Het leven zoals het is in Lima

Vandaag ben ik al weer 4 weken in Lima…en toch heb ik het idee dat ik gisteren nog in Leuven was, mijn pakken aan het maken. Het feit dat de tijd snel gaat, is een goed teken, nietwaar? J

Ondertussen ben ik al meer dan 2 weken aan de slag in het Centro Dia in Villa El Salvador. Dit is een dagcentrum voor psychiatrische patiënten , vooral met schizofrene problematiek . Het is een toffe groep, hoewel ze ook vermoeiend kunnen zijn! De dag begint telkens met het gebed waar ik doorgaans niet veel van versta want ze lezen zelf voor en vaak spreken ze niet al te duidelijk. Daarna is er telkens een uur sport , tot nu toe was dat voetbal. Het is nog maar eens bevestigd dat ik werkelijk geen voetbal kan spelen! Daarnaast zijn er ook workshops of groepsgesprekken en ze worden ook zo veel als mogelijk individueel gezien. Ik heb echter wel de indruk dat dat minder is dan ze zelf zouden willen. Tot nu toe was er ook maar een enkele psychologe en zij kan inderdaad onmogelijk iedereen elke week individueel zien, daarvoor is de groep te groot. Hopelijk kan ik daar dus al wat bij helpen. Tot nu toe ben ik elke dag naar het Centro Dia geweest, maar ik zou graag zelf wat meer afwisseling hebben en ook op andere plaatsen werken. Dat is ook de bedoeling, en uiteindelijk zal het ook zo zijn, maar alles heeft hier wat tijd nodig. Poco a poco J
Voor mij is het goed zo, ik heb geen haast, het Centro Dia is ook al heel interessant!

Wat heb ik nog gedaan de afgelopen weken?
Het weekend van 15 oktober is Charlotte – een vriendin vanuit België – toegekomen in Lima. Zij zit op dit moment in Pisco, een stad die op zo een vier uur rijden ten zuiden van Lima ligt. Ze is daar ook vrijwilligerswerk aan het doen. Voor ze naar Pisco vertrok, is ze twee dagen in Lima gebleven en hebben we samen Lima wat verkend. Het waren leuke dagen! Het was haar eerste keer in Zuid-Amerika en het was grappig en leuk om haar verwondering te zien. Ik kijk er al naar uit om haar te gaan bezoeken in Pisco!

Voor de rest zijn we ook al verschillende keren uitgenodigd om te gaan eten bij familie van mijn vriend. Beetje bij beetje begin ik een zicht te krijgen op de familie, wie bij wie hoort enz. Het is een gigantische familie! En aan de kindjes van zijn neven en nichten word ik telkens voorgesteld als ‘tia Lotte’, ondertussen ben ik dus al tante J. Het eten is hier trouwens nog altijd even lekker als vorig jaar en ik eet nu ook veel meer echt typische peruaanse gerechten. Het is echt genieten, ik denk wel dat ik al enkele kilootjes rijker ben…

Afgelopen vrijdag ben ik ook nog eens in Casa Marfil geweest, het huisje waar ik vorig jaar woonde.
Het was wel even raar om er te komen en de nieuwe bende Belgische meisjes te zien in plaats van mijn huisgenootjes van vorig jaar. Maar het was ook leuk om er nog eens te komen en het was een heel gezellige avond!!

En in tegenstelling tot vorig jaar laat de zon zich zeer regelmatig zien! Het is echt al warm geweest en het is nog maar lente! Vorig jaar hebben we pech gehad, want toen is het pas beginnen opwarmen eind november begin december. Ik ben blij dat het dit jaar anders is! Ik voel wel al dat ik voorzichtig ga moeten zijn deze zomer, want de zon brandt hier enorm hard! Mijn witte velletje kan dat niet zo goed aan J

En zo gaan de dagen hier voorbij, nu is het ook al weer 7u ’s avonds. Morgen is het 1 november, ik moet dus niet gaan werken en deze avond gaan we nog naar een verjaardagsfeestje. Het is ook Halloween (hier wordt dat behoorlijk gevierd), vorig jaar zat ik op dit moment in Argentinië, ik weet dus niet hoe het hier juist aan toe gaat, ik ben benieuwd!!

Besos!!