Vandaag is het een feestdag, wat inhoudt dat ik meer dan genoeg tijd heb om nog eens iets op mijn blog te schrijven…Dat mag ook wel eens want ik zie dat mijn laatste bericht dateert van bijna een maand geleden.
Op werkvlak heeft er ondertussen een kleine en tijdelijke verandering plaatsgevonden.
30 november was de laatste dag dat het Centro Dia open was voor de hele groep. Sindsdien gaan wij (het werkteam) wel nog elke dag naar het Centro Dia en zien we elke dag één patiënt. Op die manier kunnen we meer tijd en vooral individuele aandacht besteden aan iedereen afzonderlijk.
De bedoeling is ook dat we wat nadenken over de toekomst van het Centro Dia en over wat voor verbetering of verandering vatbaar is.
Ik heb ook wat lectuur gekregen om mijn kennis over schizofrenie wat uit te breiden. Hoewel, misschien zeg ik beter “om kennis over schizofrenie op te doen”, want mijn kennis over deze aandoening is uitermate beperkt.
Als afsluiter van de laatste dag van het Centro Dia (30 november) was er een klein afscheidsfeestje/kerstfeestje met hapjes (oa ‘paneton’, een zoetigheid die ze hier traditioneel eten rond de kerstperiode maar waar ik vriendelijk voor pas), frisdrank en warme chocolademelk (het feit dat het zomer is houdt de Peruanen niet tegen om warme chocolademelk te drinken bij kerstmis). Gezellig! En zoals het hoort op een peruaans feestje werd er ook gedanst, hoewel niet iedereen daar even enthousiast over was J
30 november was de laatste dag dat het Centro Dia open was voor de hele groep. Sindsdien gaan wij (het werkteam) wel nog elke dag naar het Centro Dia en zien we elke dag één patiënt. Op die manier kunnen we meer tijd en vooral individuele aandacht besteden aan iedereen afzonderlijk.
De bedoeling is ook dat we wat nadenken over de toekomst van het Centro Dia en over wat voor verbetering of verandering vatbaar is.
Ik heb ook wat lectuur gekregen om mijn kennis over schizofrenie wat uit te breiden. Hoewel, misschien zeg ik beter “om kennis over schizofrenie op te doen”, want mijn kennis over deze aandoening is uitermate beperkt.
Als afsluiter van de laatste dag van het Centro Dia (30 november) was er een klein afscheidsfeestje/kerstfeestje met hapjes (oa ‘paneton’, een zoetigheid die ze hier traditioneel eten rond de kerstperiode maar waar ik vriendelijk voor pas), frisdrank en warme chocolademelk (het feit dat het zomer is houdt de Peruanen niet tegen om warme chocolademelk te drinken bij kerstmis). Gezellig! En zoals het hoort op een peruaans feestje werd er ook gedanst, hoewel niet iedereen daar even enthousiast over was J
Afgelopen weekend zijn Renzo en ik naar een concert geweest van Calle 13, een Puerto Ricaanse groep die hier zeer bekend is maar op de radio niet al te veel te horen is owv zijn controversiële teksten. Het concert zou beginnen om 20u, maar er zouden eerst nog 2 andere groepen optreden dus we wisten dat Calle 13 soieso niet voor 22u op het podium zou verschijnen.
Uiteindelijk was het al bijna 23u toen de tweede groep het voor bekeken hield – ik begon al rugpijn te krijgen want we waren er al van rond 19u en we stonden dus al bijna 4 uur recht – en toen verscheen er een bericht op het scherm verzonden via twitter waarop te lezen stond dat er probleem was met het vliegtuig dat Calle 13 van Venezuela naar Lima zou brengen en dat ze dus vertraging hadden opgelopen maar dat ze hoe dan ook zouden optreden voor ons. De vraag was nu: hoeveel vertraging hadden ze opgelopen? Waren ze al in Lima?
Niet dus…uiteindelijk zijn ze rond half 3 ’s nachts beginnen optreden en rond 5u ’s morgens was het gedaan. Ik ben blij dat ik ze gezien heb maar ik moet eerlijk toegeven dat ik er veel meer van genoten zou hebben moesten ze iets vroeger op de avond gespeeld hebben. Na zo veel uren rechtstaan deed mijn rug zoveel pijn dat ik bijna aan niets anders meer kon denken. Ik stond wel versteld van het geduld van de Peruanen, alleen toen Calle 13 dan eindelijk op het podium verscheen begonnen sommigen te roepen en dingen naar het podium te smijten om te laten merken dat ze toch niet blij waren dat ze zo lang hadden moeten wachten. Als je het mij vraagt waren ze zich kwaad aan het maken op de verkeerde mensen. De organisatoren van het concert moeten al van in het begin geweten hebben dat Calle 13 met zoveel vertraging zou toekomen en ze hadden dat dan ook van in het begin moeten meedelen, maar dat is niet gebeurd.
Mijn eerste ervaring met een concert in Lima was dus niet direct een hoogvlieger en zondag was werkelijk een rustdag J
Uiteindelijk was het al bijna 23u toen de tweede groep het voor bekeken hield – ik begon al rugpijn te krijgen want we waren er al van rond 19u en we stonden dus al bijna 4 uur recht – en toen verscheen er een bericht op het scherm verzonden via twitter waarop te lezen stond dat er probleem was met het vliegtuig dat Calle 13 van Venezuela naar Lima zou brengen en dat ze dus vertraging hadden opgelopen maar dat ze hoe dan ook zouden optreden voor ons. De vraag was nu: hoeveel vertraging hadden ze opgelopen? Waren ze al in Lima?
Niet dus…uiteindelijk zijn ze rond half 3 ’s nachts beginnen optreden en rond 5u ’s morgens was het gedaan. Ik ben blij dat ik ze gezien heb maar ik moet eerlijk toegeven dat ik er veel meer van genoten zou hebben moesten ze iets vroeger op de avond gespeeld hebben. Na zo veel uren rechtstaan deed mijn rug zoveel pijn dat ik bijna aan niets anders meer kon denken. Ik stond wel versteld van het geduld van de Peruanen, alleen toen Calle 13 dan eindelijk op het podium verscheen begonnen sommigen te roepen en dingen naar het podium te smijten om te laten merken dat ze toch niet blij waren dat ze zo lang hadden moeten wachten. Als je het mij vraagt waren ze zich kwaad aan het maken op de verkeerde mensen. De organisatoren van het concert moeten al van in het begin geweten hebben dat Calle 13 met zoveel vertraging zou toekomen en ze hadden dat dan ook van in het begin moeten meedelen, maar dat is niet gebeurd.
Mijn eerste ervaring met een concert in Lima was dus niet direct een hoogvlieger en zondag was werkelijk een rustdag J
Dinsdag ben ik op schok geweest met drie Belgen die via Bruno – een vriend die hier vorig jaar ook was en ook vrijwilligerswerk heeft gedaan in Villa El Salvador – met mij in contact zijn gebracht. Zij hebben een maand in Peru rondgereisd en hadden mij gemaild met de vraag of ik hen eens mee kon nemen naar Villa El Salvador om zo ook eens een buurt te leren kennen waar je als toerist normaal gezien niet komt. Zo gezegd, zo gedaan! De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik Lucho - de man die mij in het begin de weg heeft getoond naar Villa El Salvador en een goede vriend van de Padre Cristobal in Villa El Salvador – gevraagd heb om ons te vergezellen. Hij kent Villa El Salvador net iets beter dan ikzelf J
’s Middags waren we uitgenodigd om te gaan eten bij Padre Cristobal, het eten was zoals altijd weer super lekker.
’s Avonds zijn we nog frieten gaan eten in de ‘Friterie Belge’ in Miraflores. Ja hoor, zelfs Lima heeft een frietkot!! Ik moet toegeven dat de frietjes niet even lekker waren, maar het was leuk om nog eens een pak friet te eten. Ik voelde me bijna weer even in België!!
’s Middags waren we uitgenodigd om te gaan eten bij Padre Cristobal, het eten was zoals altijd weer super lekker.
’s Avonds zijn we nog frieten gaan eten in de ‘Friterie Belge’ in Miraflores. Ja hoor, zelfs Lima heeft een frietkot!! Ik moet toegeven dat de frietjes niet even lekker waren, maar het was leuk om nog eens een pak friet te eten. Ik voelde me bijna weer even in België!!
En zo vliegen de dagen hier voorbij. De zon laat zich steeds vaker zien en dat in combinatie met kerstbomen en kerstversiering geeft rare taferelen. Het zal weer een kerstmis worden zonder kerstgevoel dit jaar!
Neem ook nog eens een kijkje bij de foto’s!
Un beso y abrazo
Mooie verhalen, Lotte!
BeantwoordenVerwijderenJe doet prachtig werk daar in Centro Dia!