke krampen) maar ik ben toch heel blij dat ik het gedaan heb! We hebben onderweg echt prachtige dingen gezien. Nogmaals: Peru is een prachtig land en ik ben er helemaal verliefd op! Op een bepaald moment heeft de gids ook ‘geschilderd’ op ons gezicht met een bepaald soort vrucht, dat zijn de rode strepen die je op onze gezichten ziet op de foto’s. We hebben ook traditionele kleren aangedaan en op cocablaadjes gekauwd (dit zorgt ervoor dat je tong op den duur verdoofd aanvoelt, een raar gevoel!),…het was een vakantie van verschillende ‘eerste keren’: eerste keer moutainbiken, eerste keer raften, eerste keer een blauw oog, eerste keer op cocabladeren kauwen etc.
Na een lange en vermoeiende dag kwamen we ’s avonds aan bij warmwaterbronnen. De zon was al onder en ginder in de bergen heb je niet zomaar licht, dus we zaten daar in de pikkedonker te genieten van het hete water. Zalig voor de spieren!! Daarna konden we kiezen of we met de bus dan wel te voet doorgingen tot aan onze tweede slaapplaats in Santa Teresa (1900m). Ik heb even getwijfeld omdat ik best moe was, maar uiteindelijk heb ik toch voor de laatste optie gekozen omdat ik echt wil kunnen zeggen dat ik helemaal te voet tot aan Machu Picchu ben geraakt!
Vrijdag vond ik persoonlijk de minst leuke dag. Zeker de namiddag was zwaar: ik was enorm moe en begon last te krijgen van mijn achillespees. Zoals ik al zei: af en toe was het afzien :)
Wat dan wel weer leuk was, was dat we in de verte de Machu Picchu al konden zien: ons einddoel kwam dichterbij! Vrijdagavond hebben we overnacht in Aguas Calientes, hier krioelde het echt van de toeristen. Eén nachtje was dan ook meer dan voldoende! Hier waren ook weer warmwaterbronnen, maar deze vielen nogal tegen, zeker in vergelijking met die van de vorige avond. ’s Avonds zijn we weer vroeg ons bedje ingekropen want de volgende dag zouden we naar Machu Picchu gaan en daar moesten we toch goed voor uitgerust zijn he!
Zaterdagochtend: om half 4 gaat de wekker (voor wie het nog niet doorhad: het was een vakantie van vroeg opstaan en weinig slapen!) want om 4u moesten we klaar staan om te beginnen aan de laatste tocht tot aan Machu Picchu. Eerste moesten we een kleine twintig minuutjes stappen tot aan een bepaalde brug die pas tegen 5u openging. Er stond al heel wat volk te wachten toen wij daar aankwamen. Eigenlijk echt zot als je er over nadenkt, maar het had ook echt wel iets: daar staan wachten in het midden van de nacht tot de brug opengaat. Eens deze open was begon het zware werk: we moesten nog 400m stijgen voor we aan Machu Picchu zouden zijn. 400m trappen, ongeveer een uur lang stijgen! Toen we er nog aan moesten beginnen dacht ik echt dat ik er nooit zou geraken, maar om een of andere reden ging het verbazend goed! Terwijl we aan het klimmen waren begon de zon ook op te komen en het uitzicht was zo ongelooflijk mooi dat ik denk dat dat mij energie heeft gegeven :)
En eens je boven bent besef je dat het het echt wel waard was: Machu Picchu is terecht één van de zeven wereldwonderen! Het voordeel van dat we er zo vroeg waren was dat er in het begin nog niet zo veel toeristen waren, want tegen 9u à 10u begonnen de bussen echt toe te stromen. Een ander voordeel was ook dat je het ‘decor’ echt zag veranderen. Eerst waren de bergen gehuld in mist en wolken, later scheen de zon. Een laatste voordeel van het vroege uur was dat we ook nog een toegangsstempel tot de Wayna Picchu (de berg die je op al de postkaartjes ziet) hebben kunnen bemachtigen. Per dag mogen er namelijk maar 400 mensen op deze berg: 200 tussen 7u en 8u en nog eens 200 tussen 10u en 11u. We waren echter zo moe dat we maar tot halverwege de Wayna Picchu geraakt zijn, het is echt een ongelooflijk steile berg en we hadden de moed niet meer om nog verder te gaan. Maar we kunnen tenminste zeggen dat we er zijn op geweest!
Tegen twaalf uur hebben we afscheid genomen van Machu Picchu en hebben we de bus richting Aguas Calientes genomen. En zo restte ons alleen nog de terugreis (per trein en bus) naar Cuzco, de trektocht zat erop!
We waren/zijn allemaal super moe maar ook zeer voldaan. Ik zal zeker enkele dagen nodig hebben om te recupereren van deze reis, maar ik ben zeker dat het een week is die ik niet snel zal vergeten!
Ik zou nog bladzijden kunnen doorschrijven maar sommige dingen kan je gewoon niet vertellen en ik denk ook dat mijn verslag nu al behoorlijk lang geworden is :)
Ik wil alleen nog maar zeggen: kijk eens op jullie gemak naar de foto’s en geniet! Foto’s zijn natuurlijk niet hetzelfde als de werkelijkheid maar ze geven er toch een goed beeld van.
Zo, nu kruip ik mijn bedje in want ik ben nog steeds niet uitgerust van de reis en morgen moet ik er weer vroeg uit want dan moet ik weer gaan werken. Het beloven nog drukke tijden te worden hier in Peru!
Un beso vanuit Lima!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten